Klein geluk

Klein geluk dat raakt:

Als er iemand zomaar ineens rekening houdt met je lichamelijke grenzen en aan je vraagt of het okee was dat je werd aangeraakt.

Dat het werd benoemd. Dat er rekening werd gehouden. Ook al werd dat pas achteraf gezegd.

Dat het ten eerste (voor mij) niet vanzelfsprekend was te zien dat er een grens was. En dan vervolgens die grens te erkennen en respecteren.

Dat raakte me. Dat ontroerde me. Dat liet de tranen over mijn wangen rollen.

Blijkbaar vind ik dat nog niet vanzelfsprekend. Dat iemand die ik niet goed ken zich bewust is van de grenzen van een ander. En dat daar dan vervolgens rekening mee wordt gehouden.

 

Waarom is dat nu klein geluk?

Omdat het me laat realiseren dat wat ik hier niet expliciet benoem, zo veelvuldig aanwezig is: respect van de ene mens voor de andere. Respect voor de ruimte die de ander inneemt en respect voor persoonlijke grenzen. Zoveel mensen die dat elke dag gewoon doen, wellicht zonder erover na te denken. En daarmee bijdragen aan een stukje van het geluk van de ander. Door respectvol om te gaan met elkaar. Zo kan het ook. In het verleden heb ik natuurlijk wel meer positieve ervaringen op het gebied van respect voor grenzen op gedaan. Maar vandaag werd ik me er bewust van dat mijn reactie niet meer oud was, maar gewoon normaal zoals het hoort te zijn. En dat is voor mij klein geluk dus.

Terwijl ik dit blog schrijf, zingt Xavier Rudd op de achtergrond het liedje Messages. Hoe toepasselijk!

With each gift that you share

You may heal and repair

With each choice that you make

You may help someone’s day

 

Advertenties

Zacht

Vandaag kies ik voor zacht

Zacht mezelf omgeven,

zacht woorden fluisteren,

zacht luisteren naar mezelf,

zacht dromen

 

 

Dan kies ik

de zachtste stof

om om me heen te voelen

de zachtste woorden

de zachtste aanrakingen

om een ander te bereiken

de zachtste yoga bewegingen

en het eten oh zo zacht

 

 

is alles doordrenkt van zacht

en word ik gewaar

dat zacht is wat ik wil

en ik nog te vaak kies

voor hard, snel, ‘dat moet even’

 

De waarde van zacht

ben ik nog aan het leren

de waarde van zacht

oh zo vol gevoel

zacht is de weg

 

Dit gedicht heeft een andere insteek dan eerdere gedichten. Dat komt door de inhoud. Als de inhoud rauw, hard, smerig of pijnlijk is, kan ik niet kiezen voor zachtheid. Die is er dan gewoon niet. Nu ik voel dat ik steeds meer en meer die hardheid heb losgelaten, is er ruimte voor iets anders. Is er ruimte voor zachtheid. Misschien ook wel voor het ontdekken van kracht binnen die zachtheid.

In je ogen

Let op: dit blog kan triggerend zijn voor slachtoffers. Als het (nu) niet goed voelt, lees dan niet verder.

Vorige week was ik in het Humanity House in Den Haag. Dit is een museum over (on)menselijkheid. Ik was geïnteresseerd in de tijdelijke tentoonstelling Shelter. Ik had hierover gehoord via Terre des Hommes waar ik werkzaam ben als PR-vrijwilliger. Op mijn verjaardag was de officiële opening van deze tentoonstelling. Een onderdeel ervan was dat je ook in gesprek kon gaan met de fotografe. Ondanks dat ik daar toen niet heen ben geweest, was ik toch nieuwsgierig naar de fotoserie.

Bij de ingang werd mij uitgelegd welke tentoonstellingen er te zien waren. Nadat de mevrouw vertelt had over de andere twee exposities (een indrukwekkende ervaringsreis hoe het is om vluchteling te zijn en een tentoonstelling over het asielbeleid in Nederland), wist ik al wat ze ging vertellen over de derde tentoonstelling. In een automatische reactie spande ik mijn onderbenen aan, mezelf een soort van schrap zetten voor wat komen ging. Tot mijn blijdschap gebeurde er niets vanbinnen. Helemaal niets. Ik kon gewoon luisteren naar de uitleg van die mevrouw zonder allerlei gevoelens of lichamelijke sensaties. Het was enkel de reactie van mijn benen die me eraan herinnerde hoe het vroeger anders was. En misschien was de reactie nu half automatisch, zodat het me in een soortgelijke toekomstige situatie niet meer gaat gebeuren. Wat een heerlijke ontdekking was dat!

Met ijzelingwekkend gegil van een kind op de achtergrond bekeek ik de foto’s met bijschriften. Dat gegil kwam van een andere tentoonstelling in een ruimte verderop in de gang, gescheiden door een gordijn. Eigenlijk was dat wel passend. Die foto’s lijken gewone foto’s van kinderen met maskers op. Maar als je weet waar je naar kijkt, kijk je toch met een andere blik. Dan ging ik me afvragen wat er in die ogen van de kinderen te zien was. Wellicht de gedachte aan hun eigen (gesmoorde?) gegil. Wat hebben die ogen gezien, gevoeld en meegemaakt? Misschien zoiets als ik in een deel van een gedicht lang geleden eens beschreef:

 

… slechts ongewilde overgave

aan machtige ogen

die minachting afvuren

en doelbewust

leven wegzuigen

 

Vanwege hun veiligheid werden de kinderen op deze manier geportretteerd. Dat is niet zonder reden. Zo las ik in een bijschrift dat de drugsverslaafde ouders van een meisje van 6 op verschillende momenten geprobeerd hadden het meisje uit het opvanghuis te halen om haar mee naar huis te nemen. Terug de totaal onveilige situatie in. Gelukkig hadden de medewerkers van het opvanghuis dit steeds kunnen voorkomen. De keuze voor feestelijke maskers had te maken met het gegeven dat de jonge slachtoffers verrassend veerkrachtig bleken te zijn. Na begeleiding en therapie lachte voor de meesten van hen het leven hen weer toe.

Wat mij raakte aan deze tentoonstelling was het feit dat deze meisjes afhankelijk zijn van buitenstaanders om zich (weer) veilig te kunnen blijven voelen. Dat als je daar woont, je nog minder kans hebt om een dergelijke situatie op eigen kracht te kunnen ontvluchten en ervan te herstellen. En in veiligheid te kunnen leven. Daarom is een organisatie als Terre des Hommes zo belangrijk.

Grenzen bewaken

Twee dagen achter elkaar volg ik yogales. Ergens tijdens de tweede les, luister ik niet naar mijn eigen lijf. Ik voel wel een rem, maar mijn hoofd overstemt dat en roept: gewoon doorgaan. Gevolg: ik heb een aantal dagen pijn aan mijn vingers, polsen en onderarmen. Dat betekent rustig aan doen. Mijn armen laten rusten, vooral mijn vingers. Dus weinig mijn fijne motoriek gebruiken, weinig computergebruik dus. Gelukkig kan dit. Als ik na een paar dagen weer naar yogales ga, is de pijn al bijna weg. Dan geef ik toch maar aan de docente aan dat ik last heb van mijn handen en ze geeft me instructie hoe ik de oefeningen anders kan doen.

Grenzen bewaken dus. Dat is niet altijd makkelijk. Dan ga je wel eens onderuit, omdat ik niet luister naar mijn lijf. Gelukkig weet ik nu dat de beperking die ik mezelf dan noodgedwongen op moet leggen tijdelijk is. Daar dacht ik vroeger anders over. Vooral toen ik tijdens mijn studie RSI had. Dan wist ik niet of het ooit nog goed kwam. Of ik ooit weer verder kon studeren en mijn diploma zou halen. Dat is uiteindelijk gelukkig wel, met wat aanpassingen en welwillende docenten, gelukt.

Voor nu geldt: rustig aan weer opbouwen. Mijn lijf niet overbelasten, maar er naar luisteren. En vooral onthouden: dit gaat over. Gelukkig wel.

Niet de enige?!

De vraag kwam zomaar ineens voorbij tijdens een gesprek met iemand: wat als jij niet de enige was? De reactie van dat kleine beschadigde kind op die vraag was duidelijk: ik heb pijn. Zie je dat? Later (op een geschikt moment) luisterde ik naar die reactie.

De volwassene die ik tegenwoordig ben reageert anders. Die kan verder kijken dan haar eigen ervaring en schrikt ervan: dat beeld dat ik wellicht niet de enige was hakt erin. Had ik dan daar iets in/aan kunnen doen? Nee, natuurlijk niet. Ik weet toch niet of dat zo is. Maar als het wel zo is, ratelt mijn hoofd verder, dan had ik beter naar de rechtbank kunnen stappen. Op een moment dat dat nog kon. Op een moment dat het verjaringstermijn nog niet verstreken was. (Wie heeft zoiets verzonnen? Een verjaringstermijn op delicten als geweld moet er gewoon niet zijn. Het gegeven dat het gebeurt is draag je toch ook je hele verdere leven met je mee. Dan moet je ook je recht kunnen halen als je daarvoor kiest. Ook als dat jaren later is.)

Het is een vraag die ik mij eigenlijk nooit heb gesteld. Daar was gewoonweg geen ruimte voor. Ik was teveel bezig met mijn eigen proces. Nouja, dat is niet helemaal waar. De vraag is wel eens voorbij gekomen. Jaren geleden, in gesprek met een psycholoog, maakten we samen een daderanalyse. Die analyse was gebaseerd op aannames. Het hielp me niet echt. Er zo klinisch naar kijken, met zoveel vraagtekens, was niet mijn manier.

Had ik dan wellicht….? Het zo denken heeft geen zin, met een wat als… gedachte, blijf ik als een cirkeltje ronddraaien. Het helpt me niet verder. Er is geen goed of fout. Een mens maakt altijd keuzes gegeven de situatie hoe hij op dat moment is. Daar zou ik later misschien spijt van kunnen hebben, maar die emotie brengt me niet verder en is niet erg helpend. Dus kies ik er nu voor te berusten in de situatie, maar wel erover te schrijven. Het is immers een realistisch scenario: een pleger van seksueel misbruik heeft vaak meerdere slachtoffers. Dat aantal kan soms aardig oplopen. Kijk maar naar de Amsterdamse zedenzaak van 2010.

En ik denk zomaar -al is het dan een oordeel en aanname- dat leven met de wetenschap dat je dit een ander aan hebt gedaan, al best een zware rugzak is die je je hele verdere leven moet dragen. Ik heb al genoeg aan de verantwoordelijkheid van het dragen van mijn eigen rugzak. En daar laat ik het voor nu bij.

Jarig

Wie jarig is trakteert. Vandaag is mijn verjaardag. Bij een verjaardag horen cadeaus.

Een van de waarden die bij mij hoort is onvoorwaardelijk iets weggeven. Meestal is dat iets van immateriële waarde, maar dat kan ook net zo goed iets zijn wat met geld gekocht is. Ik ben zo enthousiast over de manier hoe de cursus Finding your soul purpose is opgezet dat ik die cadeau wil geven.

Wat is er nu mooier dan iets met liefde weggeven waarvan je zeker weet dat een ander daar iets aan gaat hebben? Ter ere van mijn verjaardag gun ik iemand de cursus die mij zoveel gebracht heeft. Iemand die mijn blog leest en denkt: ik ben nieuwsgierig geworden naar de cursus en grijp deze kans aan om mezelf beter te leren kennen. Meer informatie over de cursus Finding your soul purpose kun je hier vinden.

Wie neemt er mijn cadeau aan?

Je kunt je aanmelden tot 8 oktober, via email naar mij (via het contactformulier) of direct bij Rashna via bovenstaande link waar je ook haar emailadres kunt vinden. Indien er meerdere geinteresseerden zijn, zal er iemand worden uitgekozen.

Update 8 oktober: er is iemand de gelukkige! Hij of zij heeft zich al in contact gesteld met Rashna om het cadeau van de cursus in ontvangst te nemen. Ik wens diegene veel plezier met het volgen van de cursus!

 

 

 

 

Verder

Vandaag is de laatste dag van de cursus Finding your soul purpose die ik gevolgd heb. Een verrassend einde en laatste dag van de cursus. Ik ga niet verklappen wat er in de email stond die ik vandaag in mijn mailbox vond. Wel ga ik zeggen dat ik het heel mooi vond en ook nog niet helemaal de volle betekenis begrijp en voel. Dat komt wellicht nog wel.

Ik weet nu wat er steeds als een rode draad door de cursus heen liep, als zijnde mijn soul purpose. Van verschillende kanten door verschillende mensen onafhankelijk van elkaar, op verschillende momenten voor, tijdens en na de cursus, werd mij op het antwoord gewezen. Daar wil ik jullie voor bedanken uit de grond van mijn hart. Dankjewel M., dat je open luisterde naar mijn verhaal en aan het eind zei: zet het in de krant. Ik die toen, lang geleden, daar niet aan moest denken, maar nu is het dan toch werkelijkheid geworden al is het in een iets andere vorm. Dankjewel P., jij die al veel eerder wist dan ik wat ik hier op aarde te doen heb en die dat zo mooi in woorden kon vatten. Woorden die ik toen niet begreep, maar nu wel. Dankjewel J.G., die mij zo verrastte door op facebook in een reactie te schrijven wat mijn toekomst zal zijn. Dankjewel R., dat je op mijn pad kwam en dat je me met zachte duwtjes de goede richting op duwt, onder andere door het aanbieden van de cursus. Dankjewel J.K., voor je opmerking dat ik niet moet ophouden met schrijven. En bedankt aan al die anderen die mij geholpen hebben, op hun eigen manier.

Het heeft even geduurd voordat ik het zelf ook begreep en wilde geloven. Luisterend naar mijn eigen gevoel die heel hard roept: delen jij, schrijven jij, over je eigen weg van trauma  na seksueel misbruik naar herstel. Over dat je emoties en gevoelens kunt voelen, dat die er mogen zijn, over vastpakken en loslaten. Over dat er licht is aan het eind van de tunnel, hoe zwaar je weg nu ook voelt en is. Dat je niet mag opgeven, ook al wil je dat wellicht. Dat iedere stap er één is, hoe klein ook. Dat je trots mag zijn op wat je bereikt. En het allerbelangrijkste: dat je er mag zijn!

Dat betekent overigens niet dat mijn reis naar herstel nu klaar is. Mijn reis gaat verder. Ik blijf erover schrijven wanneer ik daar de behoefte toe voel. Omdat het belangrijk is, omdat ik niet anders kan dan mijn schrijftalent gebruiken om te zeggen: dit ben ik en dit is wat ik te vertellen heb. En daarmee hoop ik anderen te inspireren. Maar dat is aan mijn lezers en niet aan mij.

Stem

Bij het begin van elke yogales gaan we een soort van zingen. Dat is een vast onderdeel van de les. Het is de bedoeling dat je het woord ohm laat horen en dat je dat door je hele lijf voelt als je dat zegt. Althans zo ervaar ik dat laatste. Je bent vrij om mee te doen of niet. Ook hierin heb je dus een keuze. Iedere keer opnieuw mag ik die keuze maken. Vaak doe ik mee, maar soms ook niet.

Ik weet nog wel hoe eng dat was. De eerste keer. Dan moest ik geluid maken. Dan word ik letterlijk gehoord. Het ging me nog niet eens erom dat ik gedachten had als, wat zou een ander van me denken? Het geluid produceren alleen al kostte heel veel moeite. Ik weet niet waarom het zo was, maar ik schaamde me.

Het lukte me jarenlang niet om sommige dingen te zeggen. Dingen die pijnlijk waren, woorden die precies de juiste omschrijving hadden. Woorden die alles zeiden. Het lukte me niet om ze over mijn lippen te krijgen. Zo ook in therapie. Het hardop zeggen maakte het echt. Dan kon ik er niet meer omheen. Dan kon ik niet meer het gevoel wat het opriep negeren.

Nu is het zingen tijdens de les meestal geen probleem meer. Het voelt nog wat onwennig om mijn eigen stemgeluid te horen, maar het lukt me wel. Dat is fijn. Dat dat niet meer beladen is. Dat er geen onbehaaglijk gevoel meer aan zit. Dat ik gewoon geluid mag maken, zonder wellicht het gevoel te hebben dat er een dreiging aan vast zit. Ik denk dat het dat is, een onbewust gevoel dat als ik iets hardop zeg dat daar iets dreigends op volgt. Dat gevoel is weg. Ik mag mijn stem laten horen. Zonder beperkingen. Net als in het refrein van het liedje van Marco Borsato met de toepasselijke titel ‘Stem’:

Dit is mijn stem

Dit is wie ik ben

Dit is de persoon die je nooit echt hebt gekend

En dit zit in mijn hoofd en dit zijn mijn ideëen

Dit zijn de gedachten die ik nooit heb durven delen

Dit is mijn hart, dit is wat ik voel

Dit is wat ik al die tijd in stilte heb gevoeld

Dit is mijn stem, dit is wie ik ben.