Zacht

Vandaag kies ik voor zacht

Zacht mezelf omgeven,

zacht woorden fluisteren,

zacht luisteren naar mezelf,

zacht dromen

 

 

Dan kies ik

de zachtste stof

om om me heen te voelen

de zachtste woorden

de zachtste aanrakingen

om een ander te bereiken

de zachtste yoga bewegingen

en het eten oh zo zacht

 

 

is alles doordrenkt van zacht

en word ik gewaar

dat zacht is wat ik wil

en ik nog te vaak kies

voor hard, snel, ‘dat moet even’

 

De waarde van zacht

ben ik nog aan het leren

de waarde van zacht

oh zo vol gevoel

zacht is de weg

 

Dit gedicht heeft een andere insteek dan eerdere gedichten. Dat komt door de inhoud. Als de inhoud rauw, hard, smerig of pijnlijk is, kan ik niet kiezen voor zachtheid. Die is er dan gewoon niet. Nu ik voel dat ik steeds meer en meer die hardheid heb losgelaten, is er ruimte voor iets anders. Is er ruimte voor zachtheid. Misschien ook wel voor het ontdekken van kracht binnen die zachtheid.

Advertenties

Spiegeltje, spiegeltje…

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land?

Gister ging ik iets doen wat heel ongewoon voor mij is. Ik ging een kleurenanalyse doen. Dan kijk je welke kleuren bij je passen, zodat je daarop je kledingkeuze kan aanpassen. Ik schreef al eerder dat ik mezelf niet mooi vond vroeger.
Dan kan iemand je honderd keer zeggen dat dat wel zo is, je gelooft het niet. Ik wilde (een beetje) onzichtbaar zijn. Dat was onder andere makkelijk door niets te geven om kleding en uiterlijk. Ze moeten me maar nemen zoals ik ben, was mijn oude overtuiging. Daar zat een gevoel van pijn onder wat ik niet wilde voelen.
Het niet veel kleding willen hebben heeft trouwens deels ook een andere reden. Ik vind het niet nodig om er veel van te hebben uit het oogpunt van duurzaamheid. Maar van oorsprong werd mijn gebrek aan interesse in kleding en mezelf mooi maken ingegeven door een gevoel van minderwaardigheid.

De workshop was geweldig leuk! Dat je voor een spiegel wordt gezet en jezelf dus steeds kunt zien. En steeds mag je zien en ervaren of de ene gekleurde sjaal je mooier staat dan een andere. Dat was soms nog best lastig om te kiezen, maar er werd wel gelijk duidelijk gemaakt: dit is geen beoordeling, het is jouw mening en dat is okee. Je mag het ook een keer eens niet weten. Dat laatste was bij mij niet het geval. De eerste keer voelde nog onwennig om te kiezen. Hoe beoordeel ik dan welke kleur me mooier staat? De mevrouw die de workshop gaf, legde uit waar ze op let: je kaaklijn, de kleur van je ogen, de lijntjes om je mond. En dus of de kleur in zijn geheel je gezicht naar voren haalt of dat juist niet doet. Na het eerste gevoel van onwennigheid, werd het daarna steeds gemakkelijker om te kiezen. Er bleven al snel twee types (van de 4) over, waarna ook weer redelijk snel duidelijk werd dat het toch echt zo is: ik ben een lente type. Dat is een type met vrolijke redelijk felle kleuren. Nu ga ik niet meer zonder mijn kleurenwaaier van het lente type winkelen. Zo is kleding kopen ineens veel leuker geworden! En inderdaad weer een bevestiging voor mezelf: dat ben ik waard. Ik mag gezien worden in kleding die bij me past.

Liefde voor mezelf

Dat klonk me altijd als een vaag concept in de oren. ‘Je moet eerst van jezelf houden, voordat je dat voor een ander kunt voelen en geven’. Sinds het begin van dit jaar, toen ik startte met SE therapie en ook op regelmatige basis yogalessen volgde (daarover meer in een ander blog), is die liefde voor mezelf stukje bij beetje gegroeid.

Ik luisterde immers naar mezelf doordat ik de moed had opgevat (weer) met therapie te starten. Hoe moeilijk en zwaar dat bij momenten ook zou zijn. Dat wist ik toen nog niet gelukkig. Maar het was me wel heel helder dat ik die stap moest zetten. Uit liefde voor mezelf dus.

Stukje voor stukje, stap voor stap, iedere keer als ik weer naar therapie was geweest, kwam ik vanalles tegen. Steeds probeerde ik te aanvaarden wat zich aandiende, me eraan over te geven. Dan zat ik weer klappertandend op de bank of had ik een nacht lang hele erge buikpijn. Begonnen mijn armen zomaar te trillen wanneer ik aan het werk was. Kostte het me heel veel energie mijn schokkende en trillende lijf te accepteren en niet weg te gaan met mijn aandacht. Dit heeft wel iets meer dan een half jaar zo geduurd. Maar ik hield vol, want wist ergens diep vanbinnen: er komt een moment dat dit over is. Mijn lijf wil dit allemaal loslaten en zij is vele malen wijzer en weet precies op welke manier dat nodig is.

Ik kon nog niet (echt) voelen dat er liefde voor mezelf was. Het kostte me alle energie te accepteren wat zich aandiende. Ik bevond me nog in het donker. Daar moest ik nog doorheen. Sinds kort voel ik die liefde wel. Het is licht in mijn lijf en leven. Een oefening uit de cursus die ik doe bevestigde dit. Eerst moest ik een oefening doen om in contact te komen met mijn innerlijk kind, het kind dat je was voor je de eerste keer beschadigd raakte. Een foto neerzetten hielp om met dit kind in contact te komen. Ik had verdriet als ik naar die foto keek. Niet heel diep verdriet, maar verdriet was er wel. Dat liet ik toe.

Toen ik een paar dagen later een andere oefening moest doen, voelde ik ineens ruimte.  Ruimte om zachtheid en liefde te voelen voor dat innerlijk kind. Want dat is wat ze is, alleen maar Liefde. (Ja, met een hoofdletter). Na al het geploeter en gezwoeg, had ik eindelijk mijn eigen liefde ontdekt. De liefde voor mezelf, die er altijd was en is, en die ik alleen maar moest herontdekken. Wat niet had gekund zonder eerst door al die rotzooi heen te gaan. Het is zoals een geweldige illustrator Molly Cules het eens verwoordde in een van haar meditatieve tekeningen: Through darkness, you find light.

Wat is het heerlijk om dat licht en die liefde eindelijk te (kunnen) voelen!

Wat geloof jij ten diepste over jezelf?

De reis gaat verder. Op mijn weg naar herstel en het helen van mijn lijf kom ik steeds weer nieuwe dingen tegen die me verder brengen. Een nieuwe mogelijkheid op mijn pad om ‘ja’ tegen te zeggen. ‘Ja’ zeggen tegen oude dingen die me niet meer dienen los te laten en te ontdekken hoe ik mijn leven in wil richten.

Onlangs heb ik ‘ja’ gezegd tegen het volgen van een online cursus ‘Finding your soul purpose’. In deze cursus leer je in 8 weken ontdekken wat je zielsbestemming is. Voor diegenen die dat vaag of zweverig vinden klinken: dat is hetzelfde als weten wat je passie is en die leven.

In deze cursus doe je elke dag een opdracht. Een van de opdrachten gaat over oordelen en overtuigingen. Je onderzoekt in hoeverre je over jezelf of anderen oordeelt en welke oordelen dat zijn. Je zoekt een antwoord op de vraag ‘Wat geloof je ten diepste over jezelf?’

In mijn geval is de overtuiging heel eenvoudig te formuleren als ‘Ik mag er niet zijn’. Dat was de boodschap die diegene die mij seksueel misbruikte mij onbewust gaf. Vanaf dat moment was dat de boodschap die ik elke dag met me meedroeg. Die ik ook leefde, door niet te vertellen wat er in me omging. Door een dikke muur om me heen te bouwen. Door mensen niet dichtbij te laten komen. Door niet om hulp te vragen en alles alleen te doen.

Een gedicht dat ik schreef toen ik 17 was, gaat hierover. Het gaat over hoe het was en hoe het nu is.

Metamorfose

raak me niet aan
ik ben het niet waard
zie me niet staan
ik ben niet mooi genoeg
vergeet mij gauw
ik ben maar ik

Ik pas niet in deze wereld

bekijk me maar
ik laat het toe
zie mijn lach
ik schenk je hem
raak me aan
ik ben niet meer bang

Ik mag in deze wereld leven

En zó is het!