Dat ene woord

Ik wilde dit blog al eerder schrijven, maar door omstandigheden kwam het er niet van. Nu gelukkig wel.

Kwetsbaarheid vind ik bij tijden ook moeilijk. Al lijkt dat misschien niet zo als je mijn blogs leest. Ik moest blijkbaar nog een drempel over. Die positief getriggerd werd door het blog van stopkindermishandeling. Dankjewel daarvoor! P.S. Ik vind het plaatje bij je blog helemáál rakend, echt wauw!

Ergens wilde ik niet voelen en kijken naar het stuk dat de dader een familielid was. Ik heb het wel indirect benoemd in een eerder blog, maar dan hield ik dat algemeen. Dat voelde op dat moment veiliger. Een citaat uit het blog ‘Mythes ontkracht geeft verenigde kracht‘:

 

We weten allemaal wel dat de meeste daders zich in familie- en bekendekring bevinden. Alleen kunnen we dat eenvoudigweg niet geloven. Dat komt te dichtbij. Dat kan toch niet, dat het je broer, zus, vader, oom, moeder, zus, opa of oma is die dergelijke gruwelijke dingen doet? En dat diegene dan ook nog een persoon is die je vertrouwt en waarvan je houdt. Dat maakt het zo ongelofelijk ingewikkeld voor een buitenstaander om het te begrijpen. Hoe kun je nu van iemand houden die dergelijke dingen doet en tegelijkertijd dat familielid of die bekende is die je zou moeten kunnen moet vertrouwen en waar je loyaal aan bent? Loyaliteit die verstikt en die ingewikkeld is. Je zou immers willen dat het anders was, dat die aardige broer, zus, moeder, vader, oom, tante of sporttrainer zich altijd respectvol gedraagt en niet zulke vreselijke dingen doet.

 

Maar nu dus wel. Nu durf ik er wel naar te kijken. Incest zoals men dat dan noemt. De oom-nicht variant.

Dat is slechts een benaming voor een hele hoop wat eronder schuilgaat.
Het impliceert namelijk vanalles. Dat er veel emotie zit onder dit toegeven en in het licht zetten. De pijn erkennen van zeggen, zo was het. Erkenning van alles wat een dergelijk daad voor gevolgen heeft gehad voor mij en voor andere familieleden. Dat dat banden tussen familieleden veranderd. Zo heeft ieder zijn of haar rol en waarheid in dit geheel. Niets is goed of fout. Slechts ingewikkeld is het. Dat is het enige dat ik met zekerheid kan zeggen.

Gelukkig kan ik er nu met zachtheid naar kijken. Het is zoals het is, zegt de liefde. Het is maar een woord. Maar wel een woord met heel veel lading.

Slachtoffer of survivor?

In het verlengde van het vorige blog met het onderwerp Ik ben groots een naamsverandering. Ik schrijf niet meer over slachtoffers, maar over survivors. Dit blog schrijf ik naar aanleiding van een opmerking van iemand die zei: Blijf je eeuwig slachtoffer? Mijn antwoord daarop is een krachtig ‘nee’.

Ik heb dit onderwerp eens rustig de revue laten passeren, voordat ik heb besloten erover te schrijven. Slachtoffers dekt de lading niet. Ja, er is je iets overkomen waar je geen macht over had. Wat je weerloos maakte. Waar je geen keuze had. Waar enkel overgave aan was wat er gebeurde.

Maar slachtoffer klinkt alsof je nog steeds weerloos bent. Lamgeslagen. Niet in staat om te bewegen. Niet in staat om in actie te komen. Niet in staat om te genieten en te leven.

Nu kun je wel in actie komen. Om het beter voor jezelf te maken. Om te mogen kiezen voor wat jij nodig hebt. Voor wat goed voelt op dit moment.
Is dat verdriet hebben? Dan is dat zo en mag dat er zijn. Is dat boos zijn om wat je is aangedaan? Natuurlijk mag je boos zijn. Ben je dankbaar of blij? Ook dat mag er zijn.

Het kan ook betekenen dat je blijft hangen in je slachtoffer zijn. Terwijl dat waarschijnlijk niet je intentie is.

Daarom gebruik ik in het vervolg het  woord survivor, dat klinkt sterk en krachtig. Zoals men wel eens zegt: je hebt het overleefd. En dat klopt natuurlijk. Je zat in de overlevingsstand omdat dat toen nodig was, maar daar mag je nu voor kiezen (elke keer opnieuw) om daar uit te stappen.

Ik wil ervoor kiezen niet te blijven hangen in slachtoffer zijn. Ik kies nu voor overeind staan. In krachtig zijn en uitstralen. In met opgeheven hoofd de wereld tegenmoet treden. Dus als een survivor inderdaad.

Ingrid color 09-06-2017