Nieuw: Ik zie jou – wandeling

Ik zie jou - wandeling

Click here for the english version of this blog

Ik zie jou….

 

Al wandelend door de bossen

Weidsheid om je heen

vergezichten

of geborgenheid tussen bomen

In stilte zijn

weten dat er ook in stilte geluisterd word

en durven delen

over je ervaring(en) met seksueel geweld

 

Zijn met wat er is

en was

 

Omdat delen helen is…

Ik zie jou…

 

Ga jij de uitdaging aan?

 

Deze week is het de Week tegen Kindermishandeling. Een mooi moment om de ‘Ik zie jou- wandeling’ te introduceren. Wil je weten welke mogelijkheden er zijn? Neem dan contact met me op via het contactformulier of via mijn persoonlijke emailadres. De locatie waar te wandelen is bespreekbaar, liefst wel ergens in Nederland.

 

P.S. Gedurende mijn studietijd aan de Wageningen Universiteit had ik een docente Agnes van den Berg die me inspireerde en de studenten leerde hoe waardevol helend de natuur kan zijn. Zie bijvoorbeeld het artikel gepubliceerd in tijdschrift De Margriet.

P.P.S.: Ben je geïnteresseerd in de achtergronden en voordelen van zijn in de natuur? Op deze website lees je meer over al het werk dat professor Agnes van den Berg doet op het gebied van omgevingspsychologisch onderzoek en de voordelen van zijn in de natuur.

Advertenties

Helend in de zon

Laatst vroeg iemand die ik ken die mijn boek had gekocht: is het helend voor je geweest om dit te doen?

 
Daar moest ik even over nadenken. Ik had me niet zo gerealiseerd of voorgesteld wat het effect van het uitbrengen zou zijn op mezelf.
Maar nu weet ik het antwoord: het voelt inderdaad helend. Mijn woorden zijn de wereld in en dat is precies zoals het moet zijn. Dat klinkt misschien arrogant, maar zo voelt het voor mij.

 
Dat wilde overigens niet zeggen dat er na het uitbrengen geen momenten waren van terughoudendheid of angst, maar later waren die er in ieder geval niet meer en ze zijn er nu ook niet.

 
Ik realiseerde me later ook dat het niet meer moeilijk is om te gaan staan in de schijnwerper en toe te geven: ik ben een ervaringsdeskundige. Of om een gedicht uit mijn bundel voor te dragen.
Ik voel geen angst of schaamte meer of mezelf willen verbergen. Nee, ik sta er gewoon alsof ik nooit anders zou hebben gedaan. Ik heb dat laatste overigens nog niet in de praktijk gebracht (het voorlezen van een gedicht uit mijn bundel), maar dat hoop ik in 2018 wel te gaan doen. Ik heb er wel gestaan, in die schijnwerper, en gevoeld: dit is helemaal goed. En een gedicht voorgedragen, alleen was dat een andere dan die uit mijn bundel. Dat had andere redenen op dat moment dan dat ik het niet durfde om het voor te dragen. Ik hoop daarvoor dus over niet al te lange tijd nog een of meerdere kansen te krijgen.

 
Ergens is er vanbinnen dus iets veranderd en dat is een heerlijke conclusie voor mezelf: dus zo voelt het om heel te zijn en om uit te dragen waar je voor staat!
In dit geval het diepste uit mezelf te delen omdat dat zo moest zijn. Dat dat mijn taak is en ik die nu volbracht heb door tot hier te komen, vanuit hele diepe dalen en bergen. En nu mijn gedichtenbundel aan de wereld te geven.

In de hoop anderen te inspireren bij henzelf te voelen en te kijken, wat raakt mij hierin en waarin kan ik voor mezelf zorgen? Machtsmisbruik is overal in allerlei vele vormen. Dat is wel gebleken uit de vele #metoo verhalen.

 
De bundel, mijn verhaal, is er in ieder geval. Nu nog de presentatievorm vinden om het met de wereld te delen. En ik zou graag bovendien mijn ervaringsdeskundigheid (naast dit blog) op een voor mij passende manier in zetten. Dat zijn mijn wensen voor 2018.

 
Ik wens alle lezers een goede afsluiting van 2017 toe en tot zien in het nieuwe jaar.  Welke wens neem jij mee voor 2018?

 
Dus ja: het is heel helend om in de zon te staan! Kom je erbij staan?

Dat ene woord

Ik wilde dit blog al eerder schrijven, maar door omstandigheden kwam het er niet van. Nu gelukkig wel.

Kwetsbaarheid vind ik bij tijden ook moeilijk. Al lijkt dat misschien niet zo als je mijn blogs leest. Ik moest blijkbaar nog een drempel over. Die positief getriggerd werd door het blog van stopkindermishandeling. Dankjewel daarvoor! P.S. Ik vind het plaatje bij je blog helemáál rakend, echt wauw!

Ergens wilde ik niet voelen en kijken naar het stuk dat de dader een familielid was. Ik heb het wel indirect benoemd in een eerder blog, maar dan hield ik dat algemeen. Dat voelde op dat moment veiliger. Een citaat uit het blog ‘Mythes ontkracht geeft verenigde kracht‘:

 

We weten allemaal wel dat de meeste daders zich in familie- en bekendekring bevinden. Alleen kunnen we dat eenvoudigweg niet geloven. Dat komt te dichtbij. Dat kan toch niet, dat het je broer, zus, vader, oom, moeder, zus, opa of oma is die dergelijke gruwelijke dingen doet? En dat diegene dan ook nog een persoon is die je vertrouwt en waarvan je houdt. Dat maakt het zo ongelofelijk ingewikkeld voor een buitenstaander om het te begrijpen. Hoe kun je nu van iemand houden die dergelijke dingen doet en tegelijkertijd dat familielid of die bekende is die je zou moeten kunnen moet vertrouwen en waar je loyaal aan bent? Loyaliteit die verstikt en die ingewikkeld is. Je zou immers willen dat het anders was, dat die aardige broer, zus, moeder, vader, oom, tante of sporttrainer zich altijd respectvol gedraagt en niet zulke vreselijke dingen doet.

 

Maar nu dus wel. Nu durf ik er wel naar te kijken. Incest zoals men dat dan noemt. De oom-nicht variant.

Dat is slechts een benaming voor een hele hoop wat eronder schuilgaat.
Het impliceert namelijk vanalles. Dat er veel emotie zit onder dit toegeven en in het licht zetten. De pijn erkennen van zeggen, zo was het. Erkenning van alles wat een dergelijk daad voor gevolgen heeft gehad voor mij en voor andere familieleden. Dat dat banden tussen familieleden veranderd. Zo heeft ieder zijn of haar rol en waarheid in dit geheel. Niets is goed of fout. Slechts ingewikkeld is het. Dat is het enige dat ik met zekerheid kan zeggen.

Gelukkig kan ik er nu met zachtheid naar kijken. Het is zoals het is, zegt de liefde. Het is maar een woord. Maar wel een woord met heel veel lading.

Op koers

Toen ik begon met dit blog, ergens halverwege het afgelopen jaar, wist ik niet wat ik er precies mee wilde. Ik voelde de behoefte om te schrijven. En later om mijn blogs te delen met anderen door het openbaar te maken op facebook. (Al is daar heel wat angst aan vooraf gegaan, maar dat terzijde) Nu weet ik dat dat nodig was, omdat schaamte je klein en gevangen kan houden. En dat wilde ik blijkbaar onbewust niet (meer).

Ik kwam toevallig in aanraking met Somatic Experience en dacht: laat ik het eens proberen. “Er helemaal vanaf te komen” dat schreef mijn therapeute in het behandelplan. Ik dacht toen nog: dat zal best, ik moet het eerst nog zien…

De woorden uit een van de boeken van de schrijver Peter Levine die Somatic Experience heeft ontdekt kende ik toen nog niet. Ik citeer uit zijn boek De tijger ontwaakt:

“Omdat elke verwonding binnen het leven bestaat en het leven zich voortdurend vernieuwt, zit in elke verwonding ook de kiem van genezing en vernieuwing. Het lichaam is ontworpen om zichzelf te vernieuwen door voortdurende zelfcorrectie. Dezelfde principes gaan ook op voor de genezing van de psyche, het wezen en de ziel.”

Wat heb ik nu geleerd van het beschrijven van mijn proces?
Dat het het waard is om diep te gaan, soms, wanneer het nodig is. Ook al weet je niet waar het eindigt. Is het vaak donker, zie je geen hand voor ogen, maar voel, weet je, dat er ergens licht is. Licht dat er altijd geweest is, maar wat je niet kon voelen en zien. Omdat het trauma je gevangen hield. Ik weet en heb ervaren wat er is bij dat licht: genezing. Meer nog: het vinden van mijn levensvreugde.

Om het jaar af te sluiten wil ik een gedicht delen om uit te leggen hoe trauma je leven beheerst. Hoe het mijn leven beheerstte.

Koersbepaling?

Dat je het stuur van je leven kwijt bent.
Je geen flauw idee hebt welke kant je op wilt varen.
Je niet eens kunt bedenken dat je ergens naartoe kunt varen. Laat staan wilt.

Geen horizon zien.
De hoge golven proberen te bedwingen.
Meegesleurd worden door de sterke stroming.
Kopje onder gaan.
Elke dag opnieuw.

Je schip gehuld in een dikke mist
Onzichtbaar voor het oog
Maar altijd aanwezig
Sluimerend

Dat is wat trauma met je doet. In je lijf en je hoofd. Elke dag opnieuw.

Wat is het heerlijk om te kunnen zeggen dat ik nu het gevoel heb wél zelf de koers te kunnen bepalen. Dat er een keuze is. Bijvoorbeeld een keuze om het ruime sop te kiezen en voor nieuwe avonturen te gaan. Of voor anker te gaan en kalm liggen wachten. Er is een keuze, elk moment opnieuw.

Koers kunnen bepalen, wat een heerlijke bezigheid! Ik ga er stiekem misschien nog wel goed in worden ook.

Over die levensvreugde schrijf ik wellicht nog wel een keer, maar dat zal dan volgend jaar worden. Ik wens iedereen een vreugdevol begin van 2017!