No Kidding, daar word je wijzer van…

Vrijdag 21 september. Open wacht ik op wat komen gaat. Een workshop van  No Kidding waarin een ervaringsdeskundige vertelt over kindermishandeling.

De aanwezigen zijn vol aandacht, er hangt een sfeer van veiligheid, als we luisteren, met gevoel en emotie. Buiten stormt het, de hemel huilt, synchroon lopen met het verhaal vol horror waar geen einde aan lijkt te komen. Net als ik denk: het kan niet erger, wordt het dat.

De helden die genoemd worden, die vroeger voor de ervaringsdeskundige als een lucifer in een stikdonkere kamer zijn geweest. De complimenten die over en weer worden gegeven, vandaag, in deze veilige setting. Ze worden oprecht uitgesproken en onwennig aangenomen.

En ik: ik ben slechts bijna stil. Vind het heftig. Zeg dat ook. Maak een compliment aan een van de aanwezigen die open durft te zijn over het hebben van eigen ervaring(en). Heb bewondering voor de ervaringsdeskundige die zich zo kwetsbaar heeft opgesteld en ons even meenam in zijn wereld. Heb bewondering voor de moed van de studenten die vandaag wilden luisteren. Die dit verhaal meenemen in hun professionele verdere loopbaan. Die hebben gevoeld hoe heftig kindermishandeling in een mensenleven ingrijpt. Maar ook: ik kan met een klein gebaar, oprechte aandacht, benoemd vanuit gevoel, al zoveel betekenen voor een kind.

 

No Kidding, daar word je wijzer van… Echt!

Wanneer boekt jouw organisatie een workshop…?

no kidding afbeelding

Bron: afbeelding van No Kidding website

Advertenties

Kijktip

Een kijktip: een BNN-serie over seksueel misbruik.

Ik heb een bijdrage aan deze serie geleverd door in de orienterende fase net als vele anderen mijn verhaal te delen. Uiteindelijk is er dus deze BNNserie van gemaakt. Ik zou zeggen: ga kijken, want het is zo nodig om erover te spreken!! Wat zijn deze vrouwen moedig!!

Vier afleveringen op dinsdagavond: op 5 september,  12, 19 en 26 september om 21:15u bij BNN op NPO3.

Heb je vragen naar aanleiding van de uitzending of wil je je verhaal kwijt? Na afloop van elke aflevering is er de mogelijkheid om telefonisch na te praten.

Wil je alvast informatie over de serie? In de aflevering van Jinek van afgelopen dinsdag  sprak Jinek met 2 vrouwen die in de uitzendingen aan bod komen.

 

Misbruikt

Bij BNNVARA op NPO 3

In Misbruikt maakt Geraldine Kemper met vier slachtoffers van seksueel misbruik een reis door het verleden: een ‘trip down memory lane’. Deze reis is voor ieder van deze vrouwen verschillend: sommigen zijn op zoek naar antwoorden, inzichten of erkenning en anderen willen de dader confronteren met de gevolgen van het misbruik. De reis is gebaseerd op een therapievorm om seksueel misbruik te verwerken. Het idee daarbij is dat je je angsten onder ogen komt, zodat je er uiteindelijk beter mee kan omgaan. Vier vrouwen durven dit aan en hun verhalen laten het verdriet en de verbazing, boosheid en bewondering, horror en hoop zien waar slachtoffers van seksueel misbruik mee te maken krijgen. Vier verhalen van vier krachtige vrouwen die door deze reis hopen het misbruik enigszins te kunnen verwerken en een beter leven te kunnen gaan opbouwen.

 

 

“Ik ben klein en zij zijn groot…” 

“Ik ben klein en zij zijn groot….”

Uit: de tekenfilm Calimero

De laatste weken worstel ik met een ding. Een groot ding. Worstelen inderdaad ja.
Ik maak me klein. En waarom? Als ik dat beredeneer, zeg ik: dat is gemakkelijk, want dat ken ik. Dat deed ik vroeger en dat dus ik nu dus vaak nog.
Als ik voel, voel ik wat er gebeurt: dat het me angst aanjaagt om in mijn kracht te staan.  Dat die kracht groots is. Dat die kracht overweldigend is. Dat die kracht er gewoon mag zijn. Helemaal. Dat dat pas is dat je jezelf recht doet.
Het is gemakkelijker om dat bij een ander te zien zoals ik in het blog ‘ik zie jou’ beschrijf. Maar bij mezelf? Dan is dat ineens een hele uitdaging.
Het is een besef dat dat mag: groots zijn. Gewoon omdat we dat mogen zijn als mens. Dat is ons geboorterecht. Onszelf zijn en dus ook groots zijn.
Maar dat is oh zo eng om in de praktijk te brengen. Er zit nog veel verdriet onder. Verdriet van een klein meisje die alleen maar liefde was. Die klein was (letterlijk) en werd gehouden, omdat de situatie dat vroeg. Maar dat kleine meisje ben ik niet meer. Ik ben volwassen.

IK BEN GROOT(S)

Punt. Meer niet.
Als ik het zo opschrijf, lijkt dat heel simpel. Maar er is nog werk aan de winkel om dat ook echt tot in mijn diepste zelf te voelen en dat dus uit te dragen aan de wereld.
Misschien dat het helpt om de komende tijd een afbeelding die iemand mij maanden geleden met een liefdevolle intentie gaf groot uit te printen en op te hangen:
believe in yourself

De kracht van het woord

Ik wil nog even aanhaken op het laatste deel van mijn vorige blog. Dat ging over kracht. Kracht over jezelf uitspreken, ook voor anderen die dat (nog) niet durven. Ik wil vandaag een positief geluid neerschrijven. Kiezen voor liefde. Dat voelt nu zo nodig.

De tegenhanger van angst is kracht. Dat geldt voor het proberen te doorbreken van een taboe als seksueel misbruik, maar ook bijvoorbeeld voor het weerleggen van uitspraken van Wilders en Trump. Ik las op facebook een bericht over ‘de week van vriendelijkheid’. Voorbeelden die weerspiegelen dat je steeds weer kunt kiezen voor negativiteit of positiviteit.

De kracht van het woord. Die is ongekend. Ik raakte geinspireerd tot het schrijven van dit blog doordat ik ergens las wat de vader van Malala (Ja, dat is die Pakistaanse nobelprijswinnares die bleef roepen dat er onderwijs voor meisjes nodig was, ook toen ze haar stem probeerden te doden) zei tegen de schrijfster Eilsabeth Gilbert:

 

‘Zeg de mensen dat ze nóóit de kracht van hun stem moeten onderschatten.’ 

 

Daarom is deze voor jullie, voor al die kinderen, vrouwen en mannen die worstelen met ervaringen van kindermishandeling. Nu op dit moment, vandaag en morgen. Door ervaringen die ze nu meemaken, het herbeleven van herinneringen of het omgaan met angst. Ik wil hiermee laten zien dat er anderen zullen zijn die naar je kijken, die je zullen zien zoals je bent. Dat je mag blijven geloven in de goedheid van de ander. Maar vooral dat ik bewondering heb voor de strijd die mensen onzichtbaar elke dag moeten leveren om te kunnen leven. Daarom een ode aan de kracht van het woord én de kracht van actie. Met allerlei voorbeelden uit de praktijk die ik heb gehoord of gelezen.

 

Wist je dat er een ongelofelijke kracht schuilt in…..

…. s’ Morgens wakker worden, het liefst willen blijven liggen (omdat je als een berg op ziet tegen de dag die voor je ligt) en dan toch uit bed stappen

… bang zijn om langs water te lopen omdat dat nare herinneringen oproept en het op die ene dag toch durven

… tegen je vriendinnetje vertellen over ‘je geheim’ ondanks dat je bij een eerdere ‘ik spreek mezelf uit’ poging tegen een volwassene niet geloofd werd

… bang zijn dat je kind hetzelfde overkomt als jij en haar toch de wereld in sturen

… jezelf kwetsbaar opstellen, bang zijn voor de reactie van de ander en het toch doen

… je verdriet er mogen laten zijn ook al heb je als kind geleerd dat dat niet mocht

… moeite hebben met lichamelijke aanrakingen en dan toch kiezen voor een sport waarin je juist met je angst wordt geconfronteerd 

… je ouders die weer contact met je willen opnemen en willen doen alsof er niets gebeurd is proberen met pijn in je hart te negeren en hiermee om te moeten gaan

 

Zoals mijn favoriete cartooniste Molly Hahn het in een prachtige doodle verbeeldde:

image

Mythes ontkracht geeft verenigde kracht

Soms lees je wel eens wat. Een boek wat je raakt. Zo las ik een tijdje terug een boek waar ik wat dingen uit ga citeren om mijn mening over te geven. Dit is een (lang) blog over angst en kracht. Vertellen over angst en uiteindelijk kiezen voor kracht. Verenigde kracht, net zoals de Woman’s march on Washington van afgelopen zaterdag.

 

‘Eigenlijk was ik geschokt door de onwetendheid als men het heeft over verkrachting door een bekende. Er heerst een heel oud idee over verkrachting. Volgens die gedachtengang zijn er maar twee tekenen van verkrachting. 1. Er komt een vreemde uit de bosjes springen en 2. Er is geen sprake van een verkrachting als de vrouw zich niet hevig verzet, zo nodig tot de dood aan toe.’

Uit: Missoula, Jon Krakauer, 2015

 

Punt 1. In welke tijd leven wij dat we nog denken dat het om die onbekende gaat die je bespringt vanuit de bosjes?

We weten allemaal wel dat de meeste daders zich in familie- en bekendekring bevinden. Alleen kunnen we dat eenvoudigweg niet geloven. Dat komt te dichtbij. Dat kan toch niet, dat het je broer, zus, vader, oom, moeder, zus, opa of oma is die dergelijke gruwelijke dingen doet? En dat diegene dan ook nog een persoon is die je vertrouwt en waarvan je houdt. Dat maakt het zo ongelofelijk ingewikkeld voor een buitenstaander om het te begrijpen. Hoe kun je nu van iemand houden die dergelijke dingen doet en tegelijkertijd dat familielid of die bekende is die je zou moeten kunnen moet vertrouwen en waar je loyaal aan bent? Loyaliteit die verstikt en die ingewikkeld is. Je zou immers willen dat het anders was, dat die aardige broer, zus, moeder, vader, oom, tante of sporttrainer zich altijd respectvol gedraagt en niet zulke vreselijke dingen doet.

Heb je al buikpijn als je dit leest?

Probeer je dan maar in te beelden hoeveel buikpijn iemand heeft die dit meemaakt. Dan pas voel je het echt. Dat het onder je huid kruipt en je niet meer loslaat. Dat je ook een keer een klein beetje, voor een moment, voelt hoe ingewikkeld dit is. Voor alle betrokkenen. Er lopen zoveel lijnen tussen betrokkenen. En dat er misschien een heel klein begin van begrip kan groeien.

 

 

En weet je, punt 2 slaat helemaal nergens op. Dat er geen sprake is van verkrachting als je je niet hevig verzet. Dat is juist het probleem, dat kun je niet. Je bent letterlijk verlamd door hevige angst. Doodangst zelfs. En die doodangst, daar hoeft die ander niet eens je voor met de dood te bedreigen of met een mes te zwaaien. Alleen naar je kijken is al genoeg. Je maakt geen geluid. Je probeert zelfs nog stiller te zijn, in de hoop dat het dan sneller over is. En zelfs als je misschien wel kunt schreeuwen, zul je dat vaak niet doen. De dreiging is zo groot dat je hele lijf en geest totaal verlamd is.

 

Punt 3:

…. En het meest beladen discussiepunt over verkrachting is de kwestie van valse beschuldigingen. Al eeuwenlang wordt beweerd en verondersteld dat vrouwen ‘verzinnen’ dat ze verkracht zijn, dat beschuldigngen van verkrachting voor een groot deel kwaadwillig uit wraak of andere motieven zijn gefabriceerd.

Citaat in het boek van Krakauer. Komt uit: false alligations of sexual assault. Violence against women, dec 2010

 

Dit citaat staat aan het begin van het boek. Het hele boek is ervan doordrongen. Wanneer een vrouw zegt dat ze verkracht is, wordt ze niet geloofd. Moet ze medisch onderzoek ondergaan, wordt ze nog eens gehertraumatiseerd. Durft ze naar de politie te gaan, nemen ze haar verhaal niet serieus. Komt het tot een rechtzaak [waarin je de pijnlijke  details moet oplepelen] wordt er van alle kanten een situatie gecreeerd waarin het slachtoffer steeds maar weer erop wordt gewezen dat ze onbetrouwbaar is. [Dit boek gaat over de situatie in Amerika, ik weet niet hoe de situatie in Nederland precies is]

 

Daar krijg ík buikpijn van.

Dat ik gewoonweg me niet kan voorstellen waarom er een cultuur heerst dat men liever roept dat het allemaal verzonnen is, dan werkelijk toegeven hoeveel mensen dit overkomt. Dat je je het moeilijk vind om je er een voorstelling van te maken, dat kan ik nog wel begrijpen. Maar waarom zou iemand die dit heeft meegemaakt dit verzinnen? Wat bereikt diegene ermee om dat te doen??? Ik snap dat gewoon niet. Vertel mij eens waarom dit idee leeft. Dat begrijp ik namelijk niet.

Is het zo ontzettend gemakkelijk om je kop in het zand te blijven willen steken?? Het lijkt mij dat dat juist ongelofelijk veel energie kost. Meer dan er open over durven zijn. Maar goed, dan zal ik er waarschijnlijk  niet veel van begrijpen.

 

Tot slot:

Ik begon dit blog met te zeggen dat het niet alleen over angst zou gaan, maar ook over kracht. Hieronder een citaat om duidelijk te maken dat kracht verenigt. Dat het overal is, stille kracht misschien, maar het is kracht. Een kracht die sterker is dan angst. Die sterker is dan diegenen die hun kop in het zand willen steken, die sterker is dan de personen die roepen dat verkrachtingen verzonnen zijn, die sterker is dan de personen die denken dat seksueel misbruik niet bestaat, een kracht die sterker is dan al die angst.

…. En dat geldt ook voor de waarheid zeggen over de onzegbare aard van de pijn. Verkrachters vertrouwen erop dat hun slachtoffers zwijgen, zodat zij hun verantwoordelijkheid kunnen ontlopen. Overlevenden van seksueel geweld kunnen een flinke klap uitdelen aan hun belagers, simpelweg door hun verhalen te vertellen en hun zwijgen te doorbreken. Het is onvermijdelijk dat daarbij veel slachtoffers die naar voren komen niet worden geloofd en geen gerechtigheid zullen vinden in een rechtbank of een hal van de universiteit of waar dan ook. Maar door hun verhaal te vertellen zullen ze andere slachtoffers wellicht aanmoedigen ook hun relaas te doen en merken ze dat hun eigen herstel erdoor bespoedigd wordt. Terwijl steeds meer slachtoffers naar voren treden en duidelijk maken dat seksueel geweld overal verspreid is, putten ze ook kracht uit het feit dat ze met zovelen zijn. Deze gemeenschappelijke kracht raakt alle slachtoffers, zelfs diegenen die bang zijn om voor zichzelf op te komen, door de onverdiende schaamte weg te halen die zo vaak ontstaat in afzondering.

 

Ik zie jou

Geschreven speciaal voor iemand. Na overleg besloten (toch) op mijn blog te plaatsen. Omdat het onderwerp gerelateerd is en omdat het weergeeft hoe ingewikkeld sommige dingen zijn. En ook omdat het weergeeft hoe belangrijk gezien worden is.

 

Ik zie jou

Ik zie jou
als je je verhaal met me deelt
over niet gezien worden
door mensen die je
hadden moeten zien
die je hadden moeten geloven
jaren geleden

Ik zie jou
als je zachtjes spreekt
over wegkijken, negeren
met de mantel der onverschilligheid bedekken
alles om het perfecte plaatje te behouden

Ik zie jou
als je woorden geeft
aan het pijnlijke gevoel
van de omgekeerde wereld
waarin jij steeds benadeeld wordt
er steeds haarfijn zout in je wond wordt gestrooid
terwijl de dader ongestraft blijft
meer nog, zelfs opgehemeld wordt

Ik zie jou
als je worstelt
met dit alles

Ik zie jou

Vandaag de dag
luistert er iemand
voel je zacht
de helende uitwerking
van gezien worden
erkenning in wie je bent
en wat je met je meedraagt

Ik zie jou
in al je immense kracht
en prachtige kwetsbaarheid
Ik zie jou he-le-maal

Ik zie jou

 

Zie jij wanneer die ander hulp nodig heeft? Maak jij dan melding?