Bewolkt of zonnig?  

Misschien is het nog niemand opgevallen, maar ik heb bewust gekozen voor de wolkenpartij bovenaan mijn pagina. Een lucht die deels bewolkt en deels zonnig is. Beiden manifesteren zich in je leven. Bewolkt en zonnig. Licht en donker. Een storm die raast en windstil om uit te rusten en hernieuwde energie op te doen en de zon weer te voelen op je gezicht.

Ik voel de behoefte een tegengeluid te geven aan die altijd eeuwige vreugde die overal de boventoon voert. Hiermee bedoel ik geenszins dat je je altijd maar op zwaarte, negativiteit moet richten of dat je niet geniet of dankbaar mag zijn bent voor de vele dagelijkse lichtpunten en vreugde in je leven. Dat je niet op zoek mag gaan naar zoveel mogelijk dingen die vreugde in je leven brengen. Natuurlijk wel, dat is je recht als mens.

Maar het is niet in verhouding vind ik. De Vreugde met een Hoofdletter, de goedlachse foto’s op facebook, de meest prachtige plaatjes op instagram. Zelfs wanneer ik door de voorgeprogrammeerde lijsten van Spotify scroll, kom ik eerst een heleboel ‘happy’ ‘lucky’ ‘smile’ ‘life is good’ ‘ a perfect morning’ lijsten tegen, voordat ik een lijst met de treffende naam ‘life sucks’ tegenkom. Die ik op dat moment gewoon even nodig heb.

En wanneer er dan woede, verdriet, zwaarte of negativiteit is, dan is het stil. Akelig stil. Op social media in ieder geval. Er zijn mensen die hier niet aan meedoen natuurlijk. Die heb je altijd. Gelukkig wel. Ik doe er in ieder geval ook niet aan mee. Daarom postte ik gister op instagram een foto van een door mij getekende boom, die onderwijl mijn verdriet voelend, ontstond. Zodat ik daarna weer de vreugde kon toelaten en voelen.

Ik wil hier niet mee zeggen dat je altijd maar je ellende online moet plaatsen, maar zo nu en dan een beetje nuance lijkt me niet verkeerd. Omdat dat het leven ten volle leven is volgens mij. Meegaan met wat zich aandient.

Net zo goed als het leven soms bewolkt is, breekt dan bij tijden ook de zon in zijn volle glorie door.

 

 

Advertenties

Je verhaal eren

Ik ben tegenwoordig actief op kleine schaal op instagram. Je ziet de foto’s aan de rechterkant van mijn blog staan. Een bewuste keuze. Daarin komen mijn liefde voor tekst en beeld samen. En het is ook een middel zodat meer mensen mijn blog kunnen lezen.

Zo heb ik laatst mn blog op linkedin genoemd met dezelfde achterliggende gedachte: ik mag krachtig zijn en duidelijk maken dat dit stuk onderdeel is van mijn levensverhaal.

Dit alles om mijn verhaal te eren. Mijn droom om anderen met mijn verhaal te inspireren. En daarin hoef ik niet terughoudend te zijn of dramatisch over te doen. Niet als in, kijk mij eens zielig zijn. Nee, het is juist een daad van kracht en mezelf mogen zijn. Laten zien welk schrijftalent ik in huis heb.

Dat talent laten zien deed ik laatst ook in een gesprek over je talent inzetten en uitdragen. Ik had er bewust voor gekozen om ook mn blog op mn CV te vermelden. Het onderwerp van gesprek was namelijk mn CV en mn gevoel voor taal en (schrijf)talenten. Er was een moment van wat zou die ander nu denken? Maar dat kon ik voelen en er daarna voor kiezen me daar niets van aan te trekken.

Ik kon op dat moment nog niet helemaal voelen en uitdragen wat ik nu precies  met die blog op mijn CV benoemen wilde. Dat komt misschien wel in een vervolggesprek. Vertellen over het hebben van een droom. Over het belang van kwetsbaar zijn. Dat was ik immers tijdens dat gesprek. Stap voor stap volg ik mezelf. Steeds weer een stap zetten om mijn verhaal te eren.

Eigenlijk is dat dus een uiting van Ik ben groots zijn.

 

 

Slachtoffer of survivor?

In het verlengde van het vorige blog met het onderwerp Ik ben groots een naamsverandering. Ik schrijf niet meer over slachtoffers, maar over survivors. Dit blog schrijf ik naar aanleiding van een opmerking van iemand die zei: Blijf je eeuwig slachtoffer? Mijn antwoord daarop is een krachtig ‘nee’.

Ik heb dit onderwerp eens rustig de revue laten passeren, voordat ik heb besloten erover te schrijven. Slachtoffers dekt de lading niet. Ja, er is je iets overkomen waar je geen macht over had. Wat je weerloos maakte. Waar je geen keuze had. Waar enkel overgave aan was wat er gebeurde.

Maar slachtoffer klinkt alsof je nog steeds weerloos bent. Lamgeslagen. Niet in staat om te bewegen. Niet in staat om in actie te komen. Nie in staat om te genieten en te leven.

Nu kun je wel in actie komen. Om het beter voor jezelf te maken. Om te mogen kiezen voor wat jij nodig hebt. Voor wat goed voelt op dit moment.
Is dat verdriet hebben? Dan is dat zo en mag dat er zijn. Is dat boos zijn om wat je is aangedaan? Natuurlijk mag je boos zijn. Ben je dankbaar of blij? Ook dat mag er zijn.

Het kan ook betekenen dat je blijft hangen in je slachtoffer zijn. Terwijl dat waarschijnlijk niet je intentie is.

Daarom gebruik ik in het vervolg het  woord survivor, dat klinkt sterk en krachtig. Zoals men wel eens zegt: je hebt het overleefd. En dat klopt natuurlijk. Je zat in de overlevingsstand omdat dat toen nodig was, maar daar mag je nu voor kiezen (elke keer opnieuw) om daar uit te stappen.

Ik wil ervoor kiezen niet te blijven hangen in slachtoffer zijn. Ik kies nu voor overeind staan. In krachtig zijn en uitstralen. In met opgeheven hoofd de wereld tegenmoet treden. Dus als een survivor inderdaad.

Ingrid color 09-06-2017