De waarheid

Een getuige bij een rechtszaak die de eed aflegt, belooft dat hij de waarheid en niets dan de gehele waarheid zal zeggen, voorafgaand aan de ondervraging.

Vandaag gaat de opdracht van de cursus die ik volg over de waarheid spreken. Wanneer je dat niet doet, wijs je eigenlijk een deel van jezelf af. Ja, dat doe ik dus ook. Het lukt me niet altijd gelijk om iets wat in mij leeft, erkenning te geven. Dan wil ik even niet voelen, dan negeer ik een bepaald gevoel. Dan spreek ik dus niet de waarheid tegen mezelf.Ja dat is in tegenspraak met wat ik in dit blog uitleg over overgave. Vandaag vind ik dat dus moeilijk om toe te passen.

Ergens in mij wil een bepaald gevoel, emotie, gedachte erkenning krijgen en die geef ik dan niet. Dat krijg ik op een later moment op mijn bordje, want in de tussentijd is het gevoel wat ik negeerde sterker geworden. Dan probeer ik nog steeds een bepaald gevoel te negeren, totdat dat ook niet meer gaat. Dan moet ik er toch aandacht aan besteden, anders gaat het niet goed.

Ik denk dat niemand altijd en alleen maar de waarheid spreekt (daar zijn we mensen voor), tegen zichzelf en tegen een ander. Je kunt er wel naar streven je ervan bewust te zijn en dat ook daadwerkelijk zoveel mogelijk te doen. En als je dat eens niet doet, herstel dan je fout. Net zoals ik vandaag deed, door een gevoel dat in mijn leefde te erkennen en doorleven. Zodat ik mezelf recht in de spiegel kan blijven aankijken.

 

Advertenties

Veerkracht

veerkracht-copyright

Een opdracht uit de cursus die ik momenteel doe is het bekijken van je herinneringen uit je persoonlijke rugzak. De herinnering die een diepe indruk op mij heeft achtergelaten (letterlijk én figuurlijk), seksueel misbruik, dient nu als inspiratie en onderwerp van dit blog.

Zo kan ik nu naar die ervaring kijken. Ik zie het niet meer als ‘waarom is mij dit overkomen’, maar ik probeer het te zien als een ervaring waar ik van mag leren. Het feit dat het me is overkomen kan ik niet meer veranderen. Het is gebeurd. Hoe ik er (nu) tegenaan wel. Iemand vertelde mij dat het feit dat die ervaring mij niet verbitterd heeft gemaakt, getuigt van veerkracht. Dat vind ik wel een mooie uitspraak!

Het mag me dan niet verbitterd hebben gemaakt, ik heb echter wel alle gevoelens voorbij zien komen de afgelopen jaren. Gevoelens die ik niet wilde voelen, (uiteindelijk) toch toeliet, me erdoor liet meeslepen of in zwelgen als een slachtoffer. Gevoelens van woede, pijn, angst, verdriet. Vooral die laatste twee bleken een harde kluif. Het heeft me jaren gekost om te durven en kunnen huilen om wat er gebeurd is. Daar heb ik heel wat gedichten over geschreven. Momenten van angstvallig binnenhouden van die emotie, wat weer pijn in mijn lijf gaf. Tot een jaar terug het me eindelijk lukte om dat wel te doen. Het verdriet van het kleine meisje te voelen en toe te laten. Maar dan nog steeds zonder dat anderen dat verdriet zien. Dat voelt nog als te kwetsbaar. Angst is een ander verhaal. Die is er in allerlei gradaties geweest. Pas na afronding van de SE therapie kan ik zeggen dat de angst verdwenen is. De angst om te leven, maar vooral de angst dat ‘een ander je iets aan wil doen’.

En ja, eigenlijk ook de angst dat een ander het weet van mij, dat ik als kind een ervaring heb gehad met seksueel misbruik. Angst die ik nu heb omgezet in veerkracht. En daadkracht ook. Door het starten van dit blog. Omdat ik een kleine bijdrage wil leveren aan het doorbreken van het taboe rondom dit onderwerp door erover te schrijven. Wie mij niet kent en wil weten wie ik ben, een foto van mij komt nog wel een keer. Dat is geen kwestie van schaamte, die ben ik voorbij. Het is meer praktisch omdat ik nog niet heb uitgevogeld hoe ik een foto van mezelf als avatar kan plaatsen die er ook nog eens acceptabel uitziet. 😉

 

Wat geloof jij ten diepste over jezelf?

De reis gaat verder. Op mijn weg naar herstel en het helen van mijn lijf kom ik steeds weer nieuwe dingen tegen die me verder brengen. Een nieuwe mogelijkheid op mijn pad om ‘ja’ tegen te zeggen. ‘Ja’ zeggen tegen oude dingen die me niet meer dienen los te laten en te ontdekken hoe ik mijn leven in wil richten.

Onlangs heb ik ‘ja’ gezegd tegen het volgen van een online cursus ‘Finding your soul purpose’. In deze cursus leer je in 8 weken ontdekken wat je zielsbestemming is. Voor diegenen die dat vaag of zweverig vinden klinken: dat is hetzelfde als weten wat je passie is en die leven.

In deze cursus doe je elke dag een opdracht. Een van de opdrachten gaat over oordelen en overtuigingen. Je onderzoekt in hoeverre je over jezelf of anderen oordeelt en welke oordelen dat zijn. Je zoekt een antwoord op de vraag ‘Wat geloof je ten diepste over jezelf?’

In mijn geval is de overtuiging heel eenvoudig te formuleren als ‘Ik mag er niet zijn’. Dat was de boodschap die diegene die mij seksueel misbruikte mij onbewust gaf. Vanaf dat moment was dat de boodschap die ik elke dag met me meedroeg. Die ik ook leefde, door niet te vertellen wat er in me omging. Door een dikke muur om me heen te bouwen. Door mensen niet dichtbij te laten komen. Door niet om hulp te vragen en alles alleen te doen.

Een gedicht dat ik schreef toen ik 17 was, gaat hierover. Het gaat over hoe het was en hoe het nu is.

Metamorfose

raak me niet aan
ik ben het niet waard
zie me niet staan
ik ben niet mooi genoeg
vergeet mij gauw
ik ben maar ik

Ik pas niet in deze wereld

bekijk me maar
ik laat het toe
zie mijn lach
ik schenk je hem
raak me aan
ik ben niet meer bang

Ik mag in deze wereld leven

En zó is het!