Niet de enige?!

De vraag kwam zomaar ineens voorbij tijdens een gesprek met iemand: wat als jij niet de enige was? De reactie van dat kleine beschadigde kind op die vraag was duidelijk: ik heb pijn. Zie je dat? Later (op een geschikt moment) luisterde ik naar die reactie.

De volwassene die ik tegenwoordig ben reageert anders. Die kan verder kijken dan haar eigen ervaring en schrikt ervan: dat beeld dat ik wellicht niet de enige was hakt erin. Had ik dan daar iets in/aan kunnen doen? Nee, natuurlijk niet. Ik weet toch niet of dat zo is. Maar als het wel zo is, ratelt mijn hoofd verder, dan had ik beter naar de rechtbank kunnen stappen. Op een moment dat dat nog kon. Op een moment dat het verjaringstermijn nog niet verstreken was. (Wie heeft zoiets verzonnen? Een verjaringstermijn op delicten als geweld moet er gewoon niet zijn. Het gegeven dat het gebeurt is draag je toch ook je hele verdere leven met je mee. Dan moet je ook je recht kunnen halen als je daarvoor kiest. Ook als dat jaren later is.)

Het is een vraag die ik mij eigenlijk nooit heb gesteld. Daar was gewoonweg geen ruimte voor. Ik was teveel bezig met mijn eigen proces. Nouja, dat is niet helemaal waar. De vraag is wel eens voorbij gekomen. Jaren geleden, in gesprek met een psycholoog, maakten we samen een daderanalyse. Die analyse was gebaseerd op aannames. Het hielp me niet echt. Er zo klinisch naar kijken, met zoveel vraagtekens, was niet mijn manier.

Had ik dan wellicht….? Het zo denken heeft geen zin, met een wat als… gedachte, blijf ik als een cirkeltje ronddraaien. Het helpt me niet verder. Er is geen goed of fout. Een mens maakt altijd keuzes gegeven de situatie hoe hij op dat moment is. Daar zou ik later misschien spijt van kunnen hebben, maar die emotie brengt me niet verder en is niet erg helpend. Dus kies ik er nu voor te berusten in de situatie, maar wel erover te schrijven. Het is immers een realistisch scenario: een pleger van seksueel misbruik heeft vaak meerdere slachtoffers. Dat aantal kan soms aardig oplopen. Kijk maar naar de Amsterdamse zedenzaak van 2010.

En ik denk zomaar -al is het dan een oordeel en aanname- dat leven met de wetenschap dat je dit een ander aan hebt gedaan, al best een zware rugzak is die je je hele verdere leven moet dragen. Ik heb al genoeg aan de verantwoordelijkheid van het dragen van mijn eigen rugzak. En daar laat ik het voor nu bij.

Advertenties

Gerechtigheid

Ik was gister met een vriendin in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. Er waren verschillende exposities te zien. Een van die exposities ging over de rol van fotografie in het vastleggen van moorden. Wat mij zo raakte was het feit dat de fotografie dus een mogelijkheid biedt om bewijs te leveren dat er iets heeft plaatsgevonden. De foto legt die feiten vast die door een toeschouwer wel of niet worden opgemerkt. Je kunt er niet omheen dat de moord heeft plaatsgevonden.

In de expositie kwamen tal van voorbeelden aan bod, van het fotograferen van landschappen vóór en na een bombardement om te laten zien dat een dorp of stad is weggevaagd tot het fotograferen van gevangenen (vlak voor hun executie) uit alle lagen van de bevolking die tijdens de Goelag in Rusland werden vermoord. En ja, daar kwamen ook de bekende beelden voorbij van de uitgemergelde gevangen in de concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Wat mij specifiek aan dit laatste onderwerp zo raakte, was het feit dat er een hele organisatie vanuit de Geallieerden kant aan vooraf ging om het vastleggen van de gruwelijkheden die daar hadden plaatsgevonden gestructureerd te laten verlopen met maar 1 doel: laten zien aan de wereld dat dit bestaat. Ze hadden trouwens nog een ander doel: de reacties van de beklaagden vastleggen tijdens het proces van Neurenberg. Om te zien wat het zien van de beelden van de gruwelijkheden hen deden, gruwelijkheden waartoe zij opdracht hadden gegeven. De reacties werden dan weer op foto vastgelegd om dat te bewaren voor het nageslacht.

Misschien is dat ook wel een doel van mijn blog: over seksueel misbruik schrijven, zodat mensen weten dat dit bestaat. Ik mag dan geen energie steken in het zoeken naar gerechtigheid voor mijn eigen aangedane leed door in de rechtzaal mijn verhaal te vertellen of bij de politie langs te gaan (omdat het toch zijn woord tegen de mijne is), maar erover schrijven kan ik wel. Dat voelt ook als een vorm van gerechtigheid voor mij. Ik heb daar eens een gedicht over geschreven wat ik hier wil delen, omdat het past.

 

Eigen rechter spelen

Jij bezat

alle macht en middelen

om mijn zon af te pakken

en het recht

in eigen hand

te nemen

om je schaduwen

op dat moment

te kunnen verdrijven

geen enkel wetboek

rechtvaardigt

jouw handelen

maar toch

waagde je

de gevaarlijke sprong

om een egoïstisch moment

van geluk

te beleven