Tegengewicht

Click here for the english version of this post

Eind 2016 schreef ik het gedicht Ik zie jou. Ik haal het aan, omdat het, nog steeds actueel is. Het gedicht had ik speciaal voor iemand geschreven. Deze keer plaats ik hem voor iedereen die zich aangesproken voelt.

Ik had gedacht dat we inmiddels wel wat geleerd zouden hebben van #me-too, van Weinstein tot aan Kavanaugh:

openheid,

van niet meer zwijgen,

van schaamte voorbij durven zijn,

van kwetsbaarheid durven zijn,

van GELOVEN.
Van iemand ZIEN en HOREN.

 

Durf jij de ander te zien, durf jij te luisteren?!
Laat jij een ander geluid horen?

Ik doe het in ieder geval wel: luisteren, geloven, de ander en hem of haar willen kennen.

Ik zie jou,
Jij mooi kwetsbaar mens
met je verhaal dat er mag zijn

ik zie jou_blog

Wie doet er mee?!

Zo verspreiden wij een baken van licht, van verbinding en delen. Als tegengewicht. Omdat de waarheid wint. Altijd.

Advertenties

Geloofd worden

Vandaag ga ik iets schrijven over geloven of niet geloven.

Hoe vaak hoor je niet dat een kind niet durft te spreken over seksueel misbruik? Al dan niet door dreiging en dwang van de dader of uit gevoelens van schaamte en schuld.

Toen ik als kind mijn ouders vertelde wat er gebeurd was, geloofden ze me direct. Ondanks dat het een verschrikkelijke waarheid is: je kind heeft een ervaring met seksueel misbruik meegemaakt op een leeftijd (3) waarin het hoort te spelen met poppen, onbevangen hoort te zijn.

Ik had geluk. Ik durfde te spreken. Ik werd geloofd. Daardoor bleef het bij één ervaring. Maar zovelen hadden en hebben dat geluk niet. Zij kunnen hun verhaal niet kwijt. Ze zitten jarenlang gevangen in een situatie waar ze onmogelijk uit kunnen ontsnappen. Met een hele reeks aan psychische, lichamelijke en sociale problemen tot gevolg.

Het is zo ongelofelijk belangrijk voor een kind dat het zich veilig kan voelen. Veilig voelen om te spreken. Wij allemaal als volwassenen hebben daar een rol in. Geloof een kind als het een dergelijk verhaal verteld. Geloof mij maar dat het kind het verhaal niet kan verzinnen. Leeftijd maakt niet uit. Hoe denk je dat een kind zich voelt als er geen gehoor wordt gegeven aan het doorbreken van zijn of stilte? Het kind is al beschadigd, er is al over zijn grenzen heen gegaan en dan doet een ander dat nog een keer.

Ik weet dat je geluk moet hebben als kind een zogenaamde veilige ander te treffen in je leven. Vroeg of laat komt die voorbij. Durf jij als volwassene die persoon voor dat kind te zijn? Mijn boodschap van vandaag: denk twee keer na voor je besluit het verhaal van een kind te negeren. Neem het serieus, altijd. Dat heeft het kind zo nodig!