Vogelvrij

Durf jij waarachtig te zijn? Durf je echt te zijn en te delen over je ervaringen van chronische kindermishandeling in je jeugd?

Citaat: Thérèse Evers, voormalig zedenrechercheur en schrijfster van het boek ‘De som der delen’

 

Die vraag kwam voorbij in een lezing van Thérèse Evers tijdens het Hart College symposium op 17 maart 2017.

Ik was erbij. Uit respect voor mensen die chronische traumatisering in hun jeugd hebben meegemaakt (ik mag me gelukkig prijzen dat ik daar niet bij hoor), uit nieuwsgierigheid naar de inhoud van de sprekers, geïnformeerd te worden over welke initiatieven er allemaal zijn rondom dit thema en ook om anderen te ontmoeten.

Deze bijeenkomst voelde voor mij: openlijk praten over woorden geven aan pijn, over kracht die allemaal in ons zit, over zingeving (waarom is dit mij overkomen en wat is de betekenis ervan?), over herstellen en het benoemen van momenten dat je je gelukkig voelt.

 

Je verhaal delen, openlijk op tafel leggen. Dat geeft je vrijheid.

De beul doodt 2 keer. De 2e keer door de stilte, door er niet over te vertellen.

Citaten: spreker Erik de Soir, crisispsycholoog en psychotrauma-therapeut

 

Dat kan ik volgen. Je verhaal openlijk delen. Dan ben je vogelvrij. Als een vogel in de lucht. Dat is het gevoel dat het ook mij geeft. Mijn eigen verhaal lijkt wel weggevlogen, tot er alleen maar rust overblijft. En ruimte, ruimte om te leven. Dit verhaal is slechts een deel van mij, want er is meer.

Hiermee wil ik niet zeggen dat het altijd gemakkelijk is om te delen. Over dit onderwerp openlijk te praten. Hardop te zeggen wat het met me doet. Maar ik blijf het doen. En soms kies ik ervoor het niet te doen. Dat mag. Dat wil trouwens ook niet zeggen dat er niet zo nu en dan nog situaties zijn waarin ik me weer geraakt voelt door mijn eigen ervaring. Ook dat mag.

Ondanks dit alles blijft het gevoel van vrijheid overeind.

Ik wens anderen toe dat zij dit gevoel ook mogen (hebben) ervaren. Precies zoals deze vogel in de lucht, vrij….

plaatje vrij zijn

Bron: Kaarina Kaila, Andersen 4. Illustratie uit Duimelijntje, uitgegeven door Christofoor

Deze afbeelding is een kaart die ik vorig jaar kreeg voor mijn 31e verjaardag met de toepasselijke woorden: ik hoop dat je het komend jaar steeds meer vrijheid zult ervaren.

Hoe mooi is het dat ik nu kan zeggen: dat is inderdaad het geval!

Advertenties

Waar is de grens?

Laatst moest ik in een ziekenhuis zijn.

Bij de ingang met een draaideur zat een jongetje van een jaar of 5 vast tussen een van de deuren. Zijn moeder riep hem met harde stem. Hij wurmde zich na een paar tellen los. Nu stond hij in een van de delen van de draaideur. Eerst verward welke kant hij op moest lopen, want moeder was immers nog binnen in het ziekenhuis. Hij ontdekte dat de deur kon draaien.

Een meneer en ik stonden buiten het tafereel te bekijken. Toen het jongetje voorbij kwam gelopen, stapte de meneer in het stuk deur en zei vriendelijk tegen hem: kom maar. Even later was het jongetje weer herenigd met zijn moeder in de met een stuk of 20 mensen gevulde ontvangsthal van het ziekenhuis. Moeder pakte de arm van haar zoon stevig beet en liep met ferme passen richting een gang. Het jongetje protesteerde ‘niet doen mama!’

Even later kwam ik hen weer tegen in een toiletruimte. Het jongetje huilde ergens om.

 

En ik… ik sloeg het gade…. en vroeg me af:

Is dit gewoon een moeder die haar kind een beetje hardhandig iets wil leren? Of is er meer aan de hand? Ik kromp vanbinnen in ieder geval ineen toen het jongetje ‘nee, niet doen mama!’ riep.

 

Waar is de grens…… tussen kindermishandeling of geen kindermishandeling?

 

En misschien nog wel belangrijker: ik keek er naar, maar had ik iets moeten doen? Net als die andere mensen die er waren? Dit heet in de psychologie ‘het omstandereffect‘. Dat wil zeggen dat je niets doet door groepsdruk. ‘Anderen ondernemen geen actie, dus ik ook niet.’ Ik weet niet of ik een beetje overdrijf om op dit voorbeeld het omstanderseffect te gebruiken. Dan gaat het immers om een echt misdrijf en in dit geval zou je het gedrag van moeder ook kunnen scharen onder een bepaalde manier van opvoeden.

Voor mij laat dit voorbeeld in ieder geval zien dat het best wel ingewikkeld is. Wanneer je als buitenstaander een dergelijke situatie registreert, hoe bepaal je dan wat je wel en niet doet? Hoe bepaal je of het kindermishandeling is? Iedereen kijkt natuurlijk door een andere bril. En ook: doe je bijvoorbeeld pas iets als deze situatie zich herhaalt?

 

Waar is de grens dus….

image