Zelfhulp tip

zelfhelend vermogen

Een tip voor mensen die willen werken aan het verwerken van gevoelens en emoties naar aanleiding van ervaring(en) met seksueel misbruik: doe de MIR-methode.

Informatie over wat de MIR-methode is, lees je via deze link:  MIR-methode 

Het artikel over de MIR-methode en seksueel misbruik vind je hier: MIR-methode en seksueel misbruik

In september kun je meedoen aan Project Speak Now Challenge. Dit is een samenwerking tussen Mireille Mettes van de MIR-methode en Stichting Project Speak Now. Informatie vind je via deze link: Project Speak Now Challenge

De MIR-methode is volkomen veilig. Je activeert het zelfhelend vermogen van je lichaam. Je hoeft er niet in te geloven, maar je moet het gewoon doen. Je kunt het doen naast je reguliere behandeling. Ook als je (nog) niet in behandeling bent, kan de MIR-methode je helpen.

 

Kan je niets met deze zelfhulp tip? Prima, dan negeer je deze post.

Ben je nieuwsgierig geworden? Dan nodig ik je uit de links te bekijken.

 

 

 

 

Advertenties

Dat ene woord

Ik wilde dit blog al eerder schrijven, maar door omstandigheden kwam het er niet van. Nu gelukkig wel.

Kwetsbaarheid vind ik bij tijden ook moeilijk. Al lijkt dat misschien niet zo als je mijn blogs leest. Ik moest blijkbaar nog een drempel over. Die positief getriggerd werd door het blog van stopkindermishandeling. Dankjewel daarvoor! P.S. Ik vind het plaatje bij je blog helemáál rakend, echt wauw!

Ergens wilde ik niet voelen en kijken naar het stuk dat de dader een familielid was. Ik heb het wel indirect benoemd in een eerder blog, maar dan hield ik dat algemeen. Dat voelde op dat moment veiliger. Een citaat uit het blog ‘Mythes ontkracht geeft verenigde kracht‘:

 

We weten allemaal wel dat de meeste daders zich in familie- en bekendekring bevinden. Alleen kunnen we dat eenvoudigweg niet geloven. Dat komt te dichtbij. Dat kan toch niet, dat het je broer, zus, vader, oom, moeder, zus, opa of oma is die dergelijke gruwelijke dingen doet? En dat diegene dan ook nog een persoon is die je vertrouwt en waarvan je houdt. Dat maakt het zo ongelofelijk ingewikkeld voor een buitenstaander om het te begrijpen. Hoe kun je nu van iemand houden die dergelijke dingen doet en tegelijkertijd dat familielid of die bekende is die je zou moeten kunnen moet vertrouwen en waar je loyaal aan bent? Loyaliteit die verstikt en die ingewikkeld is. Je zou immers willen dat het anders was, dat die aardige broer, zus, moeder, vader, oom, tante of sporttrainer zich altijd respectvol gedraagt en niet zulke vreselijke dingen doet.

 

Maar nu dus wel. Nu durf ik er wel naar te kijken. Incest zoals men dat dan noemt. De oom-nicht variant.

Dat is slechts een benaming voor een hele hoop wat eronder schuilgaat.
Het impliceert namelijk vanalles. Dat er veel emotie zit onder dit toegeven en in het licht zetten. De pijn erkennen van zeggen, zo was het. Erkenning van alles wat een dergelijk daad voor gevolgen heeft gehad voor mij en voor andere familieleden. Dat dat banden tussen familieleden veranderd. Zo heeft ieder zijn of haar rol en waarheid in dit geheel. Niets is goed of fout. Slechts ingewikkeld is het. Dat is het enige dat ik met zekerheid kan zeggen.

Gelukkig kan ik er nu met zachtheid naar kijken. Het is zoals het is, zegt de liefde. Het is maar een woord. Maar wel een woord met heel veel lading.

Heel je lijf is 1 jaar in de lucht

Vandaag een jaar geleden schreef ik mijn eerste blog.

Inmiddels meer dan 50 blogs verder, is er een hoop gebeurd en heb ik al vele harten mogen raken. Wat fijn als mensen geïnspireerd raken door mijn blogs: ze actie durven ondernemen bij vermoeden van kindermishandeling en zelf open durven zijn naar dierbaren over misbruik en de moedige stap zetten naar de hulpverlening. Dat geeft hoop!

 

Een overzicht van de top 5 meest gelezen blogs in 2016:

Over het geluk hebben geloofd te worden als je je uitspreekt: Geloofd worden

Een stap zetten in jezelf mooi vinden: Spiegeltje, spiegeltje…

Waarom ik dit blog ben begonnen: Daarom

Waarom ik niet meer stil wil zijn: Stil zijn?

Wat het betekent als je kunt zeggen dat het meeste leed geleden is: Ruimte

 

De top 5 meest gelezen blogs in 2017:

Blijf je een slachtoffer of ben je een survivor? Slachtoffer of survivor?

Wat contact met mensen die een soortgelijke ervaring(en) hebben meegemaakt kan betekenen: Zachte kracht

Welke invloed een post traumatisch stress syndroom op het dagelijks leven heeft: Wist je dat…

Mythes rondom verkrachting doorgeprikt: mythes ontkracht geeft verenigde kracht

Een blog over de kracht van het woord: de kracht van het woord

 

 

Ik wens dat dit blog nog veel bereik mag hebben in de toekomst en dat er veel mensen door geïnspireerd mogen raken.

Ter afsluiting mijn eigen versie van de tekst Laten we durven van Griet op den Beeck.

 

Laten we doen

Laten we zien. Die ene angstige blik. Dat ene gebaar. Dat ene woord. Die ene aanwijzing. En die tweede ook. En de derde ook. Tussen de regels door lezen. De stilte duiden. Begrijpen wat er gaande is.

Laten we moed tonen. De angst negeren. Leren hoe woorden te geven aan. Toe te geven dat je het moeilijk vindt. Durven het onvraagbare te vragen. Het onzegbare toch te zeggen. Kwetsbaar durven zijn.

Laten we toch vooral doen. Niet wegkijken. Tegen de stroom in zwemmen. Vermoedens van kindermishandeling uitspreken. Laten we dat ene verzonnen verhaal voor wat het is. Laten we luisteren naar de waarheid. Laten we toch geloven, hoe moeilijk dat misschien is. Laten we kloven dichten en pijn verzachten. Laten we liefde overwinnen. Laten we het verschil maken. Elke dag opnieuw.

hart 1 jaar heeljelijf

 

Zoek je hulp?

Laatst realiseerde ik me dat het belangrijk is dat mensen die mijn blog lezen en hulp nodig hebben weten waar ze terecht kunnen. Zo wist ik zelf pas geleden van het bestaan van 16 Centra Seksueel Geweld verspreid over het hele land. Daarom dit informatieve blog.

 

Centrum Seksueel Geweld

Centrum Seksueel Geweld

(via de link hierboven kom je op de website van het CSG terecht)

Welkom bij het Centrum Seksueel Geweld. Ben jij kortgeleden aangerand of verkracht? Heb jij hulp nodig of zit je met vragen? Wij kunnen je helpen en staan dag en nacht voor je klaar. We zijn 24/7 bereikbaar op het telefoonnummer

0800-0188 (gratis nummer, 24u per dag bereikbaar)

Bel dit nummer en wij zorgen dat je bij een centrum dichtbij jou in de buurt terechtkunt. Het is belangrijk dat je je snel na de aanranding of verkrachting bij ons meldt, zodat wij jou zo goed mogelijk kunnen helpen. Alles wat je met ons bespreekt, is vertrouwelijk.

Bij het Centrum Seksueel Geweld werkt een team van artsen, verpleegkundigen, politie, psychologen, maatschappelijk werkers en seksuologen samen om slachtoffers van aanranding en verkrachting specialistische zorg te geven.

Bij voorkeur geven wij binnen zeven dagen professionele hulp, omdat dit de kans op medische en psychische problemen aanzienlijk verkleint. Ook heeft de politie veel meer kans om een dader te vinden, als er binnen een week sporenonderzoek wordt gedaan.”

Niet alleen bij een verkrachting of seksueel misbruik dat kort geleden heeft plaatsgevonden, kun je bij het Centrum Seksueel Geweld terecht. Ook als het seksueel misbruik langer geleden is, kunnen zij hulp bieden.

 

 

Familie en vrienden van iemand die seksueel misbruikt is

Is iemand uit uw omgeving het slachtoffer van seksueel misbruik? Ook u kan bellen met het Centrum Seksueel Geweld via 0800-0188. Het Centrum Seksueel Geweld kan familie en vrienden die zich zorgen maken advies geven.

 

 

Respect is soms ver te zoeken

Ik wandel door een stukje groen in de buurt. Op dit moment geen hondenbezitters of spelende kinderen te bekennen. De speeltuin ligt er verlaten bij in de late middagzon. Ik rust even uit op een van de speeltoestellen. Van plan om weer naar huis te gaan. De speeltuin blijkt toch niet zo leeg als ik dacht. Achter mij komt een jongen van een jaar of 14 naar me toe. Zijn vrienden staan een eindje verderop.
Ik groet hem en zeg naar huis te gaan. Draai me om. Roept hij ineens: zeg mevrouw, ik ben seksverslaafd. Nou, ik niet, mompel ik voor me uit. Resoluut blijf ik doorlopen zonder nog te reageren op de opmerkingen van de jongen”hee mevrouw…..” en zijn joelende vrienden

En ineens voel ik angst en denk: er is hier niemand anders, ik ben een vrouw in mijn eentje, zij zijn met zijn 5en… Ook al zie ik wel dat het nog jochies zijn en dat ze om god weet welke reden het interessant vinden om te zien hoe ik reageren zou wanneer ze dergelijke taal roepen, kan mijn hoofd niet meer logisch nadenken. Alleen maar de ene voet voor de andere zetten en niet reageren op het geroep. Totdat ik weer op veilig terrein ben.
Ik vraag me af:

Welke opvoeding heeft deze jongen gekregen?
Eentje waarin het normaal is een vrouw op deze manier toe te spreken blijkbaar.
Wie doet daar wat aan?
Wie leert z’n jongen dat dat niet normaal is?
Wie leert hem respect te hebben voor een vrouw? Haar niet als minderwaardig te zien?

Ik weet het antwoord niet. Wie wel?!

 

Bewolkt of zonnig?  

Misschien is het nog niemand opgevallen, maar ik heb bewust gekozen voor de wolkenpartij bovenaan mijn pagina. Een lucht die deels bewolkt en deels zonnig is. Beiden manifesteren zich in je leven. Bewolkt en zonnig. Licht en donker. Een storm die raast en windstil om uit te rusten en hernieuwde energie op te doen en de zon weer te voelen op je gezicht.

Ik voel de behoefte een tegengeluid te geven aan die altijd eeuwige vreugde die overal de boventoon voert. Hiermee bedoel ik geenszins dat je je altijd maar op zwaarte, negativiteit moet richten of dat je niet geniet of dankbaar mag zijn bent voor de vele dagelijkse lichtpunten en vreugde in je leven. Dat je niet op zoek mag gaan naar zoveel mogelijk dingen die vreugde in je leven brengen. Natuurlijk wel, dat is je recht als mens.

Maar het is niet in verhouding vind ik. De Vreugde met een Hoofdletter, de goedlachse foto’s op facebook, de meest prachtige plaatjes op instagram. Zelfs wanneer ik door de voorgeprogrammeerde lijsten van Spotify scroll, kom ik eerst een heleboel ‘happy’ ‘lucky’ ‘smile’ ‘life is good’ ‘ a perfect morning’ lijsten tegen, voordat ik een lijst met de treffende naam ‘life sucks’ tegenkom. Die ik op dat moment gewoon even nodig heb.

En wanneer er dan woede, verdriet, zwaarte of negativiteit is, dan is het stil. Akelig stil. Op social media in ieder geval. Er zijn mensen die hier niet aan meedoen natuurlijk. Die heb je altijd. Gelukkig wel. Ik doe er in ieder geval ook niet aan mee. Daarom postte ik gister op instagram een foto van een door mij getekende boom, die onderwijl mijn verdriet voelend, ontstond. Zodat ik daarna weer de vreugde kon toelaten en voelen.

Ik wil hier niet mee zeggen dat je altijd maar je ellende online moet plaatsen, maar zo nu en dan een beetje nuance lijkt me niet verkeerd. Omdat dat het leven ten volle leven is volgens mij. Meegaan met wat zich aandient.

Net zo goed als het leven soms bewolkt is, breekt dan bij tijden ook de zon in zijn volle glorie door.

 

 

Je verhaal eren

Ik ben tegenwoordig actief op kleine schaal op instagram. Je ziet de foto’s aan de rechterkant van mijn blog staan. Een bewuste keuze. Daarin komen mijn liefde voor tekst en beeld samen. En het is ook een middel zodat meer mensen mijn blog kunnen lezen.

Zo heb ik laatst mn blog op linkedin genoemd met dezelfde achterliggende gedachte: ik mag krachtig zijn en duidelijk maken dat dit stuk onderdeel is van mijn levensverhaal.

Dit alles om mijn verhaal te eren. Mijn droom om anderen met mijn verhaal te inspireren. En daarin hoef ik niet terughoudend te zijn of dramatisch over te doen. Niet als in, kijk mij eens zielig zijn. Nee, het is juist een daad van kracht en mezelf mogen zijn. Laten zien welk schrijftalent ik in huis heb.

Dat talent laten zien deed ik laatst ook in een gesprek over je talent inzetten en uitdragen. Ik had er bewust voor gekozen om ook mn blog op mn CV te vermelden. Het onderwerp van gesprek was namelijk mn CV en mn gevoel voor taal en (schrijf)talenten. Er was een moment van wat zou die ander nu denken? Maar dat kon ik voelen en er daarna voor kiezen me daar niets van aan te trekken.

Ik kon op dat moment nog niet helemaal voelen en uitdragen wat ik nu precies  met die blog op mijn CV benoemen wilde. Dat komt misschien wel in een vervolggesprek. Vertellen over het hebben van een droom. Over het belang van kwetsbaar zijn. Dat was ik immers tijdens dat gesprek. Stap voor stap volg ik mezelf. Steeds weer een stap zetten om mijn verhaal te eren.

Eigenlijk is dat dus een uiting van Ik ben groots zijn.

 

 

Slachtoffer of survivor?

In het verlengde van het vorige blog met het onderwerp Ik ben groots een naamsverandering. Ik schrijf niet meer over slachtoffers, maar over survivors. Dit blog schrijf ik naar aanleiding van een opmerking van iemand die zei: Blijf je eeuwig slachtoffer? Mijn antwoord daarop is een krachtig ‘nee’.

Ik heb dit onderwerp eens rustig de revue laten passeren, voordat ik heb besloten erover te schrijven. Slachtoffers dekt de lading niet. Ja, er is je iets overkomen waar je geen macht over had. Wat je weerloos maakte. Waar je geen keuze had. Waar enkel overgave aan was wat er gebeurde.

Maar slachtoffer klinkt alsof je nog steeds weerloos bent. Lamgeslagen. Niet in staat om te bewegen. Niet in staat om in actie te komen. Nie in staat om te genieten en te leven.

Nu kun je wel in actie komen. Om het beter voor jezelf te maken. Om te mogen kiezen voor wat jij nodig hebt. Voor wat goed voelt op dit moment.
Is dat verdriet hebben? Dan is dat zo en mag dat er zijn. Is dat boos zijn om wat je is aangedaan? Natuurlijk mag je boos zijn. Ben je dankbaar of blij? Ook dat mag er zijn.

Het kan ook betekenen dat je blijft hangen in je slachtoffer zijn. Terwijl dat waarschijnlijk niet je intentie is.

Daarom gebruik ik in het vervolg het  woord survivor, dat klinkt sterk en krachtig. Zoals men wel eens zegt: je hebt het overleefd. En dat klopt natuurlijk. Je zat in de overlevingsstand omdat dat toen nodig was, maar daar mag je nu voor kiezen (elke keer opnieuw) om daar uit te stappen.

Ik wil ervoor kiezen niet te blijven hangen in slachtoffer zijn. Ik kies nu voor overeind staan. In krachtig zijn en uitstralen. In met opgeheven hoofd de wereld tegenmoet treden. Dus als een survivor inderdaad.

Ingrid color 09-06-2017

“Ik ben klein en zij zijn groot…” 

“Ik ben klein en zij zijn groot….”

Uit: de tekenfilm Calimero

De laatste weken worstel ik met een ding. Een groot ding. Worstelen inderdaad ja.
Ik maak me klein. En waarom? Als ik dat beredeneer, zeg ik: dat is gemakkelijk, want dat ken ik. Dat deed ik vroeger en dat dus ik nu dus vaak nog.
Als ik voel, voel ik wat er gebeurt: dat het me angst aanjaagt om in mijn kracht te staan.  Dat die kracht groots is. Dat die kracht overweldigend is. Dat die kracht er gewoon mag zijn. Helemaal. Dat dat pas is dat je jezelf recht doet.
Het is gemakkelijker om dat bij een ander te zien zoals ik in het blog ‘ik zie jou’ beschrijf. Maar bij mezelf? Dan is dat ineens een hele uitdaging.
Het is een besef dat dat mag: groots zijn. Gewoon omdat we dat mogen zijn als mens. Dat is ons geboorterecht. Onszelf zijn en dus ook groots zijn.
Maar dat is oh zo eng om in de praktijk te brengen. Er zit nog veel verdriet onder. Verdriet van een klein meisje die alleen maar liefde was. Die klein was (letterlijk) en werd gehouden, omdat de situatie dat vroeg. Maar dat kleine meisje ben ik niet meer. Ik ben volwassen.

IK BEN GROOT(S)

Punt. Meer niet.
Als ik het zo opschrijf, lijkt dat heel simpel. Maar er is nog werk aan de winkel om dat ook echt tot in mijn diepste zelf te voelen en dat dus uit te dragen aan de wereld.
Misschien dat het helpt om de komende tijd een afbeelding die iemand mij maanden geleden met een liefdevolle intentie gaf groot uit te printen en op te hangen:
believe in yourself

Je lijf als leermeester

Ik schreef eens toen ik begon met dit blog dat je dingen vast moet pakken voor je ze los kunt laten.

Soms weet je niet dat er iets is wat je vast zou kunnen pakken. Dan is het als het ware een blinde vlek voor je. Totdat er iemand je een spiegel voorhoudt en die blinde vlek belicht.

Laatst keek ik naar een aflevering van Victor Mids, een illusionist en wetenschapper die allerlei illusies laat zien aan het publiek. Hij was in een martelkamer waar vroeger mensen gemarteld werden [lijkt mij geen fijne plek om te zijn, al helemaal niet om je illusie te demonstreren, maar dat terzijde]. Hij legde uit dat mensen door dissociatie  de meest vreselijke martelingen en dus pijnen konden verdragen, doordat die persoon aan iets fijns dacht. Hij ging dat demonstreren door zijn hand vlak boven een kaarsvlam te houden. Ondertussen probeerden 3 jongeren dat na elkaar ook te doen door hun hand zo langs als mogelijk boven de kaarsvlam te houden die ernaast stond. Een voor een haakten ze al snel af. Maar Victor bleef zijn hand boven de vlam houden. Later zijn een van de jongeren: het leek wel of hij in trance was. Dat is dus door dissociatie.

Ik geloof er niet in dat wanneer je dingen overkomen die heel overweldigend zijn en je liever zou vergeten, dat je die ook daadwerkelijk vergeet. Je dissocieert, je bent er even niet. Je bewustzijn is ergens anders in je lichaam of daarbuiten. Het klinkt misschien raar als er wordt gezegd dat je door dissociatie tijdens misbruik of mishandeling stukjes herinneringen letterlijk ‘vergeet’. Maar je kunt het niet vergeten. Sommige mensen hebben dat, dat ze jaren later zich ineens herinneringen weer gaan herinneren. Herinneringen die heel diep weg waren gestopt.

Ook al weet je bewuste hoofd die herinneringen niet meer direct op te roepen, je lijf onthoudt ze wel. Altijd. Ook als je je daar niet bewust van bent. En soms moet je dan dus heel heel diep graven. Met je lijf als leermeester. Dat leermeester klinkt misschien een beetje zwaar, maar dat is het in mijn beleving niet.

Ik had dat dus laatst ook. Dat ik ineens inzichten had en dingen begreep over mijn eigen ervaring die ik eerder niet eens zag. Waar ik me niet bewust van was. Totdat een ander me erop wees. Totdat ze in het licht werden gezet. En dat die stukjes geheel konden worden, doordat ik ze erkende en vastpakte.

Wat is dat soms confronterend, maar oh zo fijn om op deze manier te groeien. Met mijn lijf als gids. Een gids die altijd de waarheid spreekt, ook al begrijp ik in eerste instantie niet waar ze me heenleidt.