Ruimte

Er is iets waar ik al een tijdje over nadenk. Niet alleen over nadenk trouwens, maar ook handel in mijn dagelijks leven.

Het gevoel dat er ruimte is. Dat mijn hoofd en lijf niet meer vol zitten met allerlei oude ‘shit’, maar dat eindelijk ‘mijn ogen open zijn gegaan’ en ik kan gaan leven. Echt leven. Experimenteren. Buiten mijn comfortzone stappen en gewoon proberen. Omdat ik daar de energie voor heb, omdat het mag van mezelf, omdat het kan.

Een voorbeeld hiervan is dat ik de laatste tijd veel bewuster bezig ben met koken. Ontdekken hoeveel mijn lijf nodig heeft aan energie. Wat goede voedingsstoffen zijn voor mijn lijf en welke niet. Daar ruimte voor maken om met die kennis aan de slag te gaan. Nieuwe voeding ontdekken. Bakken, koken, iets laten aanbranden en dat weer herstellen. Vooral voelen hoeveel energie ik ervan krijg, door goed te eten wat bij mijn lijf past. Hoeveel meer ik dan kan doen op een dag. En hoeveel zin dat dan weer geeft om te leven en er met volle teugen van te genieten. Dat gevoel was heel erg ondergesneeuwd, maar nu is het er gelukkig weer en ben ik me er bewust van. Er is een wereld voor me open gegaan en ik ben er hartstikke blij mee.

Wat ik met dit blog wil duidelijk maken? Er is een ‘na’, een leven nadat de gevolgen van geweld uit je lijf en hoofd zijn. Dat is best een kunst: leven. Ik weet nog niet altijd hoe dat moet. Maar ik kom er wel. Stapje voor stapje. Ik leer de kunst wel, net als fietsen vroeger. Dat leerde je ook met vallen en opstaan.

Deze weblog blijft overigens bestaan. Mijn plekje op het internet om te delen. Ter inspiratie voor andere slachtoffers van geweld of ander onrecht om te laten zien dat er een weg omhoog is. Omhoog naar het licht. Ongeacht hoe zwaar en lang de weg er naartoe is. Tot mijn tevredenheid is het licht feller en mooier dan ik had kunnen bedenken. Ter inspiratie ook voor anderen, dat het het waard is om je rugzak te bekijken en jezelf een lichter leven te gunnen. Omdat jij het waard bent, om wie je bent. Omdat je er mag zijn. Helemaal.

Ik wil afsluiten met de volgende woorden uit het toepasselijke liedje ‘I was here’ van Byoncé:

I wanne leave my footprint on the sands of time

Know there was something that, meant something that I left behind

When I leave this world, I’ll leave no regrets

Leave something to remember, so they won’t forget

 

I was here

 

 

Advertenties

In actie

Wat heerlijk om te doen: in actie zijn. Iets neerzetten in samenwerking met anderen, waar andere mensen weer iets aan hebben.

Afgelopen zaterdag was dan eindelijk de verwachte dag daar: de Terre des Hommes winkel werd officieel geopend. Samen met twee anderen vormde ik het organisatiecomité en hebben we de afgelopen maanden hard gewerkt aan het realiseren van deze dag.

Samen overleggen in vergaderingen, dingen beslissen, sponsoren regelen, burgemeester en kinderburgemeester en directeur van Terre des Hommes uitnodigen, contacten leggen met media. De vrijwilligers in de winkel hebben ook hard gewerkt om de winkel er mooi, schoon en vol met spullen uit te laten zien. Ze bakten koek, cakes en zelfs een heuse Terre des Hommes taart! Ook bedachten ze een actieweek met allerlei aanbiedingen. Die week is nu nog gaande, dus wie iets wil kopen of verkopen: u bent van harte welkom in onze winkel.

En dat allemaal voor maar 1 doel: zorgen dat zoveel mogelijk kinderen die seksueel misbruikt worden in Azië uit de onveilige situatie worden gehaald en in veiligheid kunnen opgroeien.

Voor mij betekende het: in actie zijn zonder triggers, zonder angsten, zonder oude beperkende overtuigingen. (Overigens wel met een gezonde dosis zenuwen, maar dat hoort erbij als je iets nieuws doet.) Wat is het toch fijn om dat te kunnen zeggen. Had je mij een jaar geleden gezegd dat dat kon, had ik je ongelovig aangekeken.

Er is hoop dus. Wat gun ik dat iedereen die met een trauma te maken heeft (gehad).

Verborgen leed

Een keer maakte iemand die ik jaren geleden over mijn verleden verteld had onlangs na het lezen van mijn blog de opmerking: “Ik heb nooit aan je gemerkt dat je er nog zoveel last van had.” En ik reageerde met: “Ja, dat kon je toch ook niet aan de buitenkant zien.”

Ik las laatst het boek ‘Traumaverwerking door yoga’ geschreven door David Emerson en Elizabeth Hopper. Er staat voor mij niets nieuws uitgelegd eigenlijk. Veel herkenning. Ik zal een aantal stukjes uit het boek citeren om uit te leggen hoe trauma in je lichaam kan zitten. Hoe dat verborgen is, voor jezelf, maar vooral voor de buitenwereld. Hoe het bij mij zo was, maar nu niet meer zo is (Gelukkig!).

“Tijdens een traumatische gebeurtenis worden alle alarmsystemen van ons lichaam ingeschakeld, maar vervolgens nooit meer echt uitgezet. Daardoor ervaren we de intense pijn van nooit werkelijk ontspannen te zijn, nooit op ons gemak zijn in het leven; in plaats daarvan blijven we altijd op onze hoede en is ons primitieve brein voortdurend gespitst op gevaren en kansen. Onze innerlijke wachter staat onafgebroken op zijn post.”

Dit is de conclusie na jarenlang onderzoek naar trauma en het lichaam. Gelukkig is er ook onderzoek gedaan wat positief nieuws is:

“We weten nu dat we doelbewust en systematisch kunnen ingrijpen in de eigen alarmsystemen van het lichaam en ze beetje bij beetje uit kunnen schakelen.” “Een van de manieren is het beoefenen van yoga.”

 

Ik schreef al in een eerder blog over kwetsbaarheid tonen. Hoe moeilijk dat ik dat vond. Een stukje uit het boek legt uit waarom dat zo is. Dat is niet alleen omdat het onderwerp zo’n taboe onderwerp is om over te schrijven of praten. Zo wordt dit beschreven in het boek:

“Als je op fundamenteel niveau voortdurend bezig bent om te zorgen dat je op de volgende aanval voorbereidt bent, is de kans bovendien groot dat dat leidt tot een permanente stroom gedachten over overleven.”

Het was letterlijk zo dat ik, zonder het in de gaten te hebben, dacht vanuit een bepaald kader. Dat uitte zich ook in mijn handelen. Naast de boodschap, ik mag er niet zijn, was er nog een die mij heel lang belemmerde. Als kind sta je nog volop open voor het leven, je bent onbevangen. Wanneer er dan iemand precies op dat gevoel van onbevangenheid trapt, gaf dat mij de boodschap: als ik mij kwetsbaar opstel, gaat een ander mij pijn doen. Die angst zat zo diep dat dat betekende dat ik letterlijk me niet durfde kwetsbaar op te stellen. Dan ging namelijk de automatische boodschap ‘aan’, ‘dan ziet die ander je gapende wond en misschien word je pijn dan erger’.

Hoewel ik als ik het zo nalees heus wel begrijp dat dit een irrationele reactie is, is dat juist het kenmerk van gevolgen van een trauma. Die zo diepgewortelde automatische reactie was er al nog voordat ik had kunnen bedenken dat het nergens op sloeg. Je limbische, primaire systeem ‘overdenkt’ niet, die reageert en voelt vanuit een eerdere ervaring. In dit licht is het ook te begrijpen dat het me daarom zoveel moeite kostte om anders erover na te denken. Er was gewoon die primaire reactie en daar had ik geen invloed op. Als er dan niemand was die tegen me zei, “oh maar het klopt niet wat je denkt en voelt, ik ben wel te vertrouwen.” dan krijg je ook geen andere boodschap. ( Dat lag er natuurlijk ook aan dat ik niets vertelde, maar dat vond ik juist zo moeilijk! )

Laat staan als deze situatie je jarenlang gebeurt. Als het na 1x al een diepgewortelde reactie geeft, hoe destructief moet het dan van binnen voelen als je dit heel vaak en lang meemaakt?

Veel verborgen leed dus. Maar er is hoop: therapie. Mogelijkheden om het trauma uit je lichaam te krijgen. En met succes gelukkig. Dat kan ik nu wel met volle overtuiging zeggen!