Op koers

Toen ik begon met dit blog, ergens halverwege het afgelopen jaar, wist ik niet wat ik er precies mee wilde. Ik voelde de behoefte om te schrijven. En later om mijn blogs te delen met anderen door het openbaar te maken op facebook. (Al is daar heel wat angst aan vooraf gegaan, maar dat terzijde) Nu weet ik dat dat nodig was, omdat schaamte je klein en gevangen kan houden. En dat wilde ik blijkbaar onbewust niet (meer).

Ik kwam toevallig in aanraking met Somatic Experience en dacht: laat ik het eens proberen. “Er helemaal vanaf te komen” dat schreef mijn therapeute in het behandelplan. Ik dacht toen nog: dat zal best, ik moet het eerst nog zien…

De woorden uit een van de boeken van de schrijver Peter Levine die Somatic Experience heeft ontdekt kende ik toen nog niet. Ik citeer uit zijn boek De tijger ontwaakt:

“Omdat elke verwonding binnen het leven bestaat en het leven zich voortdurend vernieuwt, zit in elke verwonding ook de kiem van genezing en vernieuwing. Het lichaam is ontworpen om zichzelf te vernieuwen door voortdurende zelfcorrectie. Dezelfde principes gaan ook op voor de genezing van de psyche, het wezen en de ziel.”

Wat heb ik nu geleerd van het beschrijven van mijn proces?
Dat het het waard is om diep te gaan, soms, wanneer het nodig is. Ook al weet je niet waar het eindigt. Is het vaak donker, zie je geen hand voor ogen, maar voel, weet je, dat er ergens licht is. Licht dat er altijd geweest is, maar wat je niet kon voelen en zien. Omdat het trauma je gevangen hield. Ik weet en heb ervaren wat er is bij dat licht: genezing. Meer nog: het vinden van mijn levensvreugde.

Om het jaar af te sluiten wil ik een gedicht delen om uit te leggen hoe trauma je leven beheerst. Hoe het mijn leven beheerstte.

Koersbepaling?

Dat je het stuur van je leven kwijt bent.
Je geen flauw idee hebt welke kant je op wilt varen.
Je niet eens kunt bedenken dat je ergens naartoe kunt varen. Laat staan wilt.

Geen horizon zien.
De hoge golven proberen te bedwingen.
Meegesleurd worden door de sterke stroming.
Kopje onder gaan.
Elke dag opnieuw.

Je schip gehuld in een dikke mist
Onzichtbaar voor het oog
Maar altijd aanwezig
Sluimerend

Dat is wat trauma met je doet. In je lijf en je hoofd. Elke dag opnieuw.

Wat is het heerlijk om te kunnen zeggen dat ik nu het gevoel heb wél zelf de koers te kunnen bepalen. Dat er een keuze is. Bijvoorbeeld een keuze om het ruime sop te kiezen en voor nieuwe avonturen te gaan. Of voor anker te gaan en kalm liggen wachten. Er is een keuze, elk moment opnieuw.

Koers kunnen bepalen, wat een heerlijke bezigheid! Ik ga er stiekem misschien nog wel goed in worden ook.

Over die levensvreugde schrijf ik wellicht nog wel een keer, maar dat zal dan volgend jaar worden. Ik wens iedereen een vreugdevol begin van 2017!

Advertenties

Cadeautjes

Het regent cadeautjes de laatste dagen. Dat past helemaal bij deze tijd van het jaar. Iemand die me krachtig noemt en stellig in mijn standpunten, iemand die me complimenten geeft over mijn blog, zomaar een mailtje ontvangen met allerlei complimenten over mijn blog en mij als persoon, de persoon voor wie ik ‘ik zie je’ heb geschreven wil mijn gedicht ingelijst hebben, complimenten onder blogs via facebook.

Wat mooi en prachtig allemaal. Wat in beweging is, wat openheid teweeg kan brengen. Bij mij en bij een ander. Dat raakt  me op een mooie manier.

Ik ga met dit fijne gevoel het nieuwe jaar straks. Benieuwd wat er allemaal gaat gebeuren, wat ik nog ga schrijven op dit blog.

Ik wens in ieder geval dat er veel zachts en moois en warms gebeurd in ieders leven. En wanneer dat dan te rooskleurig is: dat er iemand is die je de hand reikt als het niet zo voelt en als je hulp nodig hebt.

Echt

9eb076a7a819017f845cfd268a928452Bron: Just Be You – Marian Palsgraaf – Timelin

Vandaag had ik een gesprek met iemand. Onder andere over je eigen weg volgen, het toch doen, ook al kunnen mensen er van alles van vinden. Dat vinden ze toch wel. Zo ook over mijn blog en de inhoud. Ook als ik niet zou schrijven. Dan zou er iemand daar weer een mening over hebben.

Ik schrijf nu eenmaal, omdat dat zo voelt. Ik kan niet anders. Een keer zei iemand ‘die specifieke blog is best wel zwaar’. Dat klopt. Helemaal waar. Het onderwerp ook. Maar ik kan het nu eenmaal niet met minder doen. Ik doe niet aan mooi verpakken. Zoals Diggy Dex zingt in het liedje ‘Ode aan het leven’ ‘… ik houd van echt’. Precies dat. Ik houd van écht.

In heel veel opzichten is leven met de gevolgen van seksueel misbruik zwaar. Er zijn zoveel aspecten in je leven waar dat invloed op heeft. En ik geloof dat iedereen die een dergelijke ervaring helaas heeft moeten meemaken dit zal beamen.

Er zijn nog zovelen die dit dagelijks moeten meemaken. Teveel. Daarom blijf ik schrijven. Al is er maar 1 iemand die daardoor niet de andere kant op kijkt en iets doet. Al is er maar 1 iemand die denkt: misschien moet ik iets met mijn eigen ervaring(en). Al is er maar 1 iemand die zich realiseert: ik heb het verwerkt en heb mijn leven weer op de rails.

En als je het te zwaar vind wat ik schrijf, dan lees je het toch niet? De wereld is misschien nog niet klaar om dit taboe onderwerp openlijk echt hardop te durven bespreken, maar ik blijf schrijven. Dat in ieder geval.

 

 

Ik zie jou

Geschreven speciaal voor iemand. Na overleg besloten (toch) op mijn blog te plaatsen. Omdat het onderwerp gerelateerd is en omdat het weergeeft hoe ingewikkeld sommige dingen zijn. En ook omdat het weergeeft hoe belangrijk gezien worden is.

 

Ik zie jou

Ik zie jou
als je je verhaal met me deelt
over niet gezien worden
door mensen die je
hadden moeten zien
die je hadden moeten geloven
jaren geleden

Ik zie jou
als je zachtjes spreekt
over wegkijken, negeren
met de mantel der onverschilligheid bedekken
alles om het perfecte plaatje te behouden

Ik zie jou
als je woorden geeft
aan het pijnlijke gevoel
van de omgekeerde wereld
waarin jij steeds benadeeld wordt
er steeds haarfijn zout in je wond wordt gestrooid
terwijl de dader ongestraft blijft
meer nog, zelfs opgehemeld wordt

Ik zie jou
als je worstelt
met dit alles

Ik zie jou

Vandaag de dag
luistert er iemand
voel je zacht
de helende uitwerking
van gezien worden
erkenning in wie je bent
en wat je met je meedraagt

Ik zie jou
in al je immense kracht
en prachtige kwetsbaarheid
Ik zie jou he-le-maal

Ik zie jou

 

Zie jij wanneer die ander hulp nodig heeft? Maak jij dan melding?