Ik voel dus ik ben

Ik voel dus ik ben

Vrij naar de filosofische instelling ‘Ik denk dus ik ben’ van de filosoof René Descartes.

 

 

Wanneer er sprake is van kindermishandeling, wordt er over grenzen gegaan. Persoonlijke grenzen. Grenzen die gerespecteerd hoorden te worden, grenzen die veilig zouden moeten zijn, grenzen die een kind niet kon bewaken en dus grenzen die de volwassene doelbewust negeerde en overschreed.

 

 

Wat heeft grenzen stellen nu te maken met ‘ik voel dus ik ben?’

Alles zou ik zeggen

 

Ik voel mijn grenzen. Dat is eigenlijk deze twee samengevat.

 

Ik voel mijn grenzen als volwassene.

Steeds opnieuw blijft dat een oefening. Maar het helpt als ik dat vanuit voelen doe. Dan kan ik eerst mijn eigen grens voelen en dat dan uitdragen naar een ander. Hoewel dat uitdragen niet altijd gemakkelijk is, blijf ik het proberen. Soms heb ik niet in de gaten dat ik over mijn eigen grenzen ga. Of soms struikel ik in het verwoorden van mijn grens naar de ander. Soms gaat het wel gelijk goed. Dat blijft een leerproces. Gelukkig ben ik daarin nooit uitgeleerd.

Het begint allemaal met bewustzijn. Bewust zijn van wat ik voel en wat mijn grens is.

 

Ben jij je bewust van je eigen grenzen?

Durf jij je grenzen aan te geven?

Durf je aan jezelf toe te geven wanneer dat makkelijk gaat en wanneer het lastiger voor je is?

Advertenties

Klein geluk

Klein geluk dat raakt:

Als er iemand zomaar ineens rekening houdt met je lichamelijke grenzen en aan je vraagt of het okee was dat je werd aangeraakt.

Dat het werd benoemd. Dat er rekening werd gehouden. Ook al werd dat pas achteraf gezegd.

Dat het ten eerste (voor mij) niet vanzelfsprekend was te zien dat er een grens was. En dan vervolgens die grens te erkennen en respecteren.

Dat raakte me. Dat ontroerde me. Dat liet de tranen over mijn wangen rollen.

Blijkbaar vind ik dat nog niet vanzelfsprekend. Dat iemand die ik niet goed ken zich bewust is van de grenzen van een ander. En dat daar dan vervolgens rekening mee wordt gehouden.

 

Waarom is dat nu klein geluk?

Omdat het me laat realiseren dat wat ik hier niet expliciet benoem, zo veelvuldig aanwezig is: respect van de ene mens voor de andere. Respect voor de ruimte die de ander inneemt en respect voor persoonlijke grenzen. Zoveel mensen die dat elke dag gewoon doen, wellicht zonder erover na te denken. En daarmee bijdragen aan een stukje van het geluk van de ander. Door respectvol om te gaan met elkaar. Zo kan het ook. In het verleden heb ik natuurlijk wel meer positieve ervaringen op het gebied van respect voor grenzen op gedaan. Maar vandaag werd ik me er bewust van dat mijn reactie niet meer oud was, maar gewoon normaal zoals het hoort te zijn. En dat is voor mij klein geluk dus.

Terwijl ik dit blog schrijf, zingt Xavier Rudd op de achtergrond het liedje Messages. Hoe toepasselijk!

With each gift that you share

You may heal and repair

With each choice that you make

You may help someone’s day