Respect is soms ver te zoeken

Ik wandel door een stukje groen in de buurt. Op dit moment geen hondenbezitters of spelende kinderen te bekennen. De speeltuin ligt er verlaten bij in de late middagzon. Ik rust even uit op een van de speeltoestellen. Van plan om weer naar huis te gaan. De speeltuin blijkt toch niet zo leeg als ik dacht. Achter mij komt een jongen van een jaar of 14 naar me toe. Zijn vrienden staan een eindje verderop.
Ik groet hem en zeg naar huis te gaan. Draai me om. Roept hij ineens: zeg mevrouw, ik ben seksverslaafd. Nou, ik niet, mompel ik voor me uit. Resoluut blijf ik doorlopen zonder nog te reageren op de opmerkingen van de jongen”hee mevrouw…..” en zijn joelende vrienden

En ineens voel ik angst en denk: er is hier niemand anders, ik ben een vrouw in mijn eentje, zij zijn met zijn 5en… Ook al zie ik wel dat het nog jochies zijn en dat ze om god weet welke reden het interessant vinden om te zien hoe ik reageren zou wanneer ze dergelijke taal roepen, kan mijn hoofd niet meer logisch nadenken. Alleen maar de ene voet voor de andere zetten en niet reageren op het geroep. Totdat ik weer op veilig terrein ben.
Ik vraag me af:

Welke opvoeding heeft deze jongen gekregen?
Eentje waarin het normaal is een vrouw op deze manier toe te spreken blijkbaar.
Wie doet daar wat aan?
Wie leert z’n jongen dat dat niet normaal is?
Wie leert hem respect te hebben voor een vrouw? Haar niet als minderwaardig te zien?

Ik weet het antwoord niet. Wie wel?!

 

Advertenties

Bewolkt of zonnig?  

Misschien is het nog niemand opgevallen, maar ik heb bewust gekozen voor de wolkenpartij bovenaan mijn pagina. Een lucht die deels bewolkt en deels zonnig is. Beiden manifesteren zich in je leven. Bewolkt en zonnig. Licht en donker. Een storm die raast en windstil om uit te rusten en hernieuwde energie op te doen en de zon weer te voelen op je gezicht.

Ik voel de behoefte een tegengeluid te geven aan die altijd eeuwige vreugde die overal de boventoon voert. Hiermee bedoel ik geenszins dat je je altijd maar op zwaarte, negativiteit moet richten of dat je niet geniet of dankbaar mag zijn bent voor de vele dagelijkse lichtpunten en vreugde in je leven. Dat je niet op zoek mag gaan naar zoveel mogelijk dingen die vreugde in je leven brengen. Natuurlijk wel, dat is je recht als mens.

Maar het is niet in verhouding vind ik. De Vreugde met een Hoofdletter, de goedlachse foto’s op facebook, de meest prachtige plaatjes op instagram. Zelfs wanneer ik door de voorgeprogrammeerde lijsten van Spotify scroll, kom ik eerst een heleboel ‘happy’ ‘lucky’ ‘smile’ ‘life is good’ ‘ a perfect morning’ lijsten tegen, voordat ik een lijst met de treffende naam ‘life sucks’ tegenkom. Die ik op dat moment gewoon even nodig heb.

En wanneer er dan woede, verdriet, zwaarte of negativiteit is, dan is het stil. Akelig stil. Op social media in ieder geval. Er zijn mensen die hier niet aan meedoen natuurlijk. Die heb je altijd. Gelukkig wel. Ik doe er in ieder geval ook niet aan mee. Daarom postte ik gister op instagram een foto van een door mij getekende boom, die onderwijl mijn verdriet voelend, ontstond. Zodat ik daarna weer de vreugde kon toelaten en voelen.

Ik wil hier niet mee zeggen dat je altijd maar je ellende online moet plaatsen, maar zo nu en dan een beetje nuance lijkt me niet verkeerd. Omdat dat het leven ten volle leven is volgens mij. Meegaan met wat zich aandient.

Net zo goed als het leven soms bewolkt is, breekt dan bij tijden ook de zon in zijn volle glorie door.

 

 

Je verhaal eren

Ik ben tegenwoordig actief op kleine schaal op instagram. Je ziet de foto’s aan de rechterkant van mijn blog staan. Een bewuste keuze. Daarin komen mijn liefde voor tekst en beeld samen. En het is ook een middel zodat meer mensen mijn blog kunnen lezen.

Zo heb ik laatst mn blog op linkedin genoemd met dezelfde achterliggende gedachte: ik mag krachtig zijn en duidelijk maken dat dit stuk onderdeel is van mijn levensverhaal.

Dit alles om mijn verhaal te eren. Mijn droom om anderen met mijn verhaal te inspireren. En daarin hoef ik niet terughoudend te zijn of dramatisch over te doen. Niet als in, kijk mij eens zielig zijn. Nee, het is juist een daad van kracht en mezelf mogen zijn. Laten zien welk schrijftalent ik in huis heb.

Dat talent laten zien deed ik laatst ook in een gesprek over je talent inzetten en uitdragen. Ik had er bewust voor gekozen om ook mn blog op mn CV te vermelden. Het onderwerp van gesprek was namelijk mn CV en mn gevoel voor taal en (schrijf)talenten. Er was een moment van wat zou die ander nu denken? Maar dat kon ik voelen en er daarna voor kiezen me daar niets van aan te trekken.

Ik kon op dat moment nog niet helemaal voelen en uitdragen wat ik nu precies  met die blog op mijn CV benoemen wilde. Dat komt misschien wel in een vervolggesprek. Vertellen over het hebben van een droom. Over het belang van kwetsbaar zijn. Dat was ik immers tijdens dat gesprek. Stap voor stap volg ik mezelf. Steeds weer een stap zetten om mijn verhaal te eren.

Eigenlijk is dat dus een uiting van Ik ben groots zijn.

 

 

Slachtoffer of survivor?

In het verlengde van het vorige blog met het onderwerp Ik ben groots een naamsverandering. Ik schrijf niet meer over slachtoffers, maar over survivors. Dit blog schrijf ik naar aanleiding van een opmerking van iemand die zei: Blijf je eeuwig slachtoffer? Mijn antwoord daarop is een krachtig ‘nee’.

Ik heb dit onderwerp eens rustig de revue laten passeren, voordat ik heb besloten erover te schrijven. Slachtoffers dekt de lading niet. Ja, er is je iets overkomen waar je geen macht over had. Wat je weerloos maakte. Waar je geen keuze had. Waar enkel overgave aan was wat er gebeurde.

Maar slachtoffer klinkt alsof je nog steeds weerloos bent. Lamgeslagen. Niet in staat om te bewegen. Niet in staat om in actie te komen. Nie in staat om te genieten en te leven.

Nu kun je wel in actie komen. Om het beter voor jezelf te maken. Om te mogen kiezen voor wat jij nodig hebt. Voor wat goed voelt op dit moment.
Is dat verdriet hebben? Dan is dat zo en mag dat er zijn. Is dat boos zijn om wat je is aangedaan? Natuurlijk mag je boos zijn. Ben je dankbaar of blij? Ook dat mag er zijn.

Het kan ook betekenen dat je blijft hangen in je slachtoffer zijn. Terwijl dat waarschijnlijk niet je intentie is.

Daarom gebruik ik in het vervolg het  woord survivor, dat klinkt sterk en krachtig. Zoals men wel eens zegt: je hebt het overleefd. En dat klopt natuurlijk. Je zat in de overlevingsstand omdat dat toen nodig was, maar daar mag je nu voor kiezen (elke keer opnieuw) om daar uit te stappen.

Ik wil ervoor kiezen niet te blijven hangen in slachtoffer zijn. Ik kies nu voor overeind staan. In krachtig zijn en uitstralen. In met opgeheven hoofd de wereld tegenmoet treden. Dus als een survivor inderdaad.

Ingrid color 09-06-2017

“Ik ben klein en zij zijn groot…” 

“Ik ben klein en zij zijn groot….”

Uit: de tekenfilm Calimero

De laatste weken worstel ik met een ding. Een groot ding. Worstelen inderdaad ja.
Ik maak me klein. En waarom? Als ik dat beredeneer, zeg ik: dat is gemakkelijk, want dat ken ik. Dat deed ik vroeger en dat dus ik nu dus vaak nog.
Als ik voel, voel ik wat er gebeurt: dat het me angst aanjaagt om in mijn kracht te staan.  Dat die kracht groots is. Dat die kracht overweldigend is. Dat die kracht er gewoon mag zijn. Helemaal. Dat dat pas is dat je jezelf recht doet.
Het is gemakkelijker om dat bij een ander te zien zoals ik in het blog ‘ik zie jou’ beschrijf. Maar bij mezelf? Dan is dat ineens een hele uitdaging.
Het is een besef dat dat mag: groots zijn. Gewoon omdat we dat mogen zijn als mens. Dat is ons geboorterecht. Onszelf zijn en dus ook groots zijn.
Maar dat is oh zo eng om in de praktijk te brengen. Er zit nog veel verdriet onder. Verdriet van een klein meisje die alleen maar liefde was. Die klein was (letterlijk) en werd gehouden, omdat de situatie dat vroeg. Maar dat kleine meisje ben ik niet meer. Ik ben volwassen.

IK BEN GROOT(S)

Punt. Meer niet.
Als ik het zo opschrijf, lijkt dat heel simpel. Maar er is nog werk aan de winkel om dat ook echt tot in mijn diepste zelf te voelen en dat dus uit te dragen aan de wereld.
Misschien dat het helpt om de komende tijd een afbeelding die iemand mij maanden geleden met een liefdevolle intentie gaf groot uit te printen en op te hangen:
believe in yourself

Je lijf als leermeester

Ik schreef eens toen ik begon met dit blog dat je dingen vast moet pakken voor je ze los kunt laten.

Soms weet je niet dat er iets is wat je vast zou kunnen pakken. Dan is het als het ware een blinde vlek voor je. Totdat er iemand je een spiegel voorhoudt en die blinde vlek belicht.

Laatst keek ik naar een aflevering van Victor Mids, een illusionist en wetenschapper die allerlei illusies laat zien aan het publiek. Hij was in een martelkamer waar vroeger mensen gemarteld werden [lijkt mij geen fijne plek om te zijn, al helemaal niet om je illusie te demonstreren, maar dat terzijde]. Hij legde uit dat mensen door dissociatie  de meest vreselijke martelingen en dus pijnen konden verdragen, doordat die persoon aan iets fijns dacht. Hij ging dat demonstreren door zijn hand vlak boven een kaarsvlam te houden. Ondertussen probeerden 3 jongeren dat na elkaar ook te doen door hun hand zo langs als mogelijk boven de kaarsvlam te houden die ernaast stond. Een voor een haakten ze al snel af. Maar Victor bleef zijn hand boven de vlam houden. Later zijn een van de jongeren: het leek wel of hij in trance was. Dat is dus door dissociatie.

Ik geloof er niet in dat wanneer je dingen overkomen die heel overweldigend zijn en je liever zou vergeten, dat je die ook daadwerkelijk vergeet. Je dissocieert, je bent er even niet. Je bewustzijn is ergens anders in je lichaam of daarbuiten. Het klinkt misschien raar als er wordt gezegd dat je door dissociatie tijdens misbruik of mishandeling stukjes herinneringen letterlijk ‘vergeet’. Maar je kunt het niet vergeten. Sommige mensen hebben dat, dat ze jaren later zich ineens herinneringen weer gaan herinneren. Herinneringen die heel diep weg waren gestopt.

Ook al weet je bewuste hoofd die herinneringen niet meer direct op te roepen, je lijf onthoudt ze wel. Altijd. Ook als je je daar niet bewust van bent. En soms moet je dan dus heel heel diep graven. Met je lijf als leermeester. Dat leermeester klinkt misschien een beetje zwaar, maar dat is het in mijn beleving niet.

Ik had dat dus laatst ook. Dat ik ineens inzichten had en dingen begreep over mijn eigen ervaring die ik eerder niet eens zag. Waar ik me niet bewust van was. Totdat een ander me erop wees. Totdat ze in het licht werden gezet. En dat die stukjes geheel konden worden, doordat ik ze erkende en vastpakte.

Wat is dat soms confronterend, maar oh zo fijn om op deze manier te groeien. Met mijn lijf als gids. Een gids die altijd de waarheid spreekt, ook al begrijp ik in eerste instantie niet waar ze me heenleidt.

 

 

Zachte kracht

Zaterdag ging ik naar een lotgenotendag.

Dat was spannend. Dat was onwennig.
Maar dat was ook mooi. Dat was ook fijn.

Dat je in een gesprek gelijk tot de kern kunt komen.
Dat wat je zegt beaamt wordt
Je aan een half woord genoeg hebt
Het delen en luisteren en het begrip zo fijn is

Dat het niet uitmaakt wat je verhaal precies is.
Dat de pijn dat je een beschadigd innerlijk kind bij je draagt voor iedereen hetzelfde is.
Dat het gevoel van dezelfde dingen delen herkenning en opluchting geeft: ik ben niet de enige.
Dat er dingen besproken worden die je niet met anderen kunt bespreken, omdat ze het niet begrijpen.

Dat mijn bijdrage aan de vuilewasmanifestatie mij een stukje bevrijding gaf.
Dat je dingen erkent en daarna loslaat, omdat je ze uitspreekt of opschrijft.

Dat je kracht kunt halen uit wat je hebt meegemaakt en daar iets positiefs mee kunt doen. Dat die kracht voor mij voelbaar was, gedurende de dag.

Dat ik aan het eind van de dag vol indrukken en tevreden naar huis ging.
Omdat ik geluisterd had naar mezelf om deze keuze te maken.
Dat is liefde voor mezelf en zacht zijn.

En wie weet smaakt dat in de toekomst wel naar meer.

Ik wil nog een heel rakend citaat delen, gelezen op een van de vuile wasgoed stukken van de vuilewasmanifestatie:

Blijft toch vreemd,
Niemand vind het raar
als je nooit een aanslag of ongeluk vergeet,
Maar een aanslag op je lichaam,
dat moet je wel vergeten.

Blijft toch gek?!

P.S. Bijzonder detail: ik zie dat dit mijn 50e blog is. Zal ik dan maar zeggen dat dat ook kracht is? Al 50 blogs geschreven over een taboe onderwerp, dat heb ik toch maar mooi bereikt.

Wake-up call

Een wake-up call: soms heb je die als mens nodig.

Net als de wekker die vanmorgen ineens op een ongewoon tijdstip afging, terwijl ik me niet kon herinneren hem ingesteld te hebben.

Dat er iemand tegen je zegt: hey hallo, ben je wel goed bezig? Ren je niet ineens heel hard weg voor jezelf? Ben je wel blij met de keuzes die je maakt? Zijn die wel in lijn met wie je wilt zijn? Waarom maak je je klein? Waar is je kracht gebleven?

In allerlei situaties kwamen deze vragen voorbij de afgelopen tijd. Dank aan diegenen die die spiegel voor me waren. Ze voelen zich zelf wel aangesproken als ze deze blog lezen denk ik.

Ik volg momenteel een yoga docenten opleiding. En ja, daarin kom ik mezelf tegen. Logisch, want je kunt niet iets aan een ander uitdragen, als je niet eerst een manier hebt gevonden om met jezelf en je eigen dingen om te gaan.

Tijdens de beoefening van yogahoudingen word je uitgedaagd te voelen, in het moment te zijn. Dat was ik de afgelopen tijd (bijna) helemaal niet. Ik probeede vooral in de oh zo bekende ik-ren-voor-mezelf-weg-stand te zijn en niet te voelen. Dat dat niets oplost, weet ik verstandelijk wel, maarja blijkbaar is dat dan toch de makkelijkste weg voor dat moment.

Vandaar dus dat die wake-up call nodig was.

Ik heb voor mezelf aantal keuzes gemaakt waarin ik leer om weer meer te voelen. Hopelijk heeft dat (straks) ook effect op mijn schrijven en mijn blogs.

Ik voel dus ik ben

Ik voel dus ik ben

Vrij naar de filosofische instelling ‘Ik denk dus ik ben’ van de filosoof René Descartes.

 

 

Wanneer er sprake is van kindermishandeling, wordt er over grenzen gegaan. Persoonlijke grenzen. Grenzen die gerespecteerd hoorden te worden, grenzen die veilig zouden moeten zijn, grenzen die een kind niet kon bewaken en dus grenzen die de volwassene doelbewust negeerde en overschreed.

 

 

Wat heeft grenzen stellen nu te maken met ‘ik voel dus ik ben?’

Alles zou ik zeggen

 

Ik voel mijn grenzen. Dat is eigenlijk deze twee samengevat.

 

Ik voel mijn grenzen als volwassene.

Steeds opnieuw blijft dat een oefening. Maar het helpt als ik dat vanuit voelen doe. Dan kan ik eerst mijn eigen grens voelen en dat dan uitdragen naar een ander. Hoewel dat uitdragen niet altijd gemakkelijk is, blijf ik het proberen. Soms heb ik niet in de gaten dat ik over mijn eigen grenzen ga. Of soms struikel ik in het verwoorden van mijn grens naar de ander. Soms gaat het wel gelijk goed. Dat blijft een leerproces. Gelukkig ben ik daarin nooit uitgeleerd.

Het begint allemaal met bewustzijn. Bewust zijn van wat ik voel en wat mijn grens is.

 

Ben jij je bewust van je eigen grenzen?

Durf jij je grenzen aan te geven?

Durf je aan jezelf toe te geven wanneer dat makkelijk gaat en wanneer het lastiger voor je is?

Vogelvrij

Durf jij waarachtig te zijn? Durf je echt te zijn en te delen over je ervaringen van chronische kindermishandeling in je jeugd?

Citaat: Thérèse Evers, voormalig zedenrechercheur en schrijfster van het boek ‘De som der delen’

 

Die vraag kwam voorbij in een lezing van Thérèse Evers tijdens het Hart College symposium op 17 maart 2017.

Ik was erbij. Uit respect voor mensen die chronische traumatisering in hun jeugd hebben meegemaakt (ik mag me gelukkig prijzen dat ik daar niet bij hoor), uit nieuwsgierigheid naar de inhoud van de sprekers, geïnformeerd te worden over welke initiatieven er allemaal zijn rondom dit thema en ook om anderen te ontmoeten.

Deze bijeenkomst voelde voor mij: openlijk praten over woorden geven aan pijn, over kracht die allemaal in ons zit, over zingeving (waarom is dit mij overkomen en wat is de betekenis ervan?), over herstellen en het benoemen van momenten dat je je gelukkig voelt.

 

Je verhaal delen, openlijk op tafel leggen. Dat geeft je vrijheid.

De beul doodt 2 keer. De 2e keer door de stilte, door er niet over te vertellen.

Citaten: spreker Erik de Soir, crisispsycholoog en psychotrauma-therapeut

 

Dat kan ik volgen. Je verhaal openlijk delen. Dan ben je vogelvrij. Als een vogel in de lucht. Dat is het gevoel dat het ook mij geeft. Mijn eigen verhaal lijkt wel weggevlogen, tot er alleen maar rust overblijft. En ruimte, ruimte om te leven. Dit verhaal is slechts een deel van mij, want er is meer.

Hiermee wil ik niet zeggen dat het altijd gemakkelijk is om te delen. Over dit onderwerp openlijk te praten. Hardop te zeggen wat het met me doet. Maar ik blijf het doen. En soms kies ik ervoor het niet te doen. Dat mag. Dat wil trouwens ook niet zeggen dat er niet zo nu en dan nog situaties zijn waarin ik me weer geraakt voelt door mijn eigen ervaring. Ook dat mag.

Ondanks dit alles blijft het gevoel van vrijheid overeind.

Ik wens anderen toe dat zij dit gevoel ook mogen (hebben) ervaren. Precies zoals deze vogel in de lucht, vrij….

plaatje vrij zijn

Bron: Kaarina Kaila, Andersen 4. Illustratie uit Duimelijntje, uitgegeven door Christofoor

Deze afbeelding is een kaart die ik vorig jaar kreeg voor mijn 31e verjaardag met de toepasselijke woorden: ik hoop dat je het komend jaar steeds meer vrijheid zult ervaren.

Hoe mooi is het dat ik nu kan zeggen: dat is inderdaad het geval!