Zachte kracht

Zaterdag ging ik naar een lotgenotendag.

Dat was spannend. Dat was onwennig.
Maar dat was ook mooi. Dat was ook fijn.

Dat je in een gesprek gelijk tot de kern kunt komen.
Dat wat je zegt beaamt wordt
Je aan een half woord genoeg hebt
Het delen en luisteren en het begrip zo fijn is

Dat het niet uitmaakt wat je verhaal precies is.
Dat de pijn dat je een beschadigd innerlijk kind bij je draagt voor iedereen hetzelfde is.
Dat het gevoel van dezelfde dingen delen herkenning en opluchting geeft: ik ben niet de enige.
Dat er dingen besproken worden die je niet met anderen kunt bespreken, omdat ze het niet begrijpen.

Dat mijn bijdrage aan de vuilewasmanifestatie mij een stukje bevrijding gaf.
Dat je dingen erkent en daarna loslaat, omdat je ze uitspreekt of opschrijft.

Dat je kracht kunt halen uit wat je hebt meegemaakt en daar iets positiefs mee kunt doen. Dat die kracht voor mij voelbaar was, gedurende de dag.

Dat ik aan het eind van de dag vol indrukken en tevreden naar huis ging.
Omdat ik geluisterd had naar mezelf om deze keuze te maken.
Dat is liefde voor mezelf en zacht zijn.

En wie weet smaakt dat in de toekomst wel naar meer.

Ik wil nog een heel rakend citaat delen, gelezen op een van de vuile wasgoed stukken van de vuilewasmanifestatie:

Blijft toch vreemd,
Niemand vind het raar
als je nooit een aanslag of ongeluk vergeet,
Maar een aanslag op je lichaam,
dat moet je wel vergeten.

Blijft toch gek?!

P.S. Bijzonder detail: ik zie dat dit mijn 50e blog is. Zal ik dan maar zeggen dat dat ook kracht is? Al 50 blogs geschreven over een taboe onderwerp, dat heb ik toch maar mooi bereikt.

Advertenties

Wake-up call

Een wake-up call: soms heb je die als mens nodig.

Net als de wekker die vanmorgen ineens op een ongewoon tijdstip afging, terwijl ik me niet kon herinneren hem ingesteld te hebben.

Dat er iemand tegen je zegt: hey hallo, ben je wel goed bezig? Ren je niet ineens heel hard weg voor jezelf? Ben je wel blij met de keuzes die je maakt? Zijn die wel in lijn met wie je wilt zijn? Waarom maak je je klein? Waar is je kracht gebleven?

In allerlei situaties kwamen deze vragen voorbij de afgelopen tijd. Dank aan diegenen die die spiegel voor me waren. Ze voelen zich zelf wel aangesproken als ze deze blog lezen denk ik.

Ik volg momenteel een yoga docenten opleiding. En ja, daarin kom ik mezelf tegen. Logisch, want je kunt niet iets aan een ander uitdragen, als je niet eerst een manier hebt gevonden om met jezelf en je eigen dingen om te gaan.

Tijdens de beoefening van yogahoudingen word je uitgedaagd te voelen, in het moment te zijn. Dat was ik de afgelopen tijd (bijna) helemaal niet. Ik probeede vooral in de oh zo bekende ik-ren-voor-mezelf-weg-stand te zijn en niet te voelen. Dat dat niets oplost, weet ik verstandelijk wel, maarja blijkbaar is dat dan toch de makkelijkste weg voor dat moment.

Vandaar dus dat die wake-up call nodig was.

Ik heb voor mezelf aantal keuzes gemaakt waarin ik leer om weer meer te voelen. Hopelijk heeft dat (straks) ook effect op mijn schrijven en mijn blogs.

Ik voel dus ik ben

Ik voel dus ik ben

Vrij naar de filosofische instelling ‘Ik denk dus ik ben’ van de filosoof René Descartes.

 

 

Wanneer er sprake is van kindermishandeling, wordt er over grenzen gegaan. Persoonlijke grenzen. Grenzen die gerespecteerd hoorden te worden, grenzen die veilig zouden moeten zijn, grenzen die een kind niet kon bewaken en dus grenzen die de volwassene doelbewust negeerde en overschreed.

 

 

Wat heeft grenzen stellen nu te maken met ‘ik voel dus ik ben?’

Alles zou ik zeggen

 

Ik voel mijn grenzen. Dat is eigenlijk deze twee samengevat.

 

Ik voel mijn grenzen als volwassene.

Steeds opnieuw blijft dat een oefening. Maar het helpt als ik dat vanuit voelen doe. Dan kan ik eerst mijn eigen grens voelen en dat dan uitdragen naar een ander. Hoewel dat uitdragen niet altijd gemakkelijk is, blijf ik het proberen. Soms heb ik niet in de gaten dat ik over mijn eigen grenzen ga. Of soms struikel ik in het verwoorden van mijn grens naar de ander. Soms gaat het wel gelijk goed. Dat blijft een leerproces. Gelukkig ben ik daarin nooit uitgeleerd.

Het begint allemaal met bewustzijn. Bewust zijn van wat ik voel en wat mijn grens is.

 

Ben jij je bewust van je eigen grenzen?

Durf jij je grenzen aan te geven?

Durf je aan jezelf toe te geven wanneer dat makkelijk gaat en wanneer het lastiger voor je is?