Liefde voor mezelf

Dat klonk me altijd als een vaag concept in de oren. ‘Je moet eerst van jezelf houden, voordat je dat voor een ander kunt voelen en geven’. Sinds het begin van dit jaar, toen ik startte met SE therapie en ook op regelmatige basis yogalessen volgde (daarover meer in een ander blog), is die liefde voor mezelf stukje bij beetje gegroeid.

Ik luisterde immers naar mezelf doordat ik de moed had opgevat (weer) met therapie te starten. Hoe moeilijk en zwaar dat bij momenten ook zou zijn. Dat wist ik toen nog niet gelukkig. Maar het was me wel heel helder dat ik die stap moest zetten. Uit liefde voor mezelf dus.

Stukje voor stukje, stap voor stap, iedere keer als ik weer naar therapie was geweest, kwam ik vanalles tegen. Steeds probeerde ik te aanvaarden wat zich aandiende, me eraan over te geven. Dan zat ik weer klappertandend op de bank of had ik een nacht lang hele erge buikpijn. Begonnen mijn armen zomaar te trillen wanneer ik aan het werk was. Kostte het me heel veel energie mijn schokkende en trillende lijf te accepteren en niet weg te gaan met mijn aandacht. Dit heeft wel iets meer dan een half jaar zo geduurd. Maar ik hield vol, want wist ergens diep vanbinnen: er komt een moment dat dit over is. Mijn lijf wil dit allemaal loslaten en zij is vele malen wijzer en weet precies op welke manier dat nodig is.

Ik kon nog niet (echt) voelen dat er liefde voor mezelf was. Het kostte me alle energie te accepteren wat zich aandiende. Ik bevond me nog in het donker. Daar moest ik nog doorheen. Sinds kort voel ik die liefde wel. Het is licht in mijn lijf en leven. Een oefening uit de cursus die ik doe bevestigde dit. Eerst moest ik een oefening doen om in contact te komen met mijn innerlijk kind, het kind dat je was voor je de eerste keer beschadigd raakte. Een foto neerzetten hielp om met dit kind in contact te komen. Ik had verdriet als ik naar die foto keek. Niet heel diep verdriet, maar verdriet was er wel. Dat liet ik toe.

Toen ik een paar dagen later een andere oefening moest doen, voelde ik ineens ruimte.  Ruimte om zachtheid en liefde te voelen voor dat innerlijk kind. Want dat is wat ze is, alleen maar Liefde. (Ja, met een hoofdletter). Na al het geploeter en gezwoeg, had ik eindelijk mijn eigen liefde ontdekt. De liefde voor mezelf, die er altijd was en is, en die ik alleen maar moest herontdekken. Wat niet had gekund zonder eerst door al die rotzooi heen te gaan. Het is zoals een geweldige illustrator Molly Cules het eens verwoordde in een van haar meditatieve tekeningen: Through darkness, you find light.

Wat is het heerlijk om dat licht en die liefde eindelijk te (kunnen) voelen!

Advertenties

Een wereld van verschil

Een wereld van verschil. Voor en na de SE therapie. Om een beeld te geven en uit te leggen hoe ik dat verschil ervaar, zal ik een lijstje maken van ‘voor’ en ‘na’.

 

Voor: overleven

  • Angst dat ik ‘te laat’ ben met iets willen bereiken
  • Geen toekomstbeeld hebben, het studeren of werken kost dagelijks veel fysieke en mentale energie
  • Een tijd lang ernstige RSI klachten te hebben gehad door teveel spierspanning in mijn armen
  • Altijd snel moe zijn
  • Altijd het gevoel te hebben niet genoeg gegeten te hebben
  • Vaak het erg koud hebben
  • Angst om mezelf kwetsbaar op te stellen bij mijn partner en vriendinnen en familie
  • Angst om in vergaderingen op het werk iets te zeggen, het gevoel te hebben dat ‘iedereen iets van me wil, me gaat aanvallen (verbaal of fysiek)’.
  • De diepe overtuigingen hebben ‘het gevoel dat de wereld een gevaarlijke plek is’ en ‘dat ik er niet mag zijn’.

 

Na: LEVEN

Met hoofdletters.

  • Alles wat zich aandient te ervaren
  • Weer te durven voelen
  • weer de energie hebben om dingen te doen
  • Me weer te durven verbinden met anderen, kwetsbaarheid tonen
  • weer plannen durven maken en uitvoeren die goed zijn voor mij

Een  (oud) zedenrechercheur en schrijfster Thérèse Evers an het boek De som der delen heeft op de blog van Samen Helen een gastblog geschreven. Wat zij hierin benoemt als ‘niemandsland’ is het gevoel wat ik momenteel ervaar. Ik heb me zo veel als mogelijk van allerlei angsten, gedachten, gevoelens en lichamelijke sensaties bevrijd die het gevolg waren van mijn ervaring met seksueel misbruik. Het is nog niet helemaal klaar, maar voor 97% wel. Ik heb mezelf bevrijd door de dikke muur die ik had opgebouwd steen voor steen af te breken.

Maar wat nu?

Wie ben ik nu? Wie wil ik zijn? Wat wil ik bijdragen aan deze wereld?

Door het volgen van de cursus ‘Finding your Soul Porpose’ hoop ik daar een antwoord op te vinden. Ondertussen doe ik oude en nieuwe dingen: eindelijk een mozaiek kunstwerk afronden, mezelf uitdagen elke dag yoga of meditatie te doen, voorbereidingen treffen voor een geplande vakantie naar Costa Rica, plannen van een Spaanse taal opfriscursus, vrijwilligerswerk als PR medewerker bij Terre des Hommes, dit blog schrijven…. maar vooral genieten van elke dag en van wat ik bereik!

 

 

Veerkracht

veerkracht-copyright

Een opdracht uit de cursus die ik momenteel doe is het bekijken van je herinneringen uit je persoonlijke rugzak. De herinnering die een diepe indruk op mij heeft achtergelaten (letterlijk én figuurlijk), seksueel misbruik, dient nu als inspiratie en onderwerp van dit blog.

Zo kan ik nu naar die ervaring kijken. Ik zie het niet meer als ‘waarom is mij dit overkomen’, maar ik probeer het te zien als een ervaring waar ik van mag leren. Het feit dat het me is overkomen kan ik niet meer veranderen. Het is gebeurd. Hoe ik er (nu) tegenaan wel. Iemand vertelde mij dat het feit dat die ervaring mij niet verbitterd heeft gemaakt, getuigt van veerkracht. Dat vind ik wel een mooie uitspraak!

Het mag me dan niet verbitterd hebben gemaakt, ik heb echter wel alle gevoelens voorbij zien komen de afgelopen jaren. Gevoelens die ik niet wilde voelen, (uiteindelijk) toch toeliet, me erdoor liet meeslepen of in zwelgen als een slachtoffer. Gevoelens van woede, pijn, angst, verdriet. Vooral die laatste twee bleken een harde kluif. Het heeft me jaren gekost om te durven en kunnen huilen om wat er gebeurd is. Daar heb ik heel wat gedichten over geschreven. Momenten van angstvallig binnenhouden van die emotie, wat weer pijn in mijn lijf gaf. Tot een jaar terug het me eindelijk lukte om dat wel te doen. Het verdriet van het kleine meisje te voelen en toe te laten. Maar dan nog steeds zonder dat anderen dat verdriet zien. Dat voelt nog als te kwetsbaar. Angst is een ander verhaal. Die is er in allerlei gradaties geweest. Pas na afronding van de SE therapie kan ik zeggen dat de angst verdwenen is. De angst om te leven, maar vooral de angst dat ‘een ander je iets aan wil doen’.

En ja, eigenlijk ook de angst dat een ander het weet van mij, dat ik als kind een ervaring heb gehad met seksueel misbruik. Angst die ik nu heb omgezet in veerkracht. En daadkracht ook. Door het starten van dit blog. Omdat ik een kleine bijdrage wil leveren aan het doorbreken van het taboe rondom dit onderwerp door erover te schrijven. Wie mij niet kent en wil weten wie ik ben, een foto van mij komt nog wel een keer. Dat is geen kwestie van schaamte, die ben ik voorbij. Het is meer praktisch omdat ik nog niet heb uitgevogeld hoe ik een foto van mezelf als avatar kan plaatsen die er ook nog eens acceptabel uitziet. 😉

 

Geloofd worden

Vandaag ga ik iets schrijven over geloven of niet geloven.

Hoe vaak hoor je niet dat een kind niet durft te spreken over seksueel misbruik? Al dan niet door dreiging en dwang van de dader of uit gevoelens van schaamte en schuld.

Toen ik als kind mijn ouders vertelde wat er gebeurd was, geloofden ze me direct. Ondanks dat het een verschrikkelijke waarheid is: je kind heeft een ervaring met seksueel misbruik meegemaakt op een leeftijd (3) waarin het hoort te spelen met poppen, onbevangen hoort te zijn.

Ik had geluk. Ik durfde te spreken. Ik werd geloofd. Daardoor bleef het bij één ervaring. Maar zovelen hadden en hebben dat geluk niet. Zij kunnen hun verhaal niet kwijt. Ze zitten jarenlang gevangen in een situatie waar ze onmogelijk uit kunnen ontsnappen. Met een hele reeks aan psychische, lichamelijke en sociale problemen tot gevolg.

Het is zo ongelofelijk belangrijk voor een kind dat het zich veilig kan voelen. Veilig voelen om te spreken. Wij allemaal als volwassenen hebben daar een rol in. Geloof een kind als het een dergelijk verhaal verteld. Geloof mij maar dat het kind het verhaal niet kan verzinnen. Leeftijd maakt niet uit. Hoe denk je dat een kind zich voelt als er geen gehoor wordt gegeven aan het doorbreken van zijn of stilte? Het kind is al beschadigd, er is al over zijn grenzen heen gegaan en dan doet een ander dat nog een keer.

Ik weet dat je geluk moet hebben als kind een zogenaamde veilige ander te treffen in je leven. Vroeg of laat komt die voorbij. Durf jij als volwassene die persoon voor dat kind te zijn? Mijn boodschap van vandaag: denk twee keer na voor je besluit het verhaal van een kind te negeren. Neem het serieus, altijd. Dat heeft het kind zo nodig!

Troost

Vorige week was ik in de bibliotheek. Een van mijn favoriete plekken om te zijn. (Maar dat terzijde). Ik kreeg een boek van Martine Delfos in handen en sloeg hem open. Precies bij een hoofdstuk waarin uitgelegd werd wat de relatie is tussen de ontwikkeling van een kind op een bepaalde leeftijd en de stagnatie in de normale ontwikkeling als er seksueel misbruik plaatsgevonden heeft.

Nieuwsgierig las ik verder. Wat ik toen las, maakte dat ik een stukje van mijn eigen gedrag begreep.

“…In de leeftijd van 2,5 tot 4 jaar ontwikkel je troost en tederheid. Een kind dat bezig is tederheid te ontwikkelen, reageert heel anders op seksueel misbruik dan een prepuber die bezig is zijn territorium af te bakenen.”

Nu begrijp ik waarom ik altijd alles alleen wilde doen. Waarom ik met al mijn energie die muur zo angstvallig hard overeind liet staan. Een bang en eenzaam kind erachter. Ik kan heel moeilijk vragen om te worden getroost.

Dat is niet alleen een kwestie van heel bang zijn (mijn overtuiging van ‘de wereld is een enge en gevaarlijke plek’), niet kwetsbaar durven zijn (mijn overtuiging ‘als ik kwetsbaar ben, zal iemand mij heel erg pijn doen’), maar heeft dus ook te maken met een stukje stagnatie in mijn ontwikkeling als opgroeiend kind. Ik heb het stukje om troost vragen niet geleerd.

Nu begrijp ik ook waarom een therapeute een keer tegen mij zei: jij doet het heel erg alleen. Ja, ik kon ook niet anders. Ik heb in het verleden niet geleerd om om hulp te vragen. Gelukkig leer ik als volwassene met vallen en opstaan hoe dat wel moet. Kwetsbaar zijn -door het starten van dit blog bijvoorbeeld- omdat ik het waard ben en die ander het waard is dat ik mijzelf laat zien.

Dit is dus een van de dingen die seksueel misbruik met je doet.

Je eigen ruimte

Ik probeer graag iets nieuws uit. Van de week was ik bij een workshop samen met 2 vriendinnen. De workshop heette ‘Je eigen bubbel’.Je eigen ruimte dus.

Nu ben ik al (van) ver gekomen. Ik voel geen (kinder)angst om te leven meer, heel veel automatische gedachten zijn verdwenen, het dagelijkse ik-heb-altijd-hongergevoel en intense moeheid zijn verdwenen, praktisch alle triggers zijn weg. Ik maak mezelf niet meer kleiner dan ik ben. Ik bewoon mijn lijf met meer zekerheid, loop letterlijk meer rechtop. Het harde werken wordt beloond dus. Mensen om mij heen zien een stralende Ingrid. Ik krijg complimenten over de levendigheid en kracht die ik schijn uit te stralen. Het is fijn om die complimenten te krijgen, dat bevestigt alleen maar dat ik goed bezig ben. Ik ben er nog niet, maar ik ben heel goed op weg.

Ondanks al die vooruitgang, moest ik een aantal drempels over om deze workshop te volgen. Het onderwerp ‘je eigen ruimte innemen’, dat vraagt om me kwetsbaar op te stellen, mijn eigen ruimte te leren voelen, bewegen en dansen, afstemmen op een ander door samen oefeningen te doen. Gelukkig met 2 anderen die ik ken. Maar met een docent die ik voor het eerst zag. Een man die ook nog indringende ogen had. Die ogen riepen geen angst op, maar ongemakkelijk was het wel.  Ik deed liever met een van de twee anderen samen de oefeningen. Gelukkig zag en benoemde de docent mijn spanning en liet hij mij bijna alle oefeningen met een van de anderen doen. Ik voelde me gaandeweg de workshop steeds meer op mijn gemak. Ook dat benoemde de docent. De houding van de docent kwam op mij heel respectvol en professioneel over. Hij liet mij zien: ik respecteer je grens. Die ervaring had ik wel al eerder en vaker gehad, maar dan altijd bij mensen die ik al langer ken. Op het eind begon ik zelfs plezier in de oefeningen te krijgen. Er waren een aantal oefeningen die ik geweldig vond om te doen. Ook dat is leven met wat er is. Leven met spanning én plezier. En dan uiteindelijk kunnen zeggen: ik ben blij dat ik dit heb gedaan!

 

 

Wat geloof jij ten diepste over jezelf?

De reis gaat verder. Op mijn weg naar herstel en het helen van mijn lijf kom ik steeds weer nieuwe dingen tegen die me verder brengen. Een nieuwe mogelijkheid op mijn pad om ‘ja’ tegen te zeggen. ‘Ja’ zeggen tegen oude dingen die me niet meer dienen los te laten en te ontdekken hoe ik mijn leven in wil richten.

Onlangs heb ik ‘ja’ gezegd tegen het volgen van een online cursus ‘Finding your soul purpose’. In deze cursus leer je in 8 weken ontdekken wat je zielsbestemming is. Voor diegenen die dat vaag of zweverig vinden klinken: dat is hetzelfde als weten wat je passie is en die leven.

In deze cursus doe je elke dag een opdracht. Een van de opdrachten gaat over oordelen en overtuigingen. Je onderzoekt in hoeverre je over jezelf of anderen oordeelt en welke oordelen dat zijn. Je zoekt een antwoord op de vraag ‘Wat geloof je ten diepste over jezelf?’

In mijn geval is de overtuiging heel eenvoudig te formuleren als ‘Ik mag er niet zijn’. Dat was de boodschap die diegene die mij seksueel misbruikte mij onbewust gaf. Vanaf dat moment was dat de boodschap die ik elke dag met me meedroeg. Die ik ook leefde, door niet te vertellen wat er in me omging. Door een dikke muur om me heen te bouwen. Door mensen niet dichtbij te laten komen. Door niet om hulp te vragen en alles alleen te doen.

Een gedicht dat ik schreef toen ik 17 was, gaat hierover. Het gaat over hoe het was en hoe het nu is.

Metamorfose

raak me niet aan
ik ben het niet waard
zie me niet staan
ik ben niet mooi genoeg
vergeet mij gauw
ik ben maar ik

Ik pas niet in deze wereld

bekijk me maar
ik laat het toe
zie mijn lach
ik schenk je hem
raak me aan
ik ben niet meer bang

Ik mag in deze wereld leven

En zó is het!

Somatic Experiencing

Somatic Experiencing.

Dat klinkt wellicht als een ruimtereis. Het is echter niets anders dan een lichaamsgerichte therapie die erop gericht is om trauma’s te helen. Trauma’s van welke aard dan ook. Somatic Experience is ‘ontdekt’ door Dr. Peter Levine. Hij vroeg zich af waarom dieren na een levensbedreigende aanval van andere dieren weer ‘gewoon’ over gaan tot de orde van de dag. Het antwoord ligt erin dat dieren na zo’n aanval met hun lijf schudden en zo alle spanning van de aanval eruit laten. Daarna gaan ze weer verder alsof er niets gebeurd is.

Wij mensen hebben dat vermogen afgeleerd. Je kunt echter je lijf weer laten ‘herinneren’ hoe dat moet. Je reset dan je automatische overlevingsreactie die in je limbische systeem is gaan zitten na je trauma. De ‘bevries, vecht, vlucht’ reactie had nut, maar heeft dat in het nu niet meer. Toch wordt die reactie automatisch, nog voor je erover hebt kunnen nadenken, weer geactiveerd als je op een of andere manier herinnert wordt aan je trauma. Met SE, en ook met EMDR, wordt er in je hoofd en in je lijf iets blijvends veranderd in je limbisch systeem en dus ook aan die automatische reactie.

Dat is in feite wat SE doet: je lijf weer laten herinneren hoe het alle spanning eruit laat. De bedoeling is dat je -in stukjes- het verhaal vertelt over hoe jij je trauma beleefde en wat er gebeurde. Samen met de therapeut kijk je naar welke reacties je lijf geeft als je aan het vertellen bent. Er wordt dan gevraagd een bepaald lichaamsdeel die een reactie geeft aan te spannen. De beweging die bijvoorbeeld je been maakt, maak je dan voor een moment sterker. Het kan ook zijn dat er gevoelens naar boven komen. Je registreert alles en probeert er met je volle aandacht op gericht te zijn. Je volgt als het ware wat je lijf doet. Je gaat mee in de bewegingen die het lijf maakt. Meer niet. Het zijn namelijk bewegingen die je lijf niet kon maken tijdens het moment van bevriezing wat je overkwam toen het trauma er was. Nu heeft je lijf in een veilige setting de mogelijkheid om die bewegingen alsnog te maken en de spanning los te laten.

Na afloop van een therapiesessie heb je nog een na-effect. Dat kan dagen doorgaan. Zo ervaarde ik in het begin een intense moeheid in heel mijn lijf. Wat kwam er toen een al jarenlang opgekropte spanning uit! Het enige wat ik toen wilde was slapen. Dat was ook wat ik dan deed. Ook hierin volgde ik de behoefte van mijn lijf van dat moment. Luisteren naar je lijf dus, ook buiten de therapieruimte. Andere momenten ervaarde ik weer andere dingen zoals klappertanden, trillende benen of armen die ineens begonnen te bewegen. Of ik voelde spanning op plekken waarvan ik niet wist dat je daar spanning kon voelen, zoals je achterhoofd en in mijn wangen. Eerst had ik het koud, dan had ik het weer bloedheet. Steeds probeerde ik wat ik ervaarde er ‘gewoon’ te laten zijn.

Deze lichamelijke reacties kun je ook ervaren door het doen van EMDR. Ik heb dat ook gedaan en dat heeft deels een stuk opgelost. Het is weteschappelijk bewezen dat het werkt. Maar blijkbaar was dat voor mij nog niet genoeg. Er zat nog heel veel lichamelijke spanning met bijhorende beperkende gedachten en overtuigingen zoals ‘de wereld is een onveilige plek’, ‘ik moet me klein houden’ en ‘er wil iemand mij aanvallen’.Het bijzondere vind ik dat die beperkende gedachten ook verdwenen zijn met het moment dat de spanning verdween.

Voor mij was SE op het moment dat het in mijn leven kwam de oplossing. Ik ben hiermee in aanraking gekomen doordat ik erover gelezen had op de facebookpagina van stichting Revief. In mijn beleving sloot dit precies aan bij wat ik zocht: met alleen praten loste ik mijn angsten niet op. EMDR had me al hierin op weg geholpen, SE was een logische stap die verder ging waar ik in het proces van mijn lijf helen gebleven was.

Mijn verhaal is verteld. De SE therapie is afgerond. Mijn lijf is echter nog niet klaar met loslaten.

 

Heel je lijf

Waarom heb ik deze blog ‘Heel je lijf’ genoemd?

Een onderwerp dat ik uitermate fascinerend vind is de vraag waarom mensen het toch zo moeilijk vinden om te voelen en hun lijf te ervaren.

Waarom wordt er maar doorgerend? Waarom wordt er -nog altijd- naar mijn idee meer waarde gehecht aan wat je denkt dan aan wat je voelt? Waarom onderneemt iemand pas actie -lees: gaat luisteren naar zijn/haar lijf- als je ver over je fysieke grenzen bent gegaan? Niet 1 x, niet 20x, maar 100x? Met een burn-out of andere ziekte tot gevolg.

Ik deed hetzelfde. Ik luisterde niet naar mijn lijf. Ik luisterde niet naar de signalen dat er nog heel wat moest worden erkend en opgeruimd. Dat ik in de overleven-stand stond, niet in de gaten hebbende dat er ook een leven-stand is. Gelukkig waren er mensen op mijn pad die mij erop wezen dat het nodig was om de moed te tonen en de leven-stand te gaan zoeken. Dat was gelukkig op tijd, ver voordat het woord ‘burn-out’ in mijn vocabulaire stond.

Ik mocht dan wel geen burn-out hebben, gelukkig was ik echter ook niet. Dat die leven-stand bestaat weet ik inmiddels. Ik ben al aardig op weg naar het gevoel dat ‘mijn leven weer van mij is’ zoals Pia Douwes dat zo mooi bezingt in het gelijknamige liedje.

Ik heb het steeds over ‘heel je lijf’. Wat bedoel ik daar nu mee? Ik geloof dat alles wat je meemaakt in je leven ergens opgeslagen wordt in je lijf. Iedere gedachte, gevoel of emotie slaat zich op. Dat gebeurt zelfs in 3 seconden(!) heb ik me laten vertellen door de yogadocente bij wie ik les volg. Dat kan de boze uitval van je oudtante zijn, maar dus ook grotere trauma’s die je in je leven overkomen. Je kunt je voorstellen dat er heel wat opgeslagen wordt in je lijf als je al heel wat jaren op deze aarde rondloopt.

Laat ik als voorbeeld het hebben van een trauma op seksueel gebied nemen. Als je een seksueel trauma meemaakt, gebeurt er op dat moment heel veel. Dan begrijp je met je hoofd niet wat er gebeurt (als volwassene niet, maar als kind helemaal niet), het scala aan gevoelens wat voorbij komt kun je niet plaatsen en je lijf voel je op een bepaald moment ook niet meer. Alles wat er gebeurt is, heeft je lichaam echter wel geregistreerd.*

Dan komt er later in je leven een moment dat je lijf zegt: nu kan ik niet meer. Tot hier en niet verder. Gedurende mijn proces om mijn lijf weer ‘heel’ te maken, heb ik al vele stappen mogen maken.

Waarom is het volgens mij belangrijk om je lijf te ‘helen’? Niet alleen omdat ik -in mijn geval- in de overlevingsstand mijn leven leefde. Het gaat nog verder volgens mij. Wanneer je aan jezelf werkt door oude ballast zoals trauma’s, overtuigingen en oordelen uit je lijf en leven op te ruimen, kom je uit bij ‘wie je werkelijk bent’. Dan kun je stralen zoals je bent. Dan kun je op jouw eigen unieke wijze de wereld blij en mooier maken met wie JIJ bent. Zoals een andere blogger (Samen Helen) het zo mooi verwoordde ‘Je bent je trauma niet, je hebt een trauma’. Dat is precies wat ik ook geloof.

De stappen die ik al heb gezet om mijn lijf te helen zal ik in andere blogs toelichten.

 

* Noot: Dit principe geldt voor trauma’s van allerlei aard zoals oorlogstrauma’s of het meemaken van een overval, maar ik beperk me op dit blog tot mijn eigen ervaring met een trauma van seksueel geweld.

Vastpakken en loslaten

“Je moet eerst iets vastpakken voor je het los kunt laten”

Bovenstaand citaat is mijn persoonlijke favoriet als het gaat om helen van trauma.

Eerst is er erkenning nodig. Erkenning van gevoelens, gedachten of emoties. Wat zich aandient in jezelf, mag worden gezien.

Dit laatste is niet zo vanzelfsprekend in een maatschappij die denken belangrijker vindt dan voelen. Met voelen en delen met een ander stel je je immers kwetsbaar op. Dat is eng, maar misschien nog wel enger voor iemand die seksueel misbruik heeft meegemaakt.

Net als vele andere slachtoffers van seksueel geweld duurde het bij mij jaren eer ik de moed vond om het ‘iets vastpakken’ in de praktijk te brengen. Maar die dag kwam er gelukkig.

Erkennen dat ik hulp nodig had, was een enge eerste stap. Eerst dacht ik dat praten genoeg was. Maar dat loste mijn automatische lichamelijke reacties en angsten niet op. Een aantal sessies EMDR hielpen me om een deel van de lichamelijke triggers te helen. Het duurde weer een aantal jaren voordat ik verder zocht naar een oplossing om met mijn angsten en lichamelijke reacties om te gaan. Ditmaal vond ik Somatic Experience via een zoektocht op internet. Ik zal in een ander blog in gaan op mijn ervaringen met Somatic Experience.

De ene dag gaat het vastpakken en loslaten makkelijker dan de andere. Ik probeer het steeds weer opnieuw. Erkennen wat er zich op een moment aandient, dat aandacht te geven en weer verder te gaan.

Vastpakken en loslaten dus. Dat is soms best moeilijk, maar een oh zo belangrijke stap in het helen van trauma.