De andere kant van de medaille

Als je hebt geleerd in je leven,toen je jong was of later dat aanraking gevaar inhield, is dat een kant van de medaille.

 
Je kunt je leven en je lijf echter een andere imprint meegeven. Laten ervaren dat aanraking goed is en veilig en warm en zacht. Dat het ook anders kan dan die onveiligheid ervaren.
Daar zijn vele wegen toe die je daarbij kunnen helpen.

 
Tot nu toe schreef ik vooral in mijn blog vooral over de pijn, verdriet en angst. Over wegen bewandelen die daar iets aan doen. Die al die gevoelens erkennen. Weten dat ze er zijn en ze durven uiten. Dan schreef ik over therapeutische oplossingen om bijvoorbeeld angst te verminderen en uiteindelijk te laten verdwijnen. Voorbeelden hiervan zijn EMDR en Somatic Experiencing.
Over het bevrijdende gevoel van verdriet te voelen.
Over de toegevoegde waarde van je verhaal vertellen. In praatgroepen, op social media met de #metoo beweging, in de beslotenheid en veiligheid van je eigen huis. Over delen om te helen. Dat er iemand naar je luistert. Dat je wordt gezien.

 
Dat kreeg heel veel aandacht. Dat was goed en nodig blijkbaar. En ik heb het idee dat in het nieuwe jaar mijn blog een iets andere wending krijgt. Of eigenlijk is dat geen andere wending. Het is waar ik dit blog mee begon: de andere kant van de medaille.

 

 
De medaille die laat zien: er is hoop. Dat je ziet en voelt en ervaart dat aanraking ook veilig kan zijn. Troostend. Helend. Verwarmend. Maar vooral en bovenal veilig. VEILIG.

 

En ook: zo ongelofelijk nodig.
Dat is een gemeenschappelijk ding wat wij mensen met ons allen gemeen hebben qua behoefte: de noodzaak van aanraking. Naast eten, drinken en een dak boven je hoofd is aanraking eigenlijk een eerste levensbehoefte. Maar wij westerse mensen zijn dat vergeten. Er rust, naast een taboe over praten over seksualiteit en seksueel geweld, ook een taboe op aanraken denk ik.

 
Ik wil hiermee niet beweren dat we met zijn allen dan maar heel knuffelerig en aanhankelijk zouden moeten zijn. Ieders behoefte daarin is ook anders natuurlijk. Die grenzen zouden ook altijd moeten worden gerespecteerd en niet alleen vanuit cultureel oogpunt bezien. Maar enige nuance is wel op zijn plaats vind ik.
Vrouwen kussen elkaar ter begroeting. Tussen mannen onderling is alleen een schouderklop of een halve omhelzing toegestaan. Maar wat als jij nou iemand bent die een andere behoefte heeft?
Die hunkert naar een stevige omhelzing als dat nodig is. Of gewoon een tijdje naast je zit en je hand vasthoudt.
Dan heb je in dit land toch wel een probleem. Waarin het algemene beeld is dat door de media wordt uitgedragen om vooral niet te voelen, niet je lijf als waardevol deel van jezelf te zien, enkel toch als een lustobject of een schoonheidsideaal in de modellenwereld. Of een manier om respectvol met je lichaam en die van een ander om te gaan zoals bij vechtsporten. Maar dan nog is dat, naar mijn bescheiden mening voor zover ik daar iets over mag zeggen gezien ik het nooit zelf beoefend heb, weliswaar respectvol maar op een bepaalde manier gekaderd. Aan regels gebonden.

 

Ik heb het nu over de ongekaderde, vrije manier van aanraken.
Ik las eens ergens in een boek dat dat huidhonger wordt genoemd. De menselijke behoefte van aanraken. Dat vind ik zo’n mooie respectvolle term.
Een behoefte aan aanraken die overigens die helemaal niets te maken heeft met begeerte of macht. Een baby heeft die aanraakbehoefte heel sterk en dan is het normaal die te geven. Maar volgens mij hebben volwassenen die nog steeds, alleen rust er een taboe op aanraken buiten bepaalde kaders. Dat vind ik jammer. Ik vind mensen die met een bord in de stad gaan staan met free hugs erop ietwat geknutseld en het lijkt me erg ongemakkelijk om zomaar met een onbekende te knuffelen, maar het idee is prima: mensen eraan herinneren hoe belangrijk aanraking is.

 
Dus wie geef jij die welverdiende aandacht vandaag, op een manier die past bij de persoon? (Dat mag ook jezelf zijn natuurlijk.. :-))

Advertenties

Heel je lijf is 1 jaar in de lucht

Vandaag een jaar geleden schreef ik mijn eerste blog.

Inmiddels meer dan 50 blogs verder, is er een hoop gebeurd en heb ik al vele harten mogen raken. Wat fijn als mensen geïnspireerd raken door mijn blogs: ze actie durven ondernemen bij vermoeden van kindermishandeling en zelf open durven zijn naar dierbaren over misbruik en de moedige stap zetten naar de hulpverlening. Dat geeft hoop!

 

Een overzicht van de top 5 meest gelezen blogs in 2016:

Over het geluk hebben geloofd te worden als je je uitspreekt: Geloofd worden

Een stap zetten in jezelf mooi vinden: Spiegeltje, spiegeltje…

Waarom ik dit blog ben begonnen: Daarom

Waarom ik niet meer stil wil zijn: Stil zijn?

Wat het betekent als je kunt zeggen dat het meeste leed geleden is: Ruimte

 

De top 5 meest gelezen blogs in 2017:

Blijf je een slachtoffer of ben je een survivor? Slachtoffer of survivor?

Wat contact met mensen die een soortgelijke ervaring(en) hebben meegemaakt kan betekenen: Zachte kracht

Welke invloed een post traumatisch stress syndroom op het dagelijks leven heeft: Wist je dat…

Mythes rondom verkrachting doorgeprikt: mythes ontkracht geeft verenigde kracht

Een blog over de kracht van het woord: de kracht van het woord

 

 

Ik wens dat dit blog nog veel bereik mag hebben in de toekomst en dat er veel mensen door geïnspireerd mogen raken.

Ter afsluiting mijn eigen versie van de tekst Laten we durven van Griet op den Beeck.

 

Laten we doen

Laten we zien. Die ene angstige blik. Dat ene gebaar. Dat ene woord. Die ene aanwijzing. En die tweede ook. En de derde ook. Tussen de regels door lezen. De stilte duiden. Begrijpen wat er gaande is.

Laten we moed tonen. De angst negeren. Leren hoe woorden te geven aan. Toe te geven dat je het moeilijk vindt. Durven het onvraagbare te vragen. Het onzegbare toch te zeggen. Kwetsbaar durven zijn.

Laten we toch vooral doen. Niet wegkijken. Tegen de stroom in zwemmen. Vermoedens van kindermishandeling uitspreken. Laten we dat ene verzonnen verhaal voor wat het is. Laten we luisteren naar de waarheid. Laten we toch geloven, hoe moeilijk dat misschien is. Laten we kloven dichten en pijn verzachten. Laten we liefde overwinnen. Laten we het verschil maken. Elke dag opnieuw.

hart 1 jaar heeljelijf

 

Klein geluk

Klein geluk dat raakt:

Als er iemand zomaar ineens rekening houdt met je lichamelijke grenzen en aan je vraagt of het okee was dat je werd aangeraakt.

Dat het werd benoemd. Dat er rekening werd gehouden. Ook al werd dat pas achteraf gezegd.

Dat het ten eerste (voor mij) niet vanzelfsprekend was te zien dat er een grens was. En dan vervolgens die grens te erkennen en respecteren.

Dat raakte me. Dat ontroerde me. Dat liet de tranen over mijn wangen rollen.

Blijkbaar vind ik dat nog niet vanzelfsprekend. Dat iemand die ik niet goed ken zich bewust is van de grenzen van een ander. En dat daar dan vervolgens rekening mee wordt gehouden.

 

Waarom is dat nu klein geluk?

Omdat het me laat realiseren dat wat ik hier niet expliciet benoem, zo veelvuldig aanwezig is: respect van de ene mens voor de andere. Respect voor de ruimte die de ander inneemt en respect voor persoonlijke grenzen. Zoveel mensen die dat elke dag gewoon doen, wellicht zonder erover na te denken. En daarmee bijdragen aan een stukje van het geluk van de ander. Door respectvol om te gaan met elkaar. Zo kan het ook. In het verleden heb ik natuurlijk wel meer positieve ervaringen op het gebied van respect voor grenzen op gedaan. Maar vandaag werd ik me er bewust van dat mijn reactie niet meer oud was, maar gewoon normaal zoals het hoort te zijn. En dat is voor mij klein geluk dus.

Terwijl ik dit blog schrijf, zingt Xavier Rudd op de achtergrond het liedje Messages. Hoe toepasselijk!

With each gift that you share

You may heal and repair

With each choice that you make

You may help someone’s day