Tegengewicht

Click here for the english version of this post

Eind 2016 schreef ik het gedicht Ik zie jou. Ik haal het aan, omdat het, nog steeds actueel is. Het gedicht had ik speciaal voor iemand geschreven. Deze keer plaats ik hem voor iedereen die zich aangesproken voelt.

Ik had gedacht dat we inmiddels wel wat geleerd zouden hebben van #me-too, van Weinstein tot aan Kavanaugh:

openheid,

van niet meer zwijgen,

van schaamte voorbij durven zijn,

van kwetsbaarheid durven zijn,

van GELOVEN.
Van iemand ZIEN en HOREN.

 

Durf jij de ander te zien, durf jij te luisteren?!
Laat jij een ander geluid horen?

Ik doe het in ieder geval wel: luisteren, geloven, de ander en hem of haar willen kennen.

Ik zie jou,
Jij mooi kwetsbaar mens
met je verhaal dat er mag zijn

ik zie jou_blog

Wie doet er mee?!

Zo verspreiden wij een baken van licht, van verbinding en delen. Als tegengewicht. Omdat de waarheid wint. Altijd.

Advertenties

Recensie gedichtenbundel

Een tijdje terug ontving ik een prachtige recensie van dichter Eduard Ditmar. Onder eigen naam – Ben van Bommel – maakt deze dichter in Gouda een radioprogramma ‘Dichter bij Gouwestad‘ waarin dichters aan het woord komen en bundels worden besproken, al of niet in aanwezigheid van de dichter zelf.

Een stukje uit zijn, nogal lange én persoonlijke recensie, zal ik hieronder weergeven:

Wat me vooral opvalt in je werk is de zuiverheid en oprechtheid, twee eigenschappen, bijzonder in onze tijd waarin deugden al meer dan honderd jaar niet populair zijn, of te moeilijk of allebei. Het brengt bij mij een vreemd soort vrede teweeg: een kindlijke eenvoud zonder bijbedoeling.

 

Maakt deze recensie je nieuwsgierig naar mijn gedichtenbundel? Lees meer over de inhoud van mijn gedichtenbundel in deze blog.

Bestellen? Mail naar gedichtenbundelindezon@gmail.com

 

Picture_20180411_132337960

 

#verbindvoorhetkind

#verbindvoorhetkind
Dat was de # van de aftrap van de Week tegen Kindermishandeling van afgelopen maandag 20 november 2017 in Den Haag. Het was tevens de Dag van de rechten van het Kind.

 
En dat was wat er gebeurde. Alle sprekers hadden maar 1 boodschap voor de aanwezigen in de zaal: doe iets! Begin bij jezelf.

 
En dan lag de nadruk vooral op preventie, door in gesprek te gaan met kinderen en jongeren. Dat zal een vast onderdeel moeten zijn van het lesprogramma op de middelbare school.
Wij volwassenen maken het ingewikkeld en ervaren handelsverlegenheid, maar kinderen willen dingen weten. Waarom is er een programma over pesten voor kinderen op de basisschool (zelf ook ervaring mee), maar geen over het oh zo belangrijke onderwerp kindermishandeling?!

 
Wat was het daarom goed dat er initiatieven werden besproken die wel werken. Projecten waarin in gesprek gegaan wordt met volwassenen, met hulpverleners, over wat je wel kunt doen als volwassene in de signalering en begeleiding van kinderen. Bijvoorbeeld Team Kim, waar Erik ook over schrijft. Of het project theater Griezelgeheim, wat eigenlijk elke basisschool zou moeten boeken. Hier vind je er meer informatie over. [Noot: nu helaas geen mogelijkheid de links in te voegen]
Vraag de mening van kinderen. Zie dat kind. Die mening hebben ze en daar hebben ze recht op. Zonder de volwassene erbij.

 
Ik was te laat met mijn mening zeggen toen mensen in de zaal spreektijd kregen, maar mijn boodschap is een duidelijke:

 
Als het kind weet of heeft geleerd (door bijvoorbeeld voorlichting op school) dat er iets fout zit/is aan wat er gebeurde en er is iemand in de omgeving die veilig is en alleen maar luistert, dan kan het misbruik of de mishandeling stoppen. Ik ben daarvan het bewijs. Hoe belangrijk het was dat er die ene persoon was die naar mij luisterde en MIJ zag als persoon, mij serieus nam. Dat het daardoor stopte.

 
En jij en ik kunnen die persoon zijn. Daarin hebben wij allen een taak, individueel en in samenwerking. #verbindvoorhetkind dus.

 
Want ook: Wat als je het wel goed ziet?!
Dat waren de woorden van een van de sprekers en dat is precies de waarheid. Doe dan iets, alsjeblieft.
Daar vragen die 11900 kinderen, dat zijn 4538(!!!) klaslokalen vol zo in stilte dringend om….!!

Gedichtenbundel In de zon

Picture_20171106_155556082

Het is het wachten waard geweest en nu is het zover: de publicatie van mijn eerste, echte gedichtenbundel!

In het geheel van alles wat er nu gebeurd rond #metoo en de openheid die er in de wereld aan het komen is om over seksueel geweld te praten en er met zijn allen iets aan te doen past mijn bundel precies. Ik hoop dat het een ingang zal zijn om over seksueel geweld te praten en/of dat survivors er steun aan zullen hebben om zelf open te durven zijn over zijn/haar ervaringen.

Laat me een opmerking toevoegen: mijn gedichtenbundel geeft de meest voorkomende situatie weer: een volwassen man die zijn macht misbruikt ten behoeve van een meisje. Ik wil hierbij niet voorbij gaan aan alle andere vormen van seksueel geweld die er zijn, zoals een meisje-meisje situatie, een jongen-jongen, een volwassen man-jongen, een volwassen vrouw-jongen, een volwassen man-volwassen vrouw en een volwassen vrouw-volwassen vrouw.

De gedichten die in deze bundel worden beschreven zijn universeel en kun je lezen en betrekken op je eigen situatie.

In onderstaand persbericht lees je meer over de inhoud van de gedichtenbundel.

pb_indezon-001

Wil je mijn gedichtenbundel bestellen: dat kan bij mij door te mailen naar gedichtenbundelindezon@gmail.com of door contact op te nemen met uitgeverij Elikser.

Mocht je graag een gesigneerd exemplaar willen, geef dat dan aan als je mij mailt.

 

citaat gedichtenbundel foto blog

Maskers af

Ik heb al een tijd niet meer hier zelf een blog geschreven. Door omstandigheden is mijn inspiratie (hopelijk tijdelijk) een beetje opgedroogd.

Maar er is iets wat ik zeker weten wil delen vandaag: wat ‘fijn’ dat al die maskers die afgaan.
Al die mensen die opstaan. In al die verhalen achter de hashtag #metoo, de artikelen, de interviews, de wereldwijde media aandacht, de beerputten die eindelijk opengaan. Op allerlei terreinen van de samenleving. Want dat zijn er zoveel. Allemaal hebben die overlevers maar 1 boodschap: Zie mij. Hoor mij.
Net zoals ik schreef in het blog  Ik zie jou.

En dan kan ik enkel buigen en zachtjes klappen. Van bewondering. Voor al die dapperen, al die moedige mensen die hun masker afzetten.
Dan ben ik dankbaar dat ze dat durven. Open te zijn. En dan wens ik: dat er heling in zit. In het vertellen, in het hardop uitspreken tijdens een interview, in het schrijven op social media. In het op ieders eigen wijze uiten van je ervaring(en).

En stiekem ben ik hoopvol. Dat de deksels van de beerputten blijven. Dat de maskers af blijven. Dat er nu eindelijk iets gaat veranderen. In de omgang tussen mensen, in de verhoudingen van machtsstructuren tussen mannen en vrouwen, in de omgang met de omvangrijkheid van dit maatschappelijke probleem, in de signalering van kindermishandeling.

Zoals Marco Borsato in zijn lied ‘Maskers af’ zingt:

Voor jou zet ik mijn masker af
met jou speel ik geen spel
Je mag me zien zoals ik ben
maar bang maakt het me wel

Voor jou zet ik mijn masker af
en hoop dat je dan ziet
dat ik gewoon een joker ben
die lacht om zijn verdriet

Voor jou zet ik mijn masker af
ik heb geen muren meer
omdat jij net zo kwetsbaar bent
leg ik mijn wapens neer

Voor jou zet ik mijn masker af
aan jou geef ik mij bloot
ik werp mijn ziel en zaligheid
uit liefde in je schoot

10 vingers

Ik wilde eens schrijven over het feit dat iedereen wel iemand kent die (een) ervaring(en) van seksueel misbruik heeft meegemaakt. Ook al denk je van niet.

Zoveel als 10 vingers aan je hand. Als ik al 10 (!) mensen ken, hoeveel ken jij er dan?!

Dit blogje is geinspireerd door de aflevering van De Wereld Draait Door van gisteravond. Als zelfs een van mijn favoriete schrijfsters -Griet op den Beeck- dit heeft meegemaakt in haar jeugd (ik gebruikte haar manier van schrijven ter inspiratie voor een zelfgeschreven manifest), hoeveel vingers moet je dan aan je handen hebben om eindelijk te begrijpen hoe een wijdverbreed en maatschappelijk onder-het-tapijt-geveegd probleem dit is??!!

Het komt veeeel vaker voor dan je denkt. Helaas.

Griet vertelt in DWDD
over haar eigen ervaringen. Naar aanleiding hiervan heeft ze een (fictieve) triologie geschreven. Deel 1 van deze triologie ‘Het beste wat we hebben’ ligt nu in de boekhandel.
Respect, respect, voor de manier waarop ze spreekt!

10 vingers… dat is bij lange na niet genoeg om de ernst van dit probleem te duiden.

Kijktip

Een kijktip: een BNN-serie over seksueel misbruik.

Ik heb een bijdrage aan deze serie geleverd door in de orienterende fase net als vele anderen mijn verhaal te delen. Uiteindelijk is er dus deze BNNserie van gemaakt. Ik zou zeggen: ga kijken, want het is zo nodig om erover te spreken!! Wat zijn deze vrouwen moedig!!

Vier afleveringen op dinsdagavond: op 5 september,  12, 19 en 26 september om 21:15u bij BNN op NPO3.

Heb je vragen naar aanleiding van de uitzending of wil je je verhaal kwijt? Na afloop van elke aflevering is er de mogelijkheid om telefonisch na te praten.

Wil je alvast informatie over de serie? In de aflevering van Jinek van afgelopen dinsdag  sprak Jinek met 2 vrouwen die in de uitzendingen aan bod komen.

 

Misbruikt

Bij BNNVARA op NPO 3

In Misbruikt maakt Geraldine Kemper met vier slachtoffers van seksueel misbruik een reis door het verleden: een ‘trip down memory lane’. Deze reis is voor ieder van deze vrouwen verschillend: sommigen zijn op zoek naar antwoorden, inzichten of erkenning en anderen willen de dader confronteren met de gevolgen van het misbruik. De reis is gebaseerd op een therapievorm om seksueel misbruik te verwerken. Het idee daarbij is dat je je angsten onder ogen komt, zodat je er uiteindelijk beter mee kan omgaan. Vier vrouwen durven dit aan en hun verhalen laten het verdriet en de verbazing, boosheid en bewondering, horror en hoop zien waar slachtoffers van seksueel misbruik mee te maken krijgen. Vier verhalen van vier krachtige vrouwen die door deze reis hopen het misbruik enigszins te kunnen verwerken en een beter leven te kunnen gaan opbouwen.

 

 

Dat ene woord

Ik wilde dit blog al eerder schrijven, maar door omstandigheden kwam het er niet van. Nu gelukkig wel.

Kwetsbaarheid vind ik bij tijden ook moeilijk. Al lijkt dat misschien niet zo als je mijn blogs leest. Ik moest blijkbaar nog een drempel over. Die positief getriggerd werd door het blog van stopkindermishandeling. Dankjewel daarvoor! P.S. Ik vind het plaatje bij je blog helemáál rakend, echt wauw!

Ergens wilde ik niet voelen en kijken naar het stuk dat de dader een familielid was. Ik heb het wel indirect benoemd in een eerder blog, maar dan hield ik dat algemeen. Dat voelde op dat moment veiliger. Een citaat uit het blog ‘Mythes ontkracht geeft verenigde kracht‘:

 

We weten allemaal wel dat de meeste daders zich in familie- en bekendekring bevinden. Alleen kunnen we dat eenvoudigweg niet geloven. Dat komt te dichtbij. Dat kan toch niet, dat het je broer, zus, vader, oom, moeder, zus, opa of oma is die dergelijke gruwelijke dingen doet? En dat diegene dan ook nog een persoon is die je vertrouwt en waarvan je houdt. Dat maakt het zo ongelofelijk ingewikkeld voor een buitenstaander om het te begrijpen. Hoe kun je nu van iemand houden die dergelijke dingen doet en tegelijkertijd dat familielid of die bekende is die je zou moeten kunnen moet vertrouwen en waar je loyaal aan bent? Loyaliteit die verstikt en die ingewikkeld is. Je zou immers willen dat het anders was, dat die aardige broer, zus, moeder, vader, oom, tante of sporttrainer zich altijd respectvol gedraagt en niet zulke vreselijke dingen doet.

 

Maar nu dus wel. Nu durf ik er wel naar te kijken. Incest zoals men dat dan noemt. De oom-nicht variant.

Dat is slechts een benaming voor een hele hoop wat eronder schuilgaat.
Het impliceert namelijk vanalles. Dat er veel emotie zit onder dit toegeven en in het licht zetten. De pijn erkennen van zeggen, zo was het. Erkenning van alles wat een dergelijk daad voor gevolgen heeft gehad voor mij en voor andere familieleden. Dat dat banden tussen familieleden veranderd. Zo heeft ieder zijn of haar rol en waarheid in dit geheel. Niets is goed of fout. Slechts ingewikkeld is het. Dat is het enige dat ik met zekerheid kan zeggen.

Gelukkig kan ik er nu met zachtheid naar kijken. Het is zoals het is, zegt de liefde. Het is maar een woord. Maar wel een woord met heel veel lading.

Heel je lijf is 1 jaar in de lucht

Vandaag een jaar geleden schreef ik mijn eerste blog.

Inmiddels meer dan 50 blogs verder, is er een hoop gebeurd en heb ik al vele harten mogen raken. Wat fijn als mensen geïnspireerd raken door mijn blogs: ze actie durven ondernemen bij vermoeden van kindermishandeling en zelf open durven zijn naar dierbaren over misbruik en de moedige stap zetten naar de hulpverlening. Dat geeft hoop!

 

Een overzicht van de top 5 meest gelezen blogs in 2016:

Over het geluk hebben geloofd te worden als je je uitspreekt: Geloofd worden

Een stap zetten in jezelf mooi vinden: Spiegeltje, spiegeltje…

Waarom ik dit blog ben begonnen: Daarom

Waarom ik niet meer stil wil zijn: Stil zijn?

Wat het betekent als je kunt zeggen dat het meeste leed geleden is: Ruimte

 

De top 5 meest gelezen blogs in 2017:

Blijf je een slachtoffer of ben je een survivor? Slachtoffer of survivor?

Wat contact met mensen die een soortgelijke ervaring(en) hebben meegemaakt kan betekenen: Zachte kracht

Welke invloed een post traumatisch stress syndroom op het dagelijks leven heeft: Wist je dat…

Mythes rondom verkrachting doorgeprikt: mythes ontkracht geeft verenigde kracht

Een blog over de kracht van het woord: de kracht van het woord

 

 

Ik wens dat dit blog nog veel bereik mag hebben in de toekomst en dat er veel mensen door geïnspireerd mogen raken.

Ter afsluiting mijn eigen versie van de tekst Laten we durven van Griet op den Beeck.

 

Laten we doen

Laten we zien. Die ene angstige blik. Dat ene gebaar. Dat ene woord. Die ene aanwijzing. En die tweede ook. En de derde ook. Tussen de regels door lezen. De stilte duiden. Begrijpen wat er gaande is.

Laten we moed tonen. De angst negeren. Leren hoe woorden te geven aan. Toe te geven dat je het moeilijk vindt. Durven het onvraagbare te vragen. Het onzegbare toch te zeggen. Kwetsbaar durven zijn.

Laten we toch vooral doen. Niet wegkijken. Tegen de stroom in zwemmen. Vermoedens van kindermishandeling uitspreken. Laten we dat ene verzonnen verhaal voor wat het is. Laten we luisteren naar de waarheid. Laten we toch geloven, hoe moeilijk dat misschien is. Laten we kloven dichten en pijn verzachten. Laten we liefde overwinnen. Laten we het verschil maken. Elke dag opnieuw.

hart 1 jaar heeljelijf

 

Mythes ontkracht geeft verenigde kracht

Soms lees je wel eens wat. Een boek wat je raakt. Zo las ik een tijdje terug een boek waar ik wat dingen uit ga citeren om mijn mening over te geven. Dit is een (lang) blog over angst en kracht. Vertellen over angst en uiteindelijk kiezen voor kracht. Verenigde kracht, net zoals de Woman’s march on Washington van afgelopen zaterdag.

 

‘Eigenlijk was ik geschokt door de onwetendheid als men het heeft over verkrachting door een bekende. Er heerst een heel oud idee over verkrachting. Volgens die gedachtengang zijn er maar twee tekenen van verkrachting. 1. Er komt een vreemde uit de bosjes springen en 2. Er is geen sprake van een verkrachting als de vrouw zich niet hevig verzet, zo nodig tot de dood aan toe.’

Uit: Missoula, Jon Krakauer, 2015

 

Punt 1. In welke tijd leven wij dat we nog denken dat het om die onbekende gaat die je bespringt vanuit de bosjes?

We weten allemaal wel dat de meeste daders zich in familie- en bekendekring bevinden. Alleen kunnen we dat eenvoudigweg niet geloven. Dat komt te dichtbij. Dat kan toch niet, dat het je broer, zus, vader, oom, moeder, zus, opa of oma is die dergelijke gruwelijke dingen doet? En dat diegene dan ook nog een persoon is die je vertrouwt en waarvan je houdt. Dat maakt het zo ongelofelijk ingewikkeld voor een buitenstaander om het te begrijpen. Hoe kun je nu van iemand houden die dergelijke dingen doet en tegelijkertijd dat familielid of die bekende is die je zou moeten kunnen moet vertrouwen en waar je loyaal aan bent? Loyaliteit die verstikt en die ingewikkeld is. Je zou immers willen dat het anders was, dat die aardige broer, zus, moeder, vader, oom, tante of sporttrainer zich altijd respectvol gedraagt en niet zulke vreselijke dingen doet.

Heb je al buikpijn als je dit leest?

Probeer je dan maar in te beelden hoeveel buikpijn iemand heeft die dit meemaakt. Dan pas voel je het echt. Dat het onder je huid kruipt en je niet meer loslaat. Dat je ook een keer een klein beetje, voor een moment, voelt hoe ingewikkeld dit is. Voor alle betrokkenen. Er lopen zoveel lijnen tussen betrokkenen. En dat er misschien een heel klein begin van begrip kan groeien.

 

 

En weet je, punt 2 slaat helemaal nergens op. Dat er geen sprake is van verkrachting als je je niet hevig verzet. Dat is juist het probleem, dat kun je niet. Je bent letterlijk verlamd door hevige angst. Doodangst zelfs. En die doodangst, daar hoeft die ander niet eens je voor met de dood te bedreigen of met een mes te zwaaien. Alleen naar je kijken is al genoeg. Je maakt geen geluid. Je probeert zelfs nog stiller te zijn, in de hoop dat het dan sneller over is. En zelfs als je misschien wel kunt schreeuwen, zul je dat vaak niet doen. De dreiging is zo groot dat je hele lijf en geest totaal verlamd is.

 

Punt 3:

…. En het meest beladen discussiepunt over verkrachting is de kwestie van valse beschuldigingen. Al eeuwenlang wordt beweerd en verondersteld dat vrouwen ‘verzinnen’ dat ze verkracht zijn, dat beschuldigngen van verkrachting voor een groot deel kwaadwillig uit wraak of andere motieven zijn gefabriceerd.

Citaat in het boek van Krakauer. Komt uit: false alligations of sexual assault. Violence against women, dec 2010

 

Dit citaat staat aan het begin van het boek. Het hele boek is ervan doordrongen. Wanneer een vrouw zegt dat ze verkracht is, wordt ze niet geloofd. Moet ze medisch onderzoek ondergaan, wordt ze nog eens gehertraumatiseerd. Durft ze naar de politie te gaan, nemen ze haar verhaal niet serieus. Komt het tot een rechtzaak [waarin je de pijnlijke  details moet oplepelen] wordt er van alle kanten een situatie gecreeerd waarin het slachtoffer steeds maar weer erop wordt gewezen dat ze onbetrouwbaar is. [Dit boek gaat over de situatie in Amerika, ik weet niet hoe de situatie in Nederland precies is]

 

Daar krijg ík buikpijn van.

Dat ik gewoonweg me niet kan voorstellen waarom er een cultuur heerst dat men liever roept dat het allemaal verzonnen is, dan werkelijk toegeven hoeveel mensen dit overkomt. Dat je je het moeilijk vind om je er een voorstelling van te maken, dat kan ik nog wel begrijpen. Maar waarom zou iemand die dit heeft meegemaakt dit verzinnen? Wat bereikt diegene ermee om dat te doen??? Ik snap dat gewoon niet. Vertel mij eens waarom dit idee leeft. Dat begrijp ik namelijk niet.

Is het zo ontzettend gemakkelijk om je kop in het zand te blijven willen steken?? Het lijkt mij dat dat juist ongelofelijk veel energie kost. Meer dan er open over durven zijn. Maar goed, dan zal ik er waarschijnlijk  niet veel van begrijpen.

 

Tot slot:

Ik begon dit blog met te zeggen dat het niet alleen over angst zou gaan, maar ook over kracht. Hieronder een citaat om duidelijk te maken dat kracht verenigt. Dat het overal is, stille kracht misschien, maar het is kracht. Een kracht die sterker is dan angst. Die sterker is dan diegenen die hun kop in het zand willen steken, die sterker is dan de personen die roepen dat verkrachtingen verzonnen zijn, die sterker is dan de personen die denken dat seksueel misbruik niet bestaat, een kracht die sterker is dan al die angst.

…. En dat geldt ook voor de waarheid zeggen over de onzegbare aard van de pijn. Verkrachters vertrouwen erop dat hun slachtoffers zwijgen, zodat zij hun verantwoordelijkheid kunnen ontlopen. Overlevenden van seksueel geweld kunnen een flinke klap uitdelen aan hun belagers, simpelweg door hun verhalen te vertellen en hun zwijgen te doorbreken. Het is onvermijdelijk dat daarbij veel slachtoffers die naar voren komen niet worden geloofd en geen gerechtigheid zullen vinden in een rechtbank of een hal van de universiteit of waar dan ook. Maar door hun verhaal te vertellen zullen ze andere slachtoffers wellicht aanmoedigen ook hun relaas te doen en merken ze dat hun eigen herstel erdoor bespoedigd wordt. Terwijl steeds meer slachtoffers naar voren treden en duidelijk maken dat seksueel geweld overal verspreid is, putten ze ook kracht uit het feit dat ze met zovelen zijn. Deze gemeenschappelijke kracht raakt alle slachtoffers, zelfs diegenen die bang zijn om voor zichzelf op te komen, door de onverdiende schaamte weg te halen die zo vaak ontstaat in afzondering.