De waarheid

Een getuige bij een rechtszaak die de eed aflegt, belooft dat hij de waarheid en niets dan de gehele waarheid zal zeggen, voorafgaand aan de ondervraging.

Vandaag gaat de opdracht van de cursus die ik volg over de waarheid spreken. Wanneer je dat niet doet, wijs je eigenlijk een deel van jezelf af. Ja, dat doe ik dus ook. Het lukt me niet altijd gelijk om iets wat in mij leeft, erkenning te geven. Dan wil ik even niet voelen, dan negeer ik een bepaald gevoel. Dan spreek ik dus niet de waarheid tegen mezelf.Ja dat is in tegenspraak met wat ik in dit blog uitleg over overgave. Vandaag vind ik dat dus moeilijk om toe te passen.

Ergens in mij wil een bepaald gevoel, emotie, gedachte erkenning krijgen en die geef ik dan niet. Dat krijg ik op een later moment op mijn bordje, want in de tussentijd is het gevoel wat ik negeerde sterker geworden. Dan probeer ik nog steeds een bepaald gevoel te negeren, totdat dat ook niet meer gaat. Dan moet ik er toch aandacht aan besteden, anders gaat het niet goed.

Ik denk dat niemand altijd en alleen maar de waarheid spreekt (daar zijn we mensen voor), tegen zichzelf en tegen een ander. Je kunt er wel naar streven je ervan bewust te zijn en dat ook daadwerkelijk zoveel mogelijk te doen. En als je dat eens niet doet, herstel dan je fout. Net zoals ik vandaag deed, door een gevoel dat in mijn leefde te erkennen en doorleven. Zodat ik mezelf recht in de spiegel kan blijven aankijken.

 

Advertenties

Daarom

In gesprek met een vroegere basisschoolvriendin die ik jarenlang niet gesproken had, kwam ter sprake dat ik mijn blog op facebook had gezet.

Ze zei tegen mij: als jij het niet erg vind dat iedereen dit nu kan lezen….. Het lukte me niet zo goed om in woorden te vatten waarom ik het nu wel durf en belangrijk vind om over dit taboe onderwerp te spreken. Waarom het me niet (meer) uitmaakt dat iedereen dit  van mij weet. Vandaag moest ik ineens denken aan een boek dat ik een paar maanden geleden las en waarin precies omschreven stond wat ik niet kon, maar zo graag wilde uitleggen.

……. Overlevenden die het slachtoffer van een vergelijkbaar trauma zijn geworden, worden actief op juridisch, politiek of educatief gebied om te verhinderen dat anderen in de toekomst tot slachtoffer worden gemaakt, of trachten de daders voor het gerecht te brengen.

Wat al deze inspanningen gemeen hebben is dat ze voortkomen uit de wens om de publieke bewustwording te bevorderen. Overlevenden beseffen heel goed dat mensen van nature geneigd zijn om gruweldaden en wreedheden uit hun gedachten te verdrijven. Soms hebben ze dat vroeger zelf ook gedaan.

Overlevenden beseffen dat ook diegenen die het verleden vergeten, gedoemd zijn om dat verleden te herhalen. Elke vorm van maatschappelijke actie berust daarom op het openbaar maken van de waarheid.

Overlevenden besluiten in het openbaar over het onuitsprekelijke te spreken in de overtuiging dat anderen daardoor geholpen zullen worden. Wanneer ze dat doen, voelen ze zich verbonden met een kracht die hun eigen vermogens overtreft. ……..

Uit: Trauma en herstel, Judith Lewis Herman

Bovenstaande woorden zeggen alles. Daarom dus.

Vaarwel moeheid

In een eerdere blog schreef ik eens over het gegeven dat mijn verpletterende moeheid is verdwenen. Echt verdwenen.

Ik kan dat soms nog niet geloven na jarenlang (meer dan 25 jaar) onwetend te hebben rondgelopen met een moeheid die zijn weerga niet kent.

Een illustratie van de verdwenen moeheid. Gisteravond was ik bij een festival na er al een hele dag aan leuke activiteiten op te hebben zitten. Ik had gesprongen en gedanst op muziek. Op schoenen die niet geschikt zijn om mee te springen.

Rond de klok van 12 gingen we naar huis. Ik sliep een uurtje later op een geïmproviseerd bed van stretcherkussens bij gebrek aan beter. Ik werd enkele malen wakker van de warmte. En toch stond ik weer om 8 uur naast mijn bed, zin om aan de dag te beginnen. Alleen lichte spierpijn van het bed herinnerde me eraan dat ik gisteren een lange, leuke, volle dag had gehad.

Dat had ik vroeger niet kunnen denken. Dan lag ik om 10 uur in mijn bed, sliep ruim 8 uur  en dan nog stond ik moe op. Dan sliep ik soms overdag of liep ik veelvuldig te gapen, om na een lange dag weer doodmoe in mijn bed te ploffen.

Wat is dat heerlijk om zoveel meer energie te hebben en wat gun ik dat meer mensen die met een trauma te maken hebben (gehad). Ook al heb je dat niet in de gaten, omdat je het normaal bent gaan vinden dat alles je zoveel moeite en energie kost, in je lijf is ergens diep vanbinnen al die spanning opgeslagen.

Je hoeft daar niet mee rond te blijven lopen. Dat kan overgaan. Het maakt niet uit of je de keuze maakt met EMDR, SE of diepe ontspanningsoefeningen via yoga de op een diep niveau opgeslagen spanning los te laten. Feit blijft dat je dat tegen zal gaan komen en dat het ongelofelijk bevrijdend is als die moeheid uit je lijf is.

Gelukkig kan ik nu dus zeggen: vaarwel moeheid!

Gerechtigheid

Ik was gister met een vriendin in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. Er waren verschillende exposities te zien. Een van die exposities ging over de rol van fotografie in het vastleggen van moorden. Wat mij zo raakte was het feit dat de fotografie dus een mogelijkheid biedt om bewijs te leveren dat er iets heeft plaatsgevonden. De foto legt die feiten vast die door een toeschouwer wel of niet worden opgemerkt. Je kunt er niet omheen dat de moord heeft plaatsgevonden.

In de expositie kwamen tal van voorbeelden aan bod, van het fotograferen van landschappen vóór en na een bombardement om te laten zien dat een dorp of stad is weggevaagd tot het fotograferen van gevangenen (vlak voor hun executie) uit alle lagen van de bevolking die tijdens de Goelag in Rusland werden vermoord. En ja, daar kwamen ook de bekende beelden voorbij van de uitgemergelde gevangen in de concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Wat mij specifiek aan dit laatste onderwerp zo raakte, was het feit dat er een hele organisatie vanuit de Geallieerden kant aan vooraf ging om het vastleggen van de gruwelijkheden die daar hadden plaatsgevonden gestructureerd te laten verlopen met maar 1 doel: laten zien aan de wereld dat dit bestaat. Ze hadden trouwens nog een ander doel: de reacties van de beklaagden vastleggen tijdens het proces van Neurenberg. Om te zien wat het zien van de beelden van de gruwelijkheden hen deden, gruwelijkheden waartoe zij opdracht hadden gegeven. De reacties werden dan weer op foto vastgelegd om dat te bewaren voor het nageslacht.

Misschien is dat ook wel een doel van mijn blog: over seksueel misbruik schrijven, zodat mensen weten dat dit bestaat. Ik mag dan geen energie steken in het zoeken naar gerechtigheid voor mijn eigen aangedane leed door in de rechtzaal mijn verhaal te vertellen of bij de politie langs te gaan (omdat het toch zijn woord tegen de mijne is), maar erover schrijven kan ik wel. Dat voelt ook als een vorm van gerechtigheid voor mij. Ik heb daar eens een gedicht over geschreven wat ik hier wil delen, omdat het past.

 

Eigen rechter spelen

Jij bezat

alle macht en middelen

om mijn zon af te pakken

en het recht

in eigen hand

te nemen

om je schaduwen

op dat moment

te kunnen verdrijven

geen enkel wetboek

rechtvaardigt

jouw handelen

maar toch

waagde je

de gevaarlijke sprong

om een egoïstisch moment

van geluk

te beleven

 

Overgave

Het gevoel een stukje van mezelf kwijt te raken. Dat gevoel ervaarde ik nog niet eerder. Maar laatst was dat er ineens. Dit mocht nog aandacht hebben.

Het ‘iets van mezelf kwijtraken’ geeft een gevoel geen controle meer te hebben over wat er gebeurt. Dat gevoel herken ik wel. Ook al weet ik dat het slechts een illusie is, die controle willen houden. Toen en nu. Tijdens het misbruik was dat een overlevingsmechanisme, “dit is veel te onbegrijpelijk, dus ik voel maar liever niets”. Later bleef dat controle houden een overlevingsmechanisme om te leven. Nu werkt controle willen houden ook niet meer. Gelukkig niet meer. Wanneer ik een gevoel, emotie, gedachte, lichamelijke sensatie tegenkom, moet ik daar wat mee. Ook als ik het gevoel heb dat ik daarmee wellicht een stukje van mezelf kwijtraak. Misschien is dat namelijk helemaal niet zo en is dat enkel mijn ervaring.

Dat vraagt overgave, wat juist ongelofelijk moeilijk is. Overgave aan het  voelen van een gevoel, aan het feit dat je weet dat er een eind komt aan dit gevoel en deze situatie. Overgave aan ontspanning. Dat kan heel moeilijk zijn voor mensen die misbruikt zijn. Nu kan ik dat inmiddels best wel goed, doordat ik zoveel spanning heb losgelaten de afgelopen tijd en veel leer over spanning vs ontspanning in mijn lijf tijdens de yogalessen.

Mijn lijf is nog steeds bezig met loslaten. De vraag “Komt er wel een eind aan dit loslaten wat mijn lijf doet?” vraagt ook overgave. Wanneer is het loslaten klaar? Dat weet ik niet. Misschien wel nooit. Vandaar ook die 97% die ik in dit blog beschrijf.

Overgave, dat is van tijd tot tijd dus best nog best een uitdaging!

Bespreekbaar maken

Het doel van mijn blog is om seksueel misbruik bespreekbaar te maken. Dat klinkt gemakkelijker dan het is.

Gister stond ik in een Terre des Hommes winkel spullen te verkopen. Een mevrouw wilde weten waar de opbrengst van de winkel heen gaat. Ik vertelde dat elke Terre des Hommes winkel een project steunt wat gekozen wordt door de vrijwilligers die er werken. In dit geval was dat het project ‘Seksuele uitbuiting van kinderen in Azië’.

(Ja, echt. Ik verzin het niet. Ik heb dat project niet gekozen. Toen dat werd gedaan, was ik er nog geen vrijwilliger.)

Ik wees mevrouw op het A4-tje dat achter mij op het prikbord hing en ze probeerde te lezen wat er stond. ( Te kleine lettertjes, ik had die flyers toch wat groter uit moeten printen of het lettertype aan moeten passen. Ik heb die flyer gemaakt, een taak als PR vrijwilliger van de winkel.) Daarna stelde ze nog de vraag of de hele opbrengst naar dit project gaat. Dat is niet zo, maar wel grotendeels.

Voor mij was deze ontmoeting een eye-opener. Ik probeerde neutraal te kijken en rustig te wachten tot mevrouw uitgelezen was. Nouja, betrekkelijk rustig dan. Het kostte me veel energie neutraal te blijven kijken. Deze keer ging mijn hart niet heel snel kloppen, deze keer  werden mijn wangen niet rood. Stokte mijn adem niet in mijn keel en wachtte ik niet angstvallig het moment af dat de situatie voorbij zou zijn of dat er een ander onderwerp werd aangesneden.

Nee, ik stond daar niet alsof ik me aangesproken voelde, maar een beetje ongemakkelijk was het wel. Het is nou niet dat een dergelijk onderwerp dagelijkse kost is om te bespreken. Dat heet handelingsverlegenheid heb ik eens ergens gelezen. Ik geloof dat ik hier nog wel wat stappen in te maken heb: het gewoon gaan vinden om hardop mijn mening hierover te zeggen. Dat het ook zo voelt. Er mag dan geen oude angst meer in mijn lijf zijn, echt comfortabel voelt deze nieuwe situatie ook nog niet. Ik weet gewoon simpelweg niet wat ik dan wil zeggen of niet zeggen. Dan kies ik nog maar de makkelijkste weg en zeg liever niets.

En toch: 1-0 voor mij.

 

Een andere situatie die illustreert dat het niet gewoon is om over seksueel misbruik te praten. Ik was een keer met iemand in gesprek. Gaandeweg het gesprek wilde ik dit onderwerp op tafel leggen. Dat deed ik ook. De reactie van die ander was een zeer empathische. Er werd geluisterd naar wat ik te zeggen had en er werd naar mijn idee goed op gereageerd. Dat was erg fijn op dat moment. Later realiseerde ik me wat de boodschap was van die ander: dit gesprek had ik niet verwacht. Die ander gaf daarmee aan wat algemeen zo is: als je met een onderwerp niet bekend bent (om wat voor reden dan ook), is het logisch dat je niet goed weet wat je moet zeggen of niet zeggen, moet doen of niet doen. Dat geldt voor mij net zo goed als voor ieder ander. Ik weet bijvoorbeeld niet hoe het voelt een dierbaar persoon die dichtbij je staat te verliezen. (Ik doel hierbij op iemand die jong sterft, niet de oma of opa die op een gezegende leeftijd sterft. Wat overigens het ene verdriet niet minder of meer erg maakt dan het andere, maar dat terzijde.) Dus weet ik ook niet goed hoe ik daarmee om moet gaan, hoe ik het beste met een ander daarover in gesprek kan gaan. Simpelweg omdat ik dat niet heb meegemaakt. Dat moet die ander mij dan leren. Dat betekent overigens niet dat ik niet kan meevoelen met die ander. Dat lijkt me vrij logisch. Maar dat is iets anders dan weten hoe iemand zich voelt, omdat je hetzelfde hebt meegemaakt.

Een project wat probeert een brug te slaan tussen ervaringsdeskundigen en niet-ervaringsdeskundigen op het gebied van seksueel misbruik is het Dapper Hart Event. Het vindt plaats op 20 november in Amstelveen. Dit evenement heeft precies tot doel wat ik met mijn blog ook probeer te doen: het onderwerp seksueel misbruik bespreekbaar maken. De bedoeling ervan is dat de ervaringsdeskundige iets vertelt en daarna daarover in gesprek gaat met het aanwezige publiek. Dat het een dialoog wordt en er dus echt in gesprek gegaan wordt met elkaar. Zodat er wellicht na afloop iets meer begrip komt voor wat de impact hiervan is. En welke doelen iedere spreker die aan dit event deelneemt persoonlijk dan nog meer heeft. Ik vind het machtig mooi dat dergelijke initiatieven er zijn. Bespreekbaar maken is nog niet zo gemakkelijk, maar iedere stap is er 1!

Gedragen

Sinds ik gistermiddag dit weblog op facebook heb geplaatst en heb gelinkt naar mijn eigen facebookpagina, sta ik versteld van de reacties. Wat een mooie reacties,  een hoop bezoekers, het is echt overweldigend….. Wauw!

Ik voel me echt gedragen. Want hoe eng het is om je kwetsbaar op te stellen, met ook nog een onderwerp dat taboe is en dan zulke geweldige reacties te krijgen!!!

Dank jullie wel allemaal, ik maak een diepe buiging naar jullie toe!

Dan gooi ik er nog maar een gedichtje tegenaan die de lading helemaal dekt. Als dank dat jullie mijn weblog bekijken en zo mooi reageren. Het begon met 1 iemand die tegen mij zei, is het het overwegen waard om in therapie te gaan? (Thanks, je weet wel wie) Toen voelde ik me al gedragen. En nu al helemaal.

 

Gedragen

 

In een bad van ruimte en respect

heb ik de moed

me over te geven

 

een ander gezicht

gedrenkt in liefde

te tonen

 

en te mogen kiezen

voor zacht en kwetsbaar

in al zijn facetten

 

Spiegeltje, spiegeltje…

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land?

Gister ging ik iets doen wat heel ongewoon voor mij is. Ik ging een kleurenanalyse doen. Dan kijk je welke kleuren bij je passen, zodat je daarop je kledingkeuze kan aanpassen. Ik schreef al eerder dat ik mezelf niet mooi vond vroeger.
Dan kan iemand je honderd keer zeggen dat dat wel zo is, je gelooft het niet. Ik wilde (een beetje) onzichtbaar zijn. Dat was onder andere makkelijk door niets te geven om kleding en uiterlijk. Ze moeten me maar nemen zoals ik ben, was mijn oude overtuiging. Daar zat een gevoel van pijn onder wat ik niet wilde voelen.
Het niet veel kleding willen hebben heeft trouwens deels ook een andere reden. Ik vind het niet nodig om er veel van te hebben uit het oogpunt van duurzaamheid. Maar van oorsprong werd mijn gebrek aan interesse in kleding en mezelf mooi maken ingegeven door een gevoel van minderwaardigheid.

De workshop was geweldig leuk! Dat je voor een spiegel wordt gezet en jezelf dus steeds kunt zien. En steeds mag je zien en ervaren of de ene gekleurde sjaal je mooier staat dan een andere. Dat was soms nog best lastig om te kiezen, maar er werd wel gelijk duidelijk gemaakt: dit is geen beoordeling, het is jouw mening en dat is okee. Je mag het ook een keer eens niet weten. Dat laatste was bij mij niet het geval. De eerste keer voelde nog onwennig om te kiezen. Hoe beoordeel ik dan welke kleur me mooier staat? De mevrouw die de workshop gaf, legde uit waar ze op let: je kaaklijn, de kleur van je ogen, de lijntjes om je mond. En dus of de kleur in zijn geheel je gezicht naar voren haalt of dat juist niet doet. Na het eerste gevoel van onwennigheid, werd het daarna steeds gemakkelijker om te kiezen. Er bleven al snel twee types (van de 4) over, waarna ook weer redelijk snel duidelijk werd dat het toch echt zo is: ik ben een lente type. Dat is een type met vrolijke redelijk felle kleuren. Nu ga ik niet meer zonder mijn kleurenwaaier van het lente type winkelen. Zo is kleding kopen ineens veel leuker geworden! En inderdaad weer een bevestiging voor mezelf: dat ben ik waard. Ik mag gezien worden in kleding die bij me past.

Stil zijn?

Ik wil niet meer stil zijn. Ik wil dat de informatie op dit blog meer bereik heeft. De impact die seksueel misbruik als een vorm van kindermishandeling kan hebben op iemands persoonlijkheid en leven wil ik bespreekbaar maken.

Het is natuurlijk mijn verhaal met mijn eigen interpretatie en beleving, maar ik denk dat slachtoffers zich kunnen herkennen in veel dingen die ik benoem. Sommige dingen wellicht ook niet. En dat mensen die hier (gelukkig) geen ervaring mee hebben, er wellicht informatie uithalen waar ze wat mee kunnen. Daarom heb ik besloten om dit blog te koppelen aan een facebookpagina. Die ik helaas niet direct kan koppelen aan mijn eigen facebookaccount, maar dat is dan maar zo. Dat heeft niets te maken met niet durven staan voor mezelf en mijn verhaal, maar met de praktische reden dat die koppeling niet direct kan worden gemaakt.

Ik schreef eens een gedicht over stil zijn. De inhoud is fictief. De woorden zijn gelukkig nooit tegen mij gezegd, maar het geeft denk ik wel heel goed de dreiging weer die maakt dat je je mond wel houdt over seksueel misbruik. Het is eng en moeilijk. Die dreiging voelde ik wel dergelijk. Dan hoefde er niet eens gezegd te worden dat ik niet mocht praten.

 

Stt, wees toch stil

 

Stt, wees toch stil

 

vergeet wat we hebben gedaan

waag het niet om me te slaan

ik heb hier de macht

niet jij, met je muizenkracht

 

stt, wees toch stil

hebben je pappa en mamma je niet geleerd

geheimen delen is verkeerd

houd nu maar je snater

vertel het niet, ook niet later

 

stt, wees toch stil

wie gelooft nou zo’n stom kind

dat altijd liegt en smoesjes verzint

waarom zou dit wel waar zijn

je bent toch nog maar zo klein

 

stt, wees toch stil

als je erover durft te spreken

dan zal ik je arm breken

dus onthoudt heel goed

dat je voor altijd zwijgen moet

 

stt, wees toch stil

 

De ervaring was zo intens en bedreigend dat schaamte er gelijk was. Dat is een ander onderwerp, maar ik haal het hier toch even aan. Het gevoel van schaamte ervaarde ik niet bewust als kind, maar wel later als opgroeiend persoon. ‘Je hoeft je er toch niet voor te schamen’ wordt er dan (in onwetendheid) gezegd. Nee, rationeel niet, maar gevoelsmatig wel. Seksualiteit bespreken is al zo’n beladen onderwerp, laat staan als er daarin grenzen worden overschreden. Het voelt zo intiem en kwetsbaar. Het vergt veel moed om dat wel te doen.

Stil zijn. Dat wil ik niet meer. Daarom dus deze stap.

Vergeving vragen aan je innerlijk kind

Luister jij wel eens naar je innerlijk kind? Dat kleine meisje of die kleine jongen die ergens diep vanbinnen zit? Die nog onbevangen naar de wereld kijkt? Die alles wat je hebt meegemaakt in je leven in haar rugzak draagt?

Luister je wel eens naar haar behoefte om gehoord te worden, om te Spelen of te huilen? Voluit te schaterlachen of met een smak op je gezicht te belanden als er iets misgaat? Te vallen en dan weer op te staan?

Herman van Veen heeft een lied gezongen voor dat innerlijke kind. Voor het beschadigde kind, het kind wat pijn heeft geleden. Het kind wat iedereen in zich heeft. Iedereen heeft immers in zijn of haar leven op de een of andere manier pijn ervaren. Het  beschadigde kind dat ik werd na mijn ervaring met seksueel misbruik. De waarheid van de woorden voel ik nog iedere keer als ik het lied beluister.

 

Wie heeft de zon uit jouw gezicht gehaald? – Herman van Veen

Wie heeft de zon uit jouw gezicht gehaald
Wie heeft het licht in jou gedoofd
Wie heeft je rooie wangen bleek gemaakt
Wie joeg dromen uit je hoofd
Wie brak jouw kleine hart
Kleurde je ogen zwart
Wie is niet nagekomen wat hij heeft beloofd
Wie heeft het lachen in jouw keel gesmoord
Heeft je vuisten zo gebald
Wie heeft dat onbevangen kind vermoord
Dat altijd opstaat als het valt
Wie boog jouw rechte rug
Trapte je speelgoed stuk
Wie brak jouw vleugels in de vreugde van een vlucht

Wie is er zo aan jou voorbij gegaan
Wie verraadt hier jouw geloof
Wie hield zich voor het kraaien van de haan
Na de derde keer nog doof
Wie is het die vergat
Dat jij de toekomst had
Wie heeft jou net als ik
Te weinig lief gehad

 

Dit lied heeft mij in het verleden geholpen om het verdriet te erkennen, te voelen en te laten gaan. Dat was niet gemakkelijk. Totaal niet. Dat kostte me heel veel moeite. Zo schreef ik jaren geleden daar eens het volgende gedichtje over:

Contactadvertentie

 

Verdriet

zoekt

het kleine meisje

aan wie ze

toebehoort

 

herkenbaar aan:

schokkende schouders

vochtige ogen

lopende neus

 

Wie heeft haar gezien?

 

Dat was nog helemaal aan het begin. Het begin van kennismaken met dat kleine meisje. Te erkennen dat ze verdriet had en dat dat er (in stapjes) mocht zijn.

Jaren later, vandaag, mocht ik weer contact maken met dit innerlijk kind. Voordat ik weer het onbevangen kind kan voelen, moest ik eerst het beschadigde kind in mij erkennen. Dat doe ik in een oefening van de cursus.

Vandaag mocht ik vergeving vragen aan dat innerlijke kind. Voor alle momenten dat ik niet naar haar luisterde, voor alle momenten van pijn en verdriet. Zeggen dat ik er nu wel zou zijn voor haar. Haar vast zou houden als ze verdriet heeft. Haar vertellen dat ik nooit meer weg zou gaan.

En tot mijn verrassing was het meisje maar een heel klein beetje verdrietig. Het grote verdriet, zo groot, dat het pijn doet in je lijf, is er al uit. Alleen een beetje verdriet rest nog. Ook dat mag er zijn lief klein meisje. Zodat je weer kunt stralen en Liefde zijn. Dat is wat je immers bent, Liefde.

Vandaag heb ik je lief. Oh zo lief!