Dankbaar voor een mijlpaal

Ik ben dankbaar. En blij.

Vandaag kreeg ik het bericht van mijn uitgeverij dat mijn Gedichtenbundel In de zon  maar liefst 38x is gekocht via diverse boekwinkels of geleend via de bibliotheken in heel Nederland. Dat vind ik vaak en veel, voor een gedichtenbundel wat gaat over zo’n specifiek onderwerp.

Uiteraard ben ik ook blij met diegenen die mijn bundel kochten en die ik persoonlijk ken.

Ken je mijn Gedichtenbundel In de zon nog niet en wil je em bestellen? Dat kan via bovenstaande link rechtstreeks bij mij. Geef dan alsjeblieft aan of je wilt dat ik er een persoonlijke noot in schrijf. Dat doe ik erg graag! Als je liever via de boekhandel bestelt, kan dat uiteraard ook.

Het viel me ook op dat er de laatste tijd een aantal, voor mij onbekende volgers via facebook zijn bijgekomen.

Ook de toename van volgers via instagram mag ik niet vergeten te benoemen.

Bedankt allemaal: dat jullie je laten raken en inspireren door mijn woorden!!

Het enige dat mij dan nog rest te zeggen is: zet je de daad van je laten raken ook om in actie? Oog hebben voor je eigen kwetsbaarheid, pijn, maar ook je kracht? Of voor die van een ander in je omgeving?

Advertenties

Laat jij je raken?

Voor wie het is ontgaan: in november 2017 heb ik mijn gedichtenbundel ‘In de zon’ uitgebracht.
Hier kun je inhoudelijke informatie erover lezen.

Bij het uitbrengen van een gedichtenbundel hoort ook promotie natuurlijk. De eerste officiële mogelijkheid werd mij hiervoor geboden tijdens de poëziemarathon bij Boekhandel Verkaaik in Gouda.

Vanwege mijn zenuwen heb ik heel weinig mensen verteld wat ik ging doen.
Wat was dat eng en spannend, voordragen uit eigen werk….
Maar ik heb het gedaan.
En daarmee anderen geraakt.

Dank aan boekhandel Verkaaik voor de mogelijkheid om mezelf en mijn gedichten te presenteren. En dank aan diegenen die zich wilden laten raken door mijn woorden.

 

Dat smaakt naar meer…..

 

Tot slot nog een gedichtje over deze dag.

 

Ben jij geraakt?

 

In je ogen zag ik mijn eigen pijn weerspiegeld
door de tijd gevangen
tot een woordeloos begrip
dat verder reikt
dan vandaag en dit moment

 

Horen mijn oren de metafoor
van je eigen pijn verbeeld
een moeras waarin je verdrinkt
als je geen paaltjes slaat
en van een plafond dat geen plafond is
slechts een glazen wand
tot hier en niet verder

 

Buigt mijn hoofd onzichtbaar
voor je eerlijkheid
waarom je mijn opgetekende woorden
niet mee naar huis wilt nemen
en erken ik daardoor
wat je meedraagt

 

Dag dappere dame
misschien tot weerziens
dankjewel dat ik je mocht inspireren
dank voor het delen