Grenzen bewaken

Twee dagen achter elkaar volg ik yogales. Ergens tijdens de tweede les, luister ik niet naar mijn eigen lijf. Ik voel wel een rem, maar mijn hoofd overstemt dat en roept: gewoon doorgaan. Gevolg: ik heb een aantal dagen pijn aan mijn vingers, polsen en onderarmen. Dat betekent rustig aan doen. Mijn armen laten rusten, vooral mijn vingers. Dus weinig mijn fijne motoriek gebruiken, weinig computergebruik dus. Gelukkig kan dit. Als ik na een paar dagen weer naar yogales ga, is de pijn al bijna weg. Dan geef ik toch maar aan de docente aan dat ik last heb van mijn handen en ze geeft me instructie hoe ik de oefeningen anders kan doen.

Grenzen bewaken dus. Dat is niet altijd makkelijk. Dan ga je wel eens onderuit, omdat ik niet luister naar mijn lijf. Gelukkig weet ik nu dat de beperking die ik mezelf dan noodgedwongen op moet leggen tijdelijk is. Daar dacht ik vroeger anders over. Vooral toen ik tijdens mijn studie RSI had. Dan wist ik niet of het ooit nog goed kwam. Of ik ooit weer verder kon studeren en mijn diploma zou halen. Dat is uiteindelijk gelukkig wel, met wat aanpassingen en welwillende docenten, gelukt.

Voor nu geldt: rustig aan weer opbouwen. Mijn lijf niet overbelasten, maar er naar luisteren. En vooral onthouden: dit gaat over. Gelukkig wel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s