Nieuwe wegen

Al een tijd is het stil op dit blog. Dat betekent echter niet dat ik stilsta. Ik blijf zoeken naar manieren om mijn verhaal te delen, om mensen te inspireren, om creativiteit te laten stromen en te schrijven. Soms betekent dat keuzes maken: vrijwilligerswerk dat je met hart en ziel deed stopt. Dan is het tijd voor iets nieuws, maar wat dan precies? Dat antwoord laat nog even op zich wachten….

 

Even een terugblik dan maar:

September 2017, 2 jaar geleden: mijn gedichtenbundel is bijna klaar voor publicatie.

September 2019, vorige week: ik bezoek het jaarlijkse feest van uitgeverij Elikser, dé uitgeverij van mijn gedichtenbundel. Mijn bundel ligt op tafel tussen alle andere publicaties van deze uitgeverij, trots houd ik hem in de hand.

Picture_20190927_181003660

 

 

Ken jij mijn bundel nog niet en ben je nieuwsgierig geworden? Wil je eerst lezen wat anderen ervan vinden?

Op het feest van uitgeverij Elikser ontmoette ik een mede schrijfster en dichtster die in mijn bundel begon te lezen en de volgende reactie gaf op een van mijn gedichten:

 

“Deze bundel verdient een plek in de volle zon. De impact van seksueel misbruik weet je hierin helder te belichten. Op helende wijze schrijf je over dit thema. In het gedicht ‘Dag verdriet’ ga je het verdriet niet uit de weg. Je nodigt verdriet uit en geeft het de ruimte. Vanuit dit perspectief heeft elk gedicht, hoe beladen ook, een sprankje hoop in zich.”

Ricky

 

Een review op bol.com van een fijn mens die ik ken die mijn bundel heeft gekocht:

Ingrid review gedichtenbundel In de zon

 

 

Daarnaast heb ik eerder een blog geschreven over een recensie van een gewaardeerde collega-dichter: Wat hij schreef lees je hier.

 

 

Ter afsluiting een gedicht, om te illustreren wat het met je doet als er echt aandacht is voor jou en je verhaal. En nogmaals de hoop uit te spreken dat het inspireert om kinderen écht te gaan zien:

 

Samen

 

In gedeelde veilige ruimte

waar gewicht wordt toegekend

aan kwetsbaarheid

maken woorden en gevoel verbinding

 

Geraakt worden

onder de huid gekropen

rake vragen stellen

uitwisseling in vertrouwen

 

Waar aandachtig luisteren

in stilte mee naar huis genomen

zodat morgen en overmorgen

‘ik zie jou’ praktijk wordt

Advertenties

Recensie gedichtenbundel

Een tijdje terug ontving ik een prachtige recensie van dichter Eduard Ditmar. Onder eigen naam – Ben van Bommel – maakt deze dichter in Gouda een radioprogramma ‘Dichter bij Gouwestad‘ waarin dichters aan het woord komen en bundels worden besproken, al of niet in aanwezigheid van de dichter zelf.

Een stukje uit zijn, nogal lange én persoonlijke recensie, zal ik hieronder weergeven:

Wat me vooral opvalt in je werk is de zuiverheid en oprechtheid, twee eigenschappen, bijzonder in onze tijd waarin deugden al meer dan honderd jaar niet populair zijn, of te moeilijk of allebei. Het brengt bij mij een vreemd soort vrede teweeg: een kindlijke eenvoud zonder bijbedoeling.

 

Maakt deze recensie je nieuwsgierig naar mijn gedichtenbundel? Lees meer over de inhoud van mijn gedichtenbundel in deze blog.

Bestellen? Mail naar gedichtenbundelindezon@gmail.com

 

Picture_20180411_132337960

 

Project op stapel

Ondanks dat ik niet veel meer heb geschreven de laatste tijd, heb ik niet stil gezeten. Ik heb een project op stapel liggen. Eentje die precies past bij dit blog en bij mij als persoon. Binnenkort hoor je er meer over.

 

Het is mijn manier om, naast dit blog, aandacht te vragen voor de impact die seksueel misbruik op een persoon kan hebben. Houdt dit blog dus in de gaten als je meer wilt weten. Nog even geduld beste lezers.

 

Dan sluit ik dit blogje af met een passend citaat van Harry Mulish:

 

“Schrijvers schrijven, lezers lezen.”

 

Heel je lijf is 1 jaar in de lucht

Vandaag een jaar geleden schreef ik mijn eerste blog.

Inmiddels meer dan 50 blogs verder, is er een hoop gebeurd en heb ik al vele harten mogen raken. Wat fijn als mensen geïnspireerd raken door mijn blogs: ze actie durven ondernemen bij vermoeden van kindermishandeling en zelf open durven zijn naar dierbaren over misbruik en de moedige stap zetten naar de hulpverlening. Dat geeft hoop!

 

Een overzicht van de top 5 meest gelezen blogs in 2016:

Over het geluk hebben geloofd te worden als je je uitspreekt: Geloofd worden

Een stap zetten in jezelf mooi vinden: Spiegeltje, spiegeltje…

Waarom ik dit blog ben begonnen: Daarom

Waarom ik niet meer stil wil zijn: Stil zijn?

Wat het betekent als je kunt zeggen dat het meeste leed geleden is: Ruimte

 

De top 5 meest gelezen blogs in 2017:

Blijf je een slachtoffer of ben je een survivor? Slachtoffer of survivor?

Wat contact met mensen die een soortgelijke ervaring(en) hebben meegemaakt kan betekenen: Zachte kracht

Welke invloed een post traumatisch stress syndroom op het dagelijks leven heeft: Wist je dat…

Mythes rondom verkrachting doorgeprikt: mythes ontkracht geeft verenigde kracht

Een blog over de kracht van het woord: de kracht van het woord

 

 

Ik wens dat dit blog nog veel bereik mag hebben in de toekomst en dat er veel mensen door geïnspireerd mogen raken.

Ter afsluiting mijn eigen versie van de tekst Laten we durven van Griet op den Beeck.

 

Laten we doen

Laten we zien. Die ene angstige blik. Dat ene gebaar. Dat ene woord. Die ene aanwijzing. En die tweede ook. En de derde ook. Tussen de regels door lezen. De stilte duiden. Begrijpen wat er gaande is.

Laten we moed tonen. De angst negeren. Leren hoe woorden te geven aan. Toe te geven dat je het moeilijk vindt. Durven het onvraagbare te vragen. Het onzegbare toch te zeggen. Kwetsbaar durven zijn.

Laten we toch vooral doen. Niet wegkijken. Tegen de stroom in zwemmen. Vermoedens van kindermishandeling uitspreken. Laten we dat ene verzonnen verhaal voor wat het is. Laten we luisteren naar de waarheid. Laten we toch geloven, hoe moeilijk dat misschien is. Laten we kloven dichten en pijn verzachten. Laten we liefde overwinnen. Laten we het verschil maken. Elke dag opnieuw.

hart 1 jaar heeljelijf

 

Je verhaal eren

Ik ben tegenwoordig actief op kleine schaal op instagram. Je ziet de foto’s aan de rechterkant van mijn blog staan. Een bewuste keuze. Daarin komen mijn liefde voor tekst en beeld samen. En het is ook een middel zodat meer mensen mijn blog kunnen lezen.

Zo heb ik laatst mn blog op linkedin genoemd met dezelfde achterliggende gedachte: ik mag krachtig zijn en duidelijk maken dat dit stuk onderdeel is van mijn levensverhaal.

Dit alles om mijn verhaal te eren. Mijn droom om anderen met mijn verhaal te inspireren. En daarin hoef ik niet terughoudend te zijn of dramatisch over te doen. Niet als in, kijk mij eens zielig zijn. Nee, het is juist een daad van kracht en mezelf mogen zijn. Laten zien welk schrijftalent ik in huis heb.

Dat talent laten zien deed ik laatst ook in een gesprek over je talent inzetten en uitdragen. Ik had er bewust voor gekozen om ook mn blog op mn CV te vermelden. Het onderwerp van gesprek was namelijk mn CV en mn gevoel voor taal en (schrijf)talenten. Er was een moment van wat zou die ander nu denken? Maar dat kon ik voelen en er daarna voor kiezen me daar niets van aan te trekken.

Ik kon op dat moment nog niet helemaal voelen en uitdragen wat ik nu precies  met die blog op mijn CV benoemen wilde. Dat komt misschien wel in een vervolggesprek. Vertellen over het hebben van een droom. Over het belang van kwetsbaar zijn. Dat was ik immers tijdens dat gesprek. Stap voor stap volg ik mezelf. Steeds weer een stap zetten om mijn verhaal te eren.

Eigenlijk is dat dus een uiting van Ik ben groots zijn.

 

 

Verder

Vandaag is de laatste dag van de cursus Finding your soul purpose die ik gevolgd heb. Een verrassend einde en laatste dag van de cursus. Ik ga niet verklappen wat er in de email stond die ik vandaag in mijn mailbox vond. Wel ga ik zeggen dat ik het heel mooi vond en ook nog niet helemaal de volle betekenis begrijp en voel. Dat komt wellicht nog wel.

Ik weet nu wat er steeds als een rode draad door de cursus heen liep, als zijnde mijn soul purpose. Van verschillende kanten door verschillende mensen onafhankelijk van elkaar, op verschillende momenten voor, tijdens en na de cursus, werd mij op het antwoord gewezen. Daar wil ik jullie voor bedanken uit de grond van mijn hart. Dankjewel M., dat je open luisterde naar mijn verhaal en aan het eind zei: zet het in de krant. Ik die toen, lang geleden, daar niet aan moest denken, maar nu is het dan toch werkelijkheid geworden al is het in een iets andere vorm. Dankjewel P., jij die al veel eerder wist dan ik wat ik hier op aarde te doen heb en die dat zo mooi in woorden kon vatten. Woorden die ik toen niet begreep, maar nu wel. Dankjewel J.G., die mij zo verrastte door op facebook in een reactie te schrijven wat mijn toekomst zal zijn. Dankjewel R., dat je op mijn pad kwam en dat je me met zachte duwtjes de goede richting op duwt, onder andere door het aanbieden van de cursus. Dankjewel J.K., voor je opmerking dat ik niet moet ophouden met schrijven. En bedankt aan al die anderen die mij geholpen hebben, op hun eigen manier.

Het heeft even geduurd voordat ik het zelf ook begreep en wilde geloven. Luisterend naar mijn eigen gevoel die heel hard roept: delen jij, schrijven jij, over je eigen weg van trauma  na seksueel misbruik naar herstel. Over dat je emoties en gevoelens kunt voelen, dat die er mogen zijn, over vastpakken en loslaten. Over dat er licht is aan het eind van de tunnel, hoe zwaar je weg nu ook voelt en is. Dat je niet mag opgeven, ook al wil je dat wellicht. Dat iedere stap er één is, hoe klein ook. Dat je trots mag zijn op wat je bereikt. En het allerbelangrijkste: dat je er mag zijn!

Dat betekent overigens niet dat mijn reis naar herstel nu klaar is. Mijn reis gaat verder. Ik blijf erover schrijven wanneer ik daar de behoefte toe voel. Omdat het belangrijk is, omdat ik niet anders kan dan mijn schrijftalent gebruiken om te zeggen: dit ben ik en dit is wat ik te vertellen heb. En daarmee hoop ik anderen te inspireren. Maar dat is aan mijn lezers en niet aan mij.