Spelen

spelen-copyright

Sommige dingen verleer je nooit: spelen. Ik heb echter jaren gehad dat het me niet meer lukte om te spelen. Ik deed het wel en had er wel tot op zekere hoogte plezier in. Maar het was niet helemaal onbevangen meer. Daar had mijn misbruiker wel voor gezorgd. Je ziet het op foto’s van mij als kind: ik straal niet. Je ziet het ook op foto’s als puber en volwassene: wanneer ik lachte was dat maar half. Mijn glimlach was letterlijk een halve glimlach.

Nu is mijn glimlach oprecht en vol. Ik stráál. Je kunt er niet meer omheen 🙂 Vandaag had ik plezier zoals ik dat lange tijd niet meer gehad had, want ik mocht spelen. Ik ging met mijn vriend naar Attractiepark Slagharen. GE-WEL-DIG! In de achtbaan, pony’s aaien, een circusvoorstelling bijwonen (en dan genieten van mijn vriend die werd uitgekozen om met de clown een optreden te doen. Wel 5 minuten lang. Dus dáárom wilde ik vooraan zitten. ;-)), mensen natspuiten die in de wildwaterbaan zaten, een patatje eten in een restaurant en dat dan mijn vriend werd herkend en aangesproken “hey, jij was die van de circusact!”, niet weten welke attractie je in gaat en dan ineens in een wildwest waterfestijn te zijn beland, samen op de hopla hopp-paarden, in het reuzenrad.

Mijn stralende glimlach week niet meer van gezicht. Bijna de hele dag niet. Alleen toen ik uit een attractie kwam die herhaaldelijk over de kop ging, werd ik misselijk. En daarvan herstellen duurde daarna bijna 2 uur. Maar dat was niet erg. Ik wist dat het over zou gaan. En dat er dan weer ruimte zou zijn om te mogen spelen.

Ik ben het gelukkig dus niet verleerd, dat spelen. Dat is een heerlijke ontdekking die ik heb gedaan vandaag. Dat smaakt naar méér!

 

Advertenties

Balans

Ik wil al een tijdje iets schrijven over wat me bezighoudt en waar ik vandaag weer op gewezen werd in gesprek met iemand. Het zoeken naar balans. In alles wat ik doe in mijn leven.

Ik schreef dat ik van overleven naar leven ben gegaan, maar dat betekent niet dat het gemakkelijk is voor mij om nu een nieuw evenwicht te vinden. Mijn hoofd is nog gewend aan het feit dat alles me heel veel energie kost. Dat er niet veel ruimte over was, naast alle dagelijkse dingen doen. Ruimte om stil te staan en na te denken, te voelen. Dat ik mezelf ook die ruimte niet gaf. Ik ben iemand van uitersten. Wanneer ik een baan had of studie deed, kostte dat bijna al mijn energie. Nu ik veel meer energie heb en werkzoekend ben, heb ik ineens tijd over die ik mag vullen. Met nuttige dingen, met aangename dingen, met een baan zoeken. Met zoeken naar balans dus. Dat blijkt in de praktijk best nog wel een opgave te zijn.

 

Balans

in gewicht(ig)

evenwicht

zoeken naar het juiste gewicht

te hangen aan de dag

die ik op eigen wijze

beleven mag

 

Dit gedichtje past bij het onderwerp van dit blog en het motto van een iemand die ik ken: je  krijgt 86400 seconden (per dag) om je droom waar te maken. Wat doe jij met die 86400 seconden?

Ode aan yoga

Zoals ik al schreef in mijn vorige blog zou ik iets schrijven over wat yoga voor mij en mijn proces betekent. Ik volg lessen sinds het begin van dit jaar. Yoga was een van de weinige dingen (op werk en therapie en leuke dingen doen na) waar ik, hoewel onbewust, steeds meer energie en tijd aan besteedde.

Ik voelde mij in het dagelijks leven heel vaak niet veilig. Bijvoorbeeld in gesprek met een collega op het werk, wilde ik het liefst ergens praten waar er niemand was. Niet dat de woorden zoveel prijs gaven van het onderwerp wat we bespraken, maar mijn gevoel van opgejaagdheid en angst ‘dat men mij zou horen en weten waar we over spraken’ was er niet minder om. Mijn oude angsten staken de kop op. In mijn lichaamstaal was dit wellicht goed te zien, maar daar lette ik zelf niet op. Ik was te hard bezig met overleven.

Wanneer ik op mijn mat zat, luisterend naar de rustige stem van de docente, kon ik die overlevingsstand tijdelijk even uitzetten. Dan was de yogamat een veilige plek. Een plek waar mij en anderen steeds weer duidelijk werd gemaakt dat je mocht luisteren naar jezelf. Naar je mogelijkheden om de oefeningen te doen op een manier die je lichaam op dat moment aankan. En dat dat goed genoeg is. Dat je alleen maar hoeft te ervaren wat er op dit moment in de les gebeurt. Dat dat er mag zijn van jezelf. En als het er nu niet mag zijn, dat je dan een ander moment, buiten de les, vindt om die emotie of dat gevoel te mogen voelen. Dat dat óók oke is.

Ik wist zeker dat er niemand in mijn ruimte, op de mat, kwam. Die boodschap had ik blijkbaar zo nodig. Dat het, steeds stapje voor stap, ook mogelijk was om me veilig te voelen als het een volle les was en er dus veel mensen aanwezig waren. Dat het ook veilig was als er niet alleen vrouwen aanwezig waren, maar ook mannen. Dat het ook veilig was als er een man naast me keihard lag te snurken tijdens de eindontspanning en ik me daar aan stoorde. Omdat het geluid me onveilig deed voelen. Dat het ook goed was als ik niets zei wanneer er na de meditatieles in een kringgesprek nagepraat werd. Dat dat allemaal okee was.

Die boodschap is zo anders dan wat er ‘buiten’ in de maatschappij wordt gevraagd: presteren. Dan hol ik van de ene afspraak naar de andere, mijn lijf negerend. Nu weet ik wel dat alleen maar in de relax-stand, steeds jezelf en je eigen gevoelens voelend, ook niet realistisch is. Zo is het leven niet. Dat is er een van ups en downs. Maar voor mij waren en zijn de yogalessen wel het voorbeeld dat ik meeneem naar buiten. Naar de rest van mijn leven. Wat ik steeds weer probeer te doen: luisteren naar mezelf, zacht zijn voor mijzelf.

Een ander aspect van yoga wat me raakt is het lichaamsbewustzijn. Met je volle aandacht in je lijf zijn. Dat heb ik echt moeten leren. Ook weer stap voor stap. Yoga is daar een mooi middel voor. Op de mat kom je jezelf tegen. Leren dat het normaal is om lichamelijke spanning te ervaren tijdens een oefening. Dat dat niet betekent dat je dan gelijk moet opgeven. Dat dat ook niet betekent dat er gevaar dreigt of er iets mis is. Dat je naar die spanning toe kunt ademen, om het zachter te maken. Dat het een uitdaging is om je fysieke en mentale grenzen te voelen en respecteren. Dat dat niet altijd lukt. Maar dat dat ook niet erg is.

Het is wat het is, zegt de liefde. (Erich Fried)

Een uitspraak die ik in een rouwkaart van een bekende las en erg mooi vind. Dat doe je immers steeds bij alles wat je tegenkomt in de yogales. Het mag er allemaal zijn. Je mag het erkennen. Jij mag er zijn. Dat is wat de yogadocente steeds weer uitdraagt en benadrukt. Die boodschap Jij mag er zijn in positieve vorm is heerlijk tegengesteld aan wat ik ooit als kind leerde -Jij mag er niet zijn- naar aanleiding van mijn ervaring met seksueel misbruik.

Nu is het anders en dat is zo fijn om te ervaren!

Dankjewel yoga, dankjewel docente voor wat jullie me leerden en leren!