Heel je lijf is 1 jaar in de lucht

Vandaag een jaar geleden schreef ik mijn eerste blog.

Inmiddels meer dan 50 blogs verder, is er een hoop gebeurd en heb ik al vele harten mogen raken. Wat fijn als mensen geïnspireerd raken door mijn blogs: ze actie durven ondernemen bij vermoeden van kindermishandeling en zelf open durven zijn naar dierbaren over misbruik en de moedige stap zetten naar de hulpverlening. Dat geeft hoop!

 

Een overzicht van de top 5 meest gelezen blogs in 2016:

Over het geluk hebben geloofd te worden als je je uitspreekt: Geloofd worden

Een stap zetten in jezelf mooi vinden: Spiegeltje, spiegeltje…

Waarom ik dit blog ben begonnen: Daarom

Waarom ik niet meer stil wil zijn: Stil zijn?

Wat het betekent als je kunt zeggen dat het meeste leed geleden is: Ruimte

 

De top 5 meest gelezen blogs in 2017:

Blijf je een slachtoffer of ben je een survivor? Slachtoffer of survivor?

Wat contact met mensen die een soortgelijke ervaring(en) hebben meegemaakt kan betekenen: Zachte kracht

Welke invloed een post traumatisch stress syndroom op het dagelijks leven heeft: Wist je dat…

Mythes rondom verkrachting doorgeprikt: mythes ontkracht geeft verenigde kracht

Een blog over de kracht van het woord: de kracht van het woord

 

 

Ik wens dat dit blog nog veel bereik mag hebben in de toekomst en dat er veel mensen door geïnspireerd mogen raken.

Ter afsluiting mijn eigen versie van de tekst Laten we durven van Griet op den Beeck.

 

Laten we doen

Laten we zien. Die ene angstige blik. Dat ene gebaar. Dat ene woord. Die ene aanwijzing. En die tweede ook. En de derde ook. Tussen de regels door lezen. De stilte duiden. Begrijpen wat er gaande is.

Laten we moed tonen. De angst negeren. Leren hoe woorden te geven aan. Toe te geven dat je het moeilijk vindt. Durven het onvraagbare te vragen. Het onzegbare toch te zeggen. Kwetsbaar durven zijn.

Laten we toch vooral doen. Niet wegkijken. Tegen de stroom in zwemmen. Vermoedens van kindermishandeling uitspreken. Laten we dat ene verzonnen verhaal voor wat het is. Laten we luisteren naar de waarheid. Laten we toch geloven, hoe moeilijk dat misschien is. Laten we kloven dichten en pijn verzachten. Laten we liefde overwinnen. Laten we het verschil maken. Elke dag opnieuw.

hart 1 jaar heeljelijf

 

De kracht van het woord

Ik wil nog even aanhaken op het laatste deel van mijn vorige blog. Dat ging over kracht. Kracht over jezelf uitspreken, ook voor anderen die dat (nog) niet durven. Ik wil vandaag een positief geluid neerschrijven. Kiezen voor liefde. Dat voelt nu zo nodig.

De tegenhanger van angst is kracht. Dat geldt voor het proberen te doorbreken van een taboe als seksueel misbruik, maar ook bijvoorbeeld voor het weerleggen van uitspraken van Wilders en Trump. Ik las op facebook een bericht over ‘de week van vriendelijkheid’. Voorbeelden die weerspiegelen dat je steeds weer kunt kiezen voor negativiteit of positiviteit.

De kracht van het woord. Die is ongekend. Ik raakte geinspireerd tot het schrijven van dit blog doordat ik ergens las wat de vader van Malala (Ja, dat is die Pakistaanse nobelprijswinnares die bleef roepen dat er onderwijs voor meisjes nodig was, ook toen ze haar stem probeerden te doden) zei tegen de schrijfster Eilsabeth Gilbert:

 

‘Zeg de mensen dat ze nóóit de kracht van hun stem moeten onderschatten.’ 

 

Daarom is deze voor jullie, voor al die kinderen, vrouwen en mannen die worstelen met ervaringen van kindermishandeling. Nu op dit moment, vandaag en morgen. Door ervaringen die ze nu meemaken, het herbeleven van herinneringen of het omgaan met angst. Ik wil hiermee laten zien dat er anderen zullen zijn die naar je kijken, die je zullen zien zoals je bent. Dat je mag blijven geloven in de goedheid van de ander. Maar vooral dat ik bewondering heb voor de strijd die mensen onzichtbaar elke dag moeten leveren om te kunnen leven. Daarom een ode aan de kracht van het woord én de kracht van actie. Met allerlei voorbeelden uit de praktijk die ik heb gehoord of gelezen.

 

Wist je dat er een ongelofelijke kracht schuilt in…..

…. s’ Morgens wakker worden, het liefst willen blijven liggen (omdat je als een berg op ziet tegen de dag die voor je ligt) en dan toch uit bed stappen

… bang zijn om langs water te lopen omdat dat nare herinneringen oproept en het op die ene dag toch durven

… tegen je vriendinnetje vertellen over ‘je geheim’ ondanks dat je bij een eerdere ‘ik spreek mezelf uit’ poging tegen een volwassene niet geloofd werd

… bang zijn dat je kind hetzelfde overkomt als jij en haar toch de wereld in sturen

… jezelf kwetsbaar opstellen, bang zijn voor de reactie van de ander en het toch doen

… je verdriet er mogen laten zijn ook al heb je als kind geleerd dat dat niet mocht

… moeite hebben met lichamelijke aanrakingen en dan toch kiezen voor een sport waarin je juist met je angst wordt geconfronteerd 

… je ouders die weer contact met je willen opnemen en willen doen alsof er niets gebeurd is proberen met pijn in je hart te negeren en hiermee om te moeten gaan

 

Zoals mijn favoriete cartooniste Molly Hahn het in een prachtige doodle verbeeldde:

image

Stem

Bij het begin van elke yogales gaan we een soort van zingen. Dat is een vast onderdeel van de les. Het is de bedoeling dat je het woord ohm laat horen en dat je dat door je hele lijf voelt als je dat zegt. Althans zo ervaar ik dat laatste. Je bent vrij om mee te doen of niet. Ook hierin heb je dus een keuze. Iedere keer opnieuw mag ik die keuze maken. Vaak doe ik mee, maar soms ook niet.

Ik weet nog wel hoe eng dat was. De eerste keer. Dan moest ik geluid maken. Dan word ik letterlijk gehoord. Het ging me nog niet eens erom dat ik gedachten had als, wat zou een ander van me denken? Het geluid produceren alleen al kostte heel veel moeite. Ik weet niet waarom het zo was, maar ik schaamde me.

Het lukte me jarenlang niet om sommige dingen te zeggen. Dingen die pijnlijk waren, woorden die precies de juiste omschrijving hadden. Woorden die alles zeiden. Het lukte me niet om ze over mijn lippen te krijgen. Zo ook in therapie. Het hardop zeggen maakte het echt. Dan kon ik er niet meer omheen. Dan kon ik niet meer het gevoel wat het opriep negeren.

Nu is het zingen tijdens de les meestal geen probleem meer. Het voelt nog wat onwennig om mijn eigen stemgeluid te horen, maar het lukt me wel. Dat is fijn. Dat dat niet meer beladen is. Dat er geen onbehaaglijk gevoel meer aan zit. Dat ik gewoon geluid mag maken, zonder wellicht het gevoel te hebben dat er een dreiging aan vast zit. Ik denk dat het dat is, een onbewust gevoel dat als ik iets hardop zeg dat daar iets dreigends op volgt. Dat gevoel is weg. Ik mag mijn stem laten horen. Zonder beperkingen. Net als in het refrein van het liedje van Marco Borsato met de toepasselijke titel ‘Stem’:

Dit is mijn stem

Dit is wie ik ben

Dit is de persoon die je nooit echt hebt gekend

En dit zit in mijn hoofd en dit zijn mijn ideëen

Dit zijn de gedachten die ik nooit heb durven delen

Dit is mijn hart, dit is wat ik voel

Dit is wat ik al die tijd in stilte heb gevoeld

Dit is mijn stem, dit is wie ik ben.