Nieuw: Ik zie jou – wandeling

Ik zie jou - wandeling

Click here for the english version of this blog

Ik zie jou….

 

Al wandelend door de bossen

Weidsheid om je heen

vergezichten

of geborgenheid tussen bomen

In stilte zijn

weten dat er ook in stilte geluisterd word

en durven delen

over je ervaring(en) met seksueel geweld

 

Zijn met wat er is

en was

 

Omdat delen helen is…

Ik zie jou…

 

Ga jij de uitdaging aan?

 

Deze week is het de Week tegen Kindermishandeling. Een mooi moment om de ‘Ik zie jou- wandeling’ te introduceren. Wil je weten welke mogelijkheden er zijn? Neem dan contact met me op via het contactformulier of via mijn persoonlijke emailadres. De locatie waar te wandelen is bespreekbaar, liefst wel ergens in Nederland.

 

P.S. Gedurende mijn studietijd aan de Wageningen Universiteit had ik een docente Agnes van den Berg die me inspireerde en de studenten leerde hoe waardevol helend de natuur kan zijn. Zie bijvoorbeeld het artikel gepubliceerd in tijdschrift De Margriet.

P.P.S.: Ben je geïnteresseerd in de achtergronden en voordelen van zijn in de natuur? Op deze website lees je meer over al het werk dat professor Agnes van den Berg doet op het gebied van omgevingspsychologisch onderzoek en de voordelen van zijn in de natuur.

Advertenties

Tegengewicht

Click here for the english version of this post

Eind 2016 schreef ik het gedicht Ik zie jou. Ik haal het aan, omdat het, nog steeds actueel is. Het gedicht had ik speciaal voor iemand geschreven. Deze keer plaats ik hem voor iedereen die zich aangesproken voelt.

Ik had gedacht dat we inmiddels wel wat geleerd zouden hebben van #me-too, van Weinstein tot aan Kavanaugh:

openheid,

van niet meer zwijgen,

van schaamte voorbij durven zijn,

van kwetsbaarheid durven zijn,

van GELOVEN.
Van iemand ZIEN en HOREN.

 

Durf jij de ander te zien, durf jij te luisteren?!
Laat jij een ander geluid horen?

Ik doe het in ieder geval wel: luisteren, geloven, de ander en hem of haar willen kennen.

Ik zie jou,
Jij mooi kwetsbaar mens
met je verhaal dat er mag zijn

ik zie jou_blog

Wie doet er mee?!

Zo verspreiden wij een baken van licht, van verbinding en delen. Als tegengewicht. Omdat de waarheid wint. Altijd.

No Kidding, daar word je wijzer van…

Vrijdag 21 september. Open wacht ik op wat komen gaat. Een workshop van  No Kidding waarin een ervaringsdeskundige vertelt over kindermishandeling.

De aanwezigen zijn vol aandacht, er hangt een sfeer van veiligheid, als we luisteren, met gevoel en emotie. Buiten stormt het, de hemel huilt, synchroon lopen met het verhaal vol horror waar geen einde aan lijkt te komen. Net als ik denk: het kan niet erger, wordt het dat.

De helden die genoemd worden, die vroeger voor de ervaringsdeskundige als een lucifer in een stikdonkere kamer zijn geweest. De complimenten die over en weer worden gegeven, vandaag, in deze veilige setting. Ze worden oprecht uitgesproken en onwennig aangenomen.

En ik: ik ben slechts bijna stil. Vind het heftig. Zeg dat ook. Maak een compliment aan een van de aanwezigen die open durft te zijn over het hebben van eigen ervaring(en). Heb bewondering voor de ervaringsdeskundige die zich zo kwetsbaar heeft opgesteld en ons even meenam in zijn wereld. Heb bewondering voor de moed van de studenten die vandaag wilden luisteren. Die dit verhaal meenemen in hun professionele verdere loopbaan. Die hebben gevoeld hoe heftig kindermishandeling in een mensenleven ingrijpt. Maar ook: ik kan met een klein gebaar, oprechte aandacht, benoemd vanuit gevoel, al zoveel betekenen voor een kind.

 

No Kidding, daar word je wijzer van… Echt!

Wanneer boekt jouw organisatie een workshop…?

no kidding afbeelding

Bron: afbeelding van No Kidding website

Maskers af

Ik heb al een tijd niet meer hier zelf een blog geschreven. Door omstandigheden is mijn inspiratie (hopelijk tijdelijk) een beetje opgedroogd.

Maar er is iets wat ik zeker weten wil delen vandaag: wat ‘fijn’ dat al die maskers die afgaan.
Al die mensen die opstaan. In al die verhalen achter de hashtag #metoo, de artikelen, de interviews, de wereldwijde media aandacht, de beerputten die eindelijk opengaan. Op allerlei terreinen van de samenleving. Want dat zijn er zoveel. Allemaal hebben die overlevers maar 1 boodschap: Zie mij. Hoor mij.
Net zoals ik schreef in het blog  Ik zie jou.

En dan kan ik enkel buigen en zachtjes klappen. Van bewondering. Voor al die dapperen, al die moedige mensen die hun masker afzetten.
Dan ben ik dankbaar dat ze dat durven. Open te zijn. En dan wens ik: dat er heling in zit. In het vertellen, in het hardop uitspreken tijdens een interview, in het schrijven op social media. In het op ieders eigen wijze uiten van je ervaring(en).

En stiekem ben ik hoopvol. Dat de deksels van de beerputten blijven. Dat de maskers af blijven. Dat er nu eindelijk iets gaat veranderen. In de omgang tussen mensen, in de verhoudingen van machtsstructuren tussen mannen en vrouwen, in de omgang met de omvangrijkheid van dit maatschappelijke probleem, in de signalering van kindermishandeling.

Zoals Marco Borsato in zijn lied ‘Maskers af’ zingt:

Voor jou zet ik mijn masker af
met jou speel ik geen spel
Je mag me zien zoals ik ben
maar bang maakt het me wel

Voor jou zet ik mijn masker af
en hoop dat je dan ziet
dat ik gewoon een joker ben
die lacht om zijn verdriet

Voor jou zet ik mijn masker af
ik heb geen muren meer
omdat jij net zo kwetsbaar bent
leg ik mijn wapens neer

Voor jou zet ik mijn masker af
aan jou geef ik mij bloot
ik werp mijn ziel en zaligheid
uit liefde in je schoot