Gedichtenbundel In de zon

Picture_20171106_155556082

Het is het wachten waard geweest en nu is het zover: de publicatie van mijn eerste, echte gedichtenbundel!

In het geheel van alles wat er nu gebeurd rond #metoo en de openheid die er in de wereld aan het komen is om over seksueel geweld te praten en er met zijn allen iets aan te doen past mijn bundel precies. Ik hoop dat het een ingang zal zijn om over seksueel geweld te praten en/of dat survivors er steun aan zullen hebben om zelf open te durven zijn over zijn/haar ervaringen.

Laat me een opmerking toevoegen: mijn gedichtenbundel geeft de meest voorkomende situatie weer: een volwassen man die zijn macht misbruikt ten behoeve van een meisje. Ik wil hierbij niet voorbij gaan aan alle andere vormen van seksueel geweld die er zijn, zoals een meisje-meisje situatie, een jongen-jongen, een volwassen man-jongen, een volwassen vrouw-jongen, een volwassen man-volwassen vrouw en een volwassen vrouw-volwassen vrouw.

De gedichten die in deze bundel worden beschreven zijn universeel en kun je lezen en betrekken op je eigen situatie.

In onderstaand persbericht lees je meer over de inhoud van de gedichtenbundel.

pb_indezon-001

Wil je mijn gedichtenbundel bestellen: dat kan bij mij door te mailen naar gedichtenbundelindezon@gmail.com of door contact op te nemen met uitgeverij Elikser.

Mocht je graag een gesigneerd exemplaar willen, geef dat dan aan als je mij mailt.

 

citaat gedichtenbundel foto blog

Advertenties

Maskers af

Ik heb al een tijd niet meer hier zelf een blog geschreven. Door omstandigheden is mijn inspiratie (hopelijk tijdelijk) een beetje opgedroogd.

Maar er is iets wat ik zeker weten wil delen vandaag: wat ‘fijn’ dat al die maskers die afgaan.
Al die mensen die opstaan. In al die verhalen achter de hashtag #metoo, de artikelen, de interviews, de wereldwijde media aandacht, de beerputten die eindelijk opengaan. Op allerlei terreinen van de samenleving. Want dat zijn er zoveel. Allemaal hebben die overlevers maar 1 boodschap: Zie mij. Hoor mij.
Net zoals ik schreef in het blog  Ik zie jou.

En dan kan ik enkel buigen en zachtjes klappen. Van bewondering. Voor al die dapperen, al die moedige mensen die hun masker afzetten.
Dan ben ik dankbaar dat ze dat durven. Open te zijn. En dan wens ik: dat er heling in zit. In het vertellen, in het hardop uitspreken tijdens een interview, in het schrijven op social media. In het op ieders eigen wijze uiten van je ervaring(en).

En stiekem ben ik hoopvol. Dat de deksels van de beerputten blijven. Dat de maskers af blijven. Dat er nu eindelijk iets gaat veranderen. In de omgang tussen mensen, in de verhoudingen van machtsstructuren tussen mannen en vrouwen, in de omgang met de omvangrijkheid van dit maatschappelijke probleem, in de signalering van kindermishandeling.

Zoals Marco Borsato in zijn lied ‘Maskers af’ zingt:

Voor jou zet ik mijn masker af
met jou speel ik geen spel
Je mag me zien zoals ik ben
maar bang maakt het me wel

Voor jou zet ik mijn masker af
en hoop dat je dan ziet
dat ik gewoon een joker ben
die lacht om zijn verdriet

Voor jou zet ik mijn masker af
ik heb geen muren meer
omdat jij net zo kwetsbaar bent
leg ik mijn wapens neer

Voor jou zet ik mijn masker af
aan jou geef ik mij bloot
ik werp mijn ziel en zaligheid
uit liefde in je schoot