Zoek je hulp?

Laatst realiseerde ik me dat het belangrijk is dat mensen die mijn blog lezen en hulp nodig hebben weten waar ze terecht kunnen. Zo wist ik zelf pas geleden van het bestaan van 16 Centra Seksueel Geweld verspreid over het hele land. Daarom dit informatieve blog.

 

Centrum Seksueel Geweld

Centrum Seksueel Geweld

(via de link hierboven kom je op de website van het CSG terecht)

Welkom bij het Centrum Seksueel Geweld. Ben jij kortgeleden aangerand of verkracht? Heb jij hulp nodig of zit je met vragen? Wij kunnen je helpen en staan dag en nacht voor je klaar. We zijn 24/7 bereikbaar op het telefoonnummer

0800-0188 (gratis nummer, 24u per dag bereikbaar)

Bel dit nummer en wij zorgen dat je bij een centrum dichtbij jou in de buurt terechtkunt. Het is belangrijk dat je je snel na de aanranding of verkrachting bij ons meldt, zodat wij jou zo goed mogelijk kunnen helpen. Alles wat je met ons bespreekt, is vertrouwelijk.

Bij het Centrum Seksueel Geweld werkt een team van artsen, verpleegkundigen, politie, psychologen, maatschappelijk werkers en seksuologen samen om slachtoffers van aanranding en verkrachting specialistische zorg te geven.

Bij voorkeur geven wij binnen zeven dagen professionele hulp, omdat dit de kans op medische en psychische problemen aanzienlijk verkleint. Ook heeft de politie veel meer kans om een dader te vinden, als er binnen een week sporenonderzoek wordt gedaan.”

Niet alleen bij een verkrachting of seksueel misbruik dat kort geleden heeft plaatsgevonden, kun je bij het Centrum Seksueel Geweld terecht. Ook als het seksueel misbruik langer geleden is, kunnen zij hulp bieden.

 

 

Familie en vrienden van iemand die seksueel misbruikt is

Is iemand uit uw omgeving het slachtoffer van seksueel misbruik? Ook u kan bellen met het Centrum Seksueel Geweld via 0800-0188. Het Centrum Seksueel Geweld kan familie en vrienden die zich zorgen maken advies geven.

 

 

De andere kant van de medaille

Als je hebt geleerd in je leven,toen je jong was of later dat aanraking gevaar inhield, is dat een kant van de medaille.

 
Je kunt je leven en je lijf echter een andere imprint meegeven. Laten ervaren dat aanraking goed is en veilig en warm en zacht. Dat het ook anders kan dan die onveiligheid ervaren.
Daar zijn vele wegen toe die je daarbij kunnen helpen.

 
Tot nu toe schreef ik vooral in mijn blog vooral over de pijn, verdriet en angst. Over wegen bewandelen die daar iets aan doen. Die al die gevoelens erkennen. Weten dat ze er zijn en ze durven uiten. Dan schreef ik over therapeutische oplossingen om bijvoorbeeld angst te verminderen en uiteindelijk te laten verdwijnen. Voorbeelden hiervan zijn EMDR en Somatic Experiencing.
Over het bevrijdende gevoel van verdriet te voelen.
Over de toegevoegde waarde van je verhaal vertellen. In praatgroepen, op social media met de #metoo beweging, in de beslotenheid en veiligheid van je eigen huis. Over delen om te helen. Dat er iemand naar je luistert. Dat je wordt gezien.

 
Dat kreeg heel veel aandacht. Dat was goed en nodig blijkbaar. En ik heb het idee dat in het nieuwe jaar mijn blog een iets andere wending krijgt. Of eigenlijk is dat geen andere wending. Het is waar ik dit blog mee begon: de andere kant van de medaille.

 

 
De medaille die laat zien: er is hoop. Dat je ziet en voelt en ervaart dat aanraking ook veilig kan zijn. Troostend. Helend. Verwarmend. Maar vooral en bovenal veilig. VEILIG.

 

En ook: zo ongelofelijk nodig.
Dat is een gemeenschappelijk ding wat wij mensen met ons allen gemeen hebben qua behoefte: de noodzaak van aanraking. Naast eten, drinken en een dak boven je hoofd is aanraking eigenlijk een eerste levensbehoefte. Maar wij westerse mensen zijn dat vergeten. Er rust, naast een taboe over praten over seksualiteit en seksueel geweld, ook een taboe op aanraken denk ik.

 
Ik wil hiermee niet beweren dat we met zijn allen dan maar heel knuffelerig en aanhankelijk zouden moeten zijn. Ieders behoefte daarin is ook anders natuurlijk. Die grenzen zouden ook altijd moeten worden gerespecteerd en niet alleen vanuit cultureel oogpunt bezien. Maar enige nuance is wel op zijn plaats vind ik.
Vrouwen kussen elkaar ter begroeting. Tussen mannen onderling is alleen een schouderklop of een halve omhelzing toegestaan. Maar wat als jij nou iemand bent die een andere behoefte heeft?
Die hunkert naar een stevige omhelzing als dat nodig is. Of gewoon een tijdje naast je zit en je hand vasthoudt.
Dan heb je in dit land toch wel een probleem. Waarin het algemene beeld is dat door de media wordt uitgedragen om vooral niet te voelen, niet je lijf als waardevol deel van jezelf te zien, enkel toch als een lustobject of een schoonheidsideaal in de modellenwereld. Of een manier om respectvol met je lichaam en die van een ander om te gaan zoals bij vechtsporten. Maar dan nog is dat, naar mijn bescheiden mening voor zover ik daar iets over mag zeggen gezien ik het nooit zelf beoefend heb, weliswaar respectvol maar op een bepaalde manier gekaderd. Aan regels gebonden.

 

Ik heb het nu over de ongekaderde, vrije manier van aanraken.
Ik las eens ergens in een boek dat dat huidhonger wordt genoemd. De menselijke behoefte van aanraken. Dat vind ik zo’n mooie respectvolle term.
Een behoefte aan aanraken die overigens die helemaal niets te maken heeft met begeerte of macht. Een baby heeft die aanraakbehoefte heel sterk en dan is het normaal die te geven. Maar volgens mij hebben volwassenen die nog steeds, alleen rust er een taboe op aanraken buiten bepaalde kaders. Dat vind ik jammer. Ik vind mensen die met een bord in de stad gaan staan met free hugs erop ietwat geknutseld en het lijkt me erg ongemakkelijk om zomaar met een onbekende te knuffelen, maar het idee is prima: mensen eraan herinneren hoe belangrijk aanraking is.

 
Dus wie geef jij die welverdiende aandacht vandaag, op een manier die past bij de persoon? (Dat mag ook jezelf zijn natuurlijk.. :-))

Advertenties

Helend in de zon

Laatst vroeg iemand die ik ken die mijn boek had gekocht: is het helend voor je geweest om dit te doen?

 
Daar moest ik even over nadenken. Ik had me niet zo gerealiseerd of voorgesteld wat het effect van het uitbrengen zou zijn op mezelf.
Maar nu weet ik het antwoord: het voelt inderdaad helend. Mijn woorden zijn de wereld in en dat is precies zoals het moet zijn. Dat klinkt misschien arrogant, maar zo voelt het voor mij.

 
Dat wilde overigens niet zeggen dat er na het uitbrengen geen momenten waren van terughoudendheid of angst, maar later waren die er in ieder geval niet meer en ze zijn er nu ook niet.

 
Ik realiseerde me later ook dat het niet meer moeilijk is om te gaan staan in de schijnwerper en toe te geven: ik ben een ervaringsdeskundige. Of om een gedicht uit mijn bundel voor te dragen.
Ik voel geen angst of schaamte meer of mezelf willen verbergen. Nee, ik sta er gewoon alsof ik nooit anders zou hebben gedaan. Ik heb dat laatste overigens nog niet in de praktijk gebracht (het voorlezen van een gedicht uit mijn bundel), maar dat hoop ik in 2018 wel te gaan doen. Ik heb er wel gestaan, in die schijnwerper, en gevoeld: dit is helemaal goed. En een gedicht voorgedragen, alleen was dat een andere dan die uit mijn bundel. Dat had andere redenen op dat moment dan dat ik het niet durfde om het voor te dragen. Ik hoop daarvoor dus over niet al te lange tijd nog een of meerdere kansen te krijgen.

 
Ergens is er vanbinnen dus iets veranderd en dat is een heerlijke conclusie voor mezelf: dus zo voelt het om heel te zijn en om uit te dragen waar je voor staat!
In dit geval het diepste uit mezelf te delen omdat dat zo moest zijn. Dat dat mijn taak is en ik die nu volbracht heb door tot hier te komen, vanuit hele diepe dalen en bergen. En nu mijn gedichtenbundel aan de wereld te geven.

In de hoop anderen te inspireren bij henzelf te voelen en te kijken, wat raakt mij hierin en waarin kan ik voor mezelf zorgen? Machtsmisbruik is overal in allerlei vele vormen. Dat is wel gebleken uit de vele #metoo verhalen.

 
De bundel, mijn verhaal, is er in ieder geval. Nu nog de presentatievorm vinden om het met de wereld te delen. En ik zou graag bovendien mijn ervaringsdeskundigheid (naast dit blog) op een voor mij passende manier in zetten. Dat zijn mijn wensen voor 2018.

 
Ik wens alle lezers een goede afsluiting van 2017 toe en tot zien in het nieuwe jaar.  Welke wens neem jij mee voor 2018?

 
Dus ja: het is heel helend om in de zon te staan! Kom je erbij staan?

#verbindvoorhetkind

#verbindvoorhetkind
Dat was de # van de aftrap van de Week tegen Kindermishandeling van afgelopen maandag 20 november 2017 in Den Haag. Het was tevens de Dag van de rechten van het Kind.

 
En dat was wat er gebeurde. Alle sprekers hadden maar 1 boodschap voor de aanwezigen in de zaal: doe iets! Begin bij jezelf.

 
En dan lag de nadruk vooral op preventie, door in gesprek te gaan met kinderen en jongeren. Dat zal een vast onderdeel moeten zijn van het lesprogramma op de middelbare school.
Wij volwassenen maken het ingewikkeld en ervaren handelsverlegenheid, maar kinderen willen dingen weten. Waarom is er een programma over pesten voor kinderen op de basisschool (zelf ook ervaring mee), maar geen over het oh zo belangrijke onderwerp kindermishandeling?!

 
Wat was het daarom goed dat er initiatieven werden besproken die wel werken. Projecten waarin in gesprek gegaan wordt met volwassenen, met hulpverleners, over wat je wel kunt doen als volwassene in de signalering en begeleiding van kinderen. Bijvoorbeeld Team Kim, waar Erik ook over schrijft. Of het project theater Griezelgeheim, wat eigenlijk elke basisschool zou moeten boeken. Hier vind je er meer informatie over. [Noot: nu helaas geen mogelijkheid de links in te voegen]
Vraag de mening van kinderen. Zie dat kind. Die mening hebben ze en daar hebben ze recht op. Zonder de volwassene erbij.

 
Ik was te laat met mijn mening zeggen toen mensen in de zaal spreektijd kregen, maar mijn boodschap is een duidelijke:

 
Als het kind weet of heeft geleerd (door bijvoorbeeld voorlichting op school) dat er iets fout zit/is aan wat er gebeurde en er is iemand in de omgeving die veilig is en alleen maar luistert, dan kan het misbruik of de mishandeling stoppen. Ik ben daarvan het bewijs. Hoe belangrijk het was dat er die ene persoon was die naar mij luisterde en MIJ zag als persoon, mij serieus nam. Dat het daardoor stopte.

 
En jij en ik kunnen die persoon zijn. Daarin hebben wij allen een taak, individueel en in samenwerking. #verbindvoorhetkind dus.

 
Want ook: Wat als je het wel goed ziet?!
Dat waren de woorden van een van de sprekers en dat is precies de waarheid. Doe dan iets, alsjeblieft.
Daar vragen die 11900 kinderen, dat zijn 4538(!!!) klaslokalen vol zo in stilte dringend om….!!

Gedichtenbundel In de zon

Picture_20171106_155556082

Het is het wachten waard geweest en nu is het zover: de publicatie van mijn eerste, echte gedichtenbundel!

In het geheel van alles wat er nu gebeurd rond #metoo en de openheid die er in de wereld aan het komen is om over seksueel geweld te praten en er met zijn allen iets aan te doen past mijn bundel precies. Ik hoop dat het een ingang zal zijn om over seksueel geweld te praten en/of dat survivors er steun aan zullen hebben om zelf open te durven zijn over zijn/haar ervaringen.

Laat me een opmerking toevoegen: mijn gedichtenbundel geeft de meest voorkomende situatie weer: een volwassen man die zijn macht misbruikt ten behoeve van een meisje. Ik wil hierbij niet voorbij gaan aan alle andere vormen van seksueel geweld die er zijn, zoals een meisje-meisje situatie, een jongen-jongen, een volwassen man-jongen, een volwassen vrouw-jongen, een volwassen man-volwassen vrouw en een volwassen vrouw-volwassen vrouw.

De gedichten die in deze bundel worden beschreven zijn universeel en kun je lezen en betrekken op je eigen situatie.

In onderstaand persbericht lees je meer over de inhoud van de gedichtenbundel.

pb_indezon-001

Wil je mijn gedichtenbundel bestellen: dat kan bij mij door te mailen naar gedichtenbundelindezon@gmail.com of door contact op te nemen met uitgeverij Elikser.

Mocht je graag een gesigneerd exemplaar willen, geef dat dan aan als je mij mailt.

 

citaat gedichtenbundel foto blog

Project op stapel

Ondanks dat ik niet veel meer heb geschreven de laatste tijd, heb ik niet stil gezeten. Ik heb een project op stapel liggen. Eentje die precies past bij dit blog en bij mij als persoon. Binnenkort hoor je er meer over.

 

Het is mijn manier om, naast dit blog, aandacht te vragen voor de impact die seksueel misbruik op een persoon kan hebben. Houdt dit blog dus in de gaten als je meer wilt weten. Nog even geduld beste lezers.

 

Dan sluit ik dit blogje af met een passend citaat van Harry Mulish:

 

“Schrijvers schrijven, lezers lezen.”

 

Maskers af

Ik heb al een tijd niet meer hier zelf een blog geschreven. Door omstandigheden is mijn inspiratie (hopelijk tijdelijk) een beetje opgedroogd.

Maar er is iets wat ik zeker weten wil delen vandaag: wat ‘fijn’ dat al die maskers die afgaan.
Al die mensen die opstaan. In al die verhalen achter de hashtag #metoo, de artikelen, de interviews, de wereldwijde media aandacht, de beerputten die eindelijk opengaan. Op allerlei terreinen van de samenleving. Want dat zijn er zoveel. Allemaal hebben die overlevers maar 1 boodschap: Zie mij. Hoor mij.
Net zoals ik schreef in het blog  Ik zie jou.

En dan kan ik enkel buigen en zachtjes klappen. Van bewondering. Voor al die dapperen, al die moedige mensen die hun masker afzetten.
Dan ben ik dankbaar dat ze dat durven. Open te zijn. En dan wens ik: dat er heling in zit. In het vertellen, in het hardop uitspreken tijdens een interview, in het schrijven op social media. In het op ieders eigen wijze uiten van je ervaring(en).

En stiekem ben ik hoopvol. Dat de deksels van de beerputten blijven. Dat de maskers af blijven. Dat er nu eindelijk iets gaat veranderen. In de omgang tussen mensen, in de verhoudingen van machtsstructuren tussen mannen en vrouwen, in de omgang met de omvangrijkheid van dit maatschappelijke probleem, in de signalering van kindermishandeling.

Zoals Marco Borsato in zijn lied ‘Maskers af’ zingt:

Voor jou zet ik mijn masker af
met jou speel ik geen spel
Je mag me zien zoals ik ben
maar bang maakt het me wel

Voor jou zet ik mijn masker af
en hoop dat je dan ziet
dat ik gewoon een joker ben
die lacht om zijn verdriet

Voor jou zet ik mijn masker af
ik heb geen muren meer
omdat jij net zo kwetsbaar bent
leg ik mijn wapens neer

Voor jou zet ik mijn masker af
aan jou geef ik mij bloot
ik werp mijn ziel en zaligheid
uit liefde in je schoot

10 vingers

Ik wilde eens schrijven over het feit dat iedereen wel iemand kent die (een) ervaring(en) van seksueel misbruik heeft meegemaakt. Ook al denk je van niet.

Zoveel als 10 vingers aan je hand. Als ik al 10 (!) mensen ken, hoeveel ken jij er dan?!

Dit blogje is geinspireerd door de aflevering van De Wereld Draait Door van gisteravond. Als zelfs een van mijn favoriete schrijfsters -Griet op den Beeck- dit heeft meegemaakt in haar jeugd (ik gebruikte haar manier van schrijven ter inspiratie voor een zelfgeschreven manifest), hoeveel vingers moet je dan aan je handen hebben om eindelijk te begrijpen hoe een wijdverbreed en maatschappelijk onder-het-tapijt-geveegd probleem dit is??!!

Het komt veeeel vaker voor dan je denkt. Helaas.

Griet vertelt in DWDD
over haar eigen ervaringen. Naar aanleiding hiervan heeft ze een (fictieve) triologie geschreven. Deel 1 van deze triologie ‘Het beste wat we hebben’ ligt nu in de boekhandel.
Respect, respect, voor de manier waarop ze spreekt!

10 vingers… dat is bij lange na niet genoeg om de ernst van dit probleem te duiden.

Kijktip

Een kijktip: een BNN-serie over seksueel misbruik.

Ik heb een bijdrage aan deze serie geleverd door in de orienterende fase net als vele anderen mijn verhaal te delen. Uiteindelijk is er dus deze BNNserie van gemaakt. Ik zou zeggen: ga kijken, want het is zo nodig om erover te spreken!! Wat zijn deze vrouwen moedig!!

Vier afleveringen op dinsdagavond: op 5 september,  12, 19 en 26 september om 21:15u bij BNN op NPO3.

Heb je vragen naar aanleiding van de uitzending of wil je je verhaal kwijt? Na afloop van elke aflevering is er de mogelijkheid om telefonisch na te praten.

Wil je alvast informatie over de serie? In de aflevering van Jinek van afgelopen dinsdag  sprak Jinek met 2 vrouwen die in de uitzendingen aan bod komen.

 

Misbruikt

Bij BNNVARA op NPO 3

In Misbruikt maakt Geraldine Kemper met vier slachtoffers van seksueel misbruik een reis door het verleden: een ‘trip down memory lane’. Deze reis is voor ieder van deze vrouwen verschillend: sommigen zijn op zoek naar antwoorden, inzichten of erkenning en anderen willen de dader confronteren met de gevolgen van het misbruik. De reis is gebaseerd op een therapievorm om seksueel misbruik te verwerken. Het idee daarbij is dat je je angsten onder ogen komt, zodat je er uiteindelijk beter mee kan omgaan. Vier vrouwen durven dit aan en hun verhalen laten het verdriet en de verbazing, boosheid en bewondering, horror en hoop zien waar slachtoffers van seksueel misbruik mee te maken krijgen. Vier verhalen van vier krachtige vrouwen die door deze reis hopen het misbruik enigszins te kunnen verwerken en een beter leven te kunnen gaan opbouwen.

 

 

Zelfhulp tip

zelfhelend vermogen

Een tip voor mensen die willen werken aan het verwerken van gevoelens en emoties naar aanleiding van ervaring(en) met seksueel misbruik: doe de MIR-methode.

Informatie over wat de MIR-methode is, lees je via deze link:  MIR-methode 

Het artikel over de MIR-methode en seksueel misbruik vind je hier: MIR-methode en seksueel misbruik

In september kun je meedoen aan Project Speak Now Challenge. Dit is een samenwerking tussen Mireille Mettes van de MIR-methode en Stichting Project Speak Now. Informatie vind je via deze link: Project Speak Now Challenge

De MIR-methode is volkomen veilig. Je activeert het zelfhelend vermogen van je lichaam. Je hoeft er niet in te geloven, maar je moet het gewoon doen. Je kunt het doen naast je reguliere behandeling. Ook als je (nog) niet in behandeling bent, kan de MIR-methode je helpen.

 

Kan je niets met deze zelfhulp tip? Prima, dan negeer je deze post.

Ben je nieuwsgierig geworden? Dan nodig ik je uit de links te bekijken.

 

 

 

 

Dat ene woord

Ik wilde dit blog al eerder schrijven, maar door omstandigheden kwam het er niet van. Nu gelukkig wel.

Kwetsbaarheid vind ik bij tijden ook moeilijk. Al lijkt dat misschien niet zo als je mijn blogs leest. Ik moest blijkbaar nog een drempel over. Die positief getriggerd werd door het blog van stopkindermishandeling. Dankjewel daarvoor! P.S. Ik vind het plaatje bij je blog helemáál rakend, echt wauw!

Ergens wilde ik niet voelen en kijken naar het stuk dat de dader een familielid was. Ik heb het wel indirect benoemd in een eerder blog, maar dan hield ik dat algemeen. Dat voelde op dat moment veiliger. Een citaat uit het blog ‘Mythes ontkracht geeft verenigde kracht‘:

 

We weten allemaal wel dat de meeste daders zich in familie- en bekendekring bevinden. Alleen kunnen we dat eenvoudigweg niet geloven. Dat komt te dichtbij. Dat kan toch niet, dat het je broer, zus, vader, oom, moeder, zus, opa of oma is die dergelijke gruwelijke dingen doet? En dat diegene dan ook nog een persoon is die je vertrouwt en waarvan je houdt. Dat maakt het zo ongelofelijk ingewikkeld voor een buitenstaander om het te begrijpen. Hoe kun je nu van iemand houden die dergelijke dingen doet en tegelijkertijd dat familielid of die bekende is die je zou moeten kunnen moet vertrouwen en waar je loyaal aan bent? Loyaliteit die verstikt en die ingewikkeld is. Je zou immers willen dat het anders was, dat die aardige broer, zus, moeder, vader, oom, tante of sporttrainer zich altijd respectvol gedraagt en niet zulke vreselijke dingen doet.

 

Maar nu dus wel. Nu durf ik er wel naar te kijken. Incest zoals men dat dan noemt. De oom-nicht variant.

Dat is slechts een benaming voor een hele hoop wat eronder schuilgaat.
Het impliceert namelijk vanalles. Dat er veel emotie zit onder dit toegeven en in het licht zetten. De pijn erkennen van zeggen, zo was het. Erkenning van alles wat een dergelijk daad voor gevolgen heeft gehad voor mij en voor andere familieleden. Dat dat banden tussen familieleden veranderd. Zo heeft ieder zijn of haar rol en waarheid in dit geheel. Niets is goed of fout. Slechts ingewikkeld is het. Dat is het enige dat ik met zekerheid kan zeggen.

Gelukkig kan ik er nu met zachtheid naar kijken. Het is zoals het is, zegt de liefde. Het is maar een woord. Maar wel een woord met heel veel lading.