De andere kant van de medaille

Als je hebt geleerd in je leven,toen je jong was of later dat aanraking gevaar inhield, is dat een kant van de medaille.

 
Je kunt je leven en je lijf echter een andere imprint meegeven. Laten ervaren dat aanraking goed is en veilig en warm en zacht. Dat het ook anders kan dan die onveiligheid ervaren.
Daar zijn vele wegen toe die je daarbij kunnen helpen.

 
Tot nu toe schreef ik vooral in mijn blog vooral over de pijn, verdriet en angst. Over wegen bewandelen die daar iets aan doen. Die al die gevoelens erkennen. Weten dat ze er zijn en ze durven uiten. Dan schreef ik over therapeutische oplossingen om bijvoorbeeld angst te verminderen en uiteindelijk te laten verdwijnen. Voorbeelden hiervan zijn EMDR en Somatic Experiencing.
Over het bevrijdende gevoel van verdriet te voelen.
Over de toegevoegde waarde van je verhaal vertellen. In praatgroepen, op social media met de #metoo beweging, in de beslotenheid en veiligheid van je eigen huis. Over delen om te helen. Dat er iemand naar je luistert. Dat je wordt gezien.

 
Dat kreeg heel veel aandacht. Dat was goed en nodig blijkbaar. En ik heb het idee dat in het nieuwe jaar mijn blog een iets andere wending krijgt. Of eigenlijk is dat geen andere wending. Het is waar ik dit blog mee begon: de andere kant van de medaille.

 

 
De medaille die laat zien: er is hoop. Dat je ziet en voelt en ervaart dat aanraking ook veilig kan zijn. Troostend. Helend. Verwarmend. Maar vooral en bovenal veilig. VEILIG.

 

En ook: zo ongelofelijk nodig.
Dat is een gemeenschappelijk ding wat wij mensen met ons allen gemeen hebben qua behoefte: de noodzaak van aanraking. Naast eten, drinken en een dak boven je hoofd is aanraking eigenlijk een eerste levensbehoefte. Maar wij westerse mensen zijn dat vergeten. Er rust, naast een taboe over praten over seksualiteit en seksueel geweld, ook een taboe op aanraken denk ik.

 
Ik wil hiermee niet beweren dat we met zijn allen dan maar heel knuffelerig en aanhankelijk zouden moeten zijn. Ieders behoefte daarin is ook anders natuurlijk. Die grenzen zouden ook altijd moeten worden gerespecteerd en niet alleen vanuit cultureel oogpunt bezien. Maar enige nuance is wel op zijn plaats vind ik.
Vrouwen kussen elkaar ter begroeting. Tussen mannen onderling is alleen een schouderklop of een halve omhelzing toegestaan. Maar wat als jij nou iemand bent die een andere behoefte heeft?
Die hunkert naar een stevige omhelzing als dat nodig is. Of gewoon een tijdje naast je zit en je hand vasthoudt.
Dan heb je in dit land toch wel een probleem. Waarin het algemene beeld is dat door de media wordt uitgedragen om vooral niet te voelen, niet je lijf als waardevol deel van jezelf te zien, enkel toch als een lustobject of een schoonheidsideaal in de modellenwereld. Of een manier om respectvol met je lichaam en die van een ander om te gaan zoals bij vechtsporten. Maar dan nog is dat, naar mijn bescheiden mening voor zover ik daar iets over mag zeggen gezien ik het nooit zelf beoefend heb, weliswaar respectvol maar op een bepaalde manier gekaderd. Aan regels gebonden.

 

Ik heb het nu over de ongekaderde, vrije manier van aanraken.
Ik las eens ergens in een boek dat dat huidhonger wordt genoemd. De menselijke behoefte van aanraken. Dat vind ik zo’n mooie respectvolle term.
Een behoefte aan aanraken die overigens die helemaal niets te maken heeft met begeerte of macht. Een baby heeft die aanraakbehoefte heel sterk en dan is het normaal die te geven. Maar volgens mij hebben volwassenen die nog steeds, alleen rust er een taboe op aanraken buiten bepaalde kaders. Dat vind ik jammer. Ik vind mensen die met een bord in de stad gaan staan met free hugs erop ietwat geknutseld en het lijkt me erg ongemakkelijk om zomaar met een onbekende te knuffelen, maar het idee is prima: mensen eraan herinneren hoe belangrijk aanraking is.

 
Dus wie geef jij die welverdiende aandacht vandaag, op een manier die past bij de persoon? (Dat mag ook jezelf zijn natuurlijk.. :-))

Advertenties

Mythes ontkracht geeft verenigde kracht

Soms lees je wel eens wat. Een boek wat je raakt. Zo las ik een tijdje terug een boek waar ik wat dingen uit ga citeren om mijn mening over te geven. Dit is een (lang) blog over angst en kracht. Vertellen over angst en uiteindelijk kiezen voor kracht. Verenigde kracht, net zoals de Woman’s march on Washington van afgelopen zaterdag.

 

‘Eigenlijk was ik geschokt door de onwetendheid als men het heeft over verkrachting door een bekende. Er heerst een heel oud idee over verkrachting. Volgens die gedachtengang zijn er maar twee tekenen van verkrachting. 1. Er komt een vreemde uit de bosjes springen en 2. Er is geen sprake van een verkrachting als de vrouw zich niet hevig verzet, zo nodig tot de dood aan toe.’

Uit: Missoula, Jon Krakauer, 2015

 

Punt 1. In welke tijd leven wij dat we nog denken dat het om die onbekende gaat die je bespringt vanuit de bosjes?

We weten allemaal wel dat de meeste daders zich in familie- en bekendekring bevinden. Alleen kunnen we dat eenvoudigweg niet geloven. Dat komt te dichtbij. Dat kan toch niet, dat het je broer, zus, vader, oom, moeder, zus, opa of oma is die dergelijke gruwelijke dingen doet? En dat diegene dan ook nog een persoon is die je vertrouwt en waarvan je houdt. Dat maakt het zo ongelofelijk ingewikkeld voor een buitenstaander om het te begrijpen. Hoe kun je nu van iemand houden die dergelijke dingen doet en tegelijkertijd dat familielid of die bekende is die je zou moeten kunnen moet vertrouwen en waar je loyaal aan bent? Loyaliteit die verstikt en die ingewikkeld is. Je zou immers willen dat het anders was, dat die aardige broer, zus, moeder, vader, oom, tante of sporttrainer zich altijd respectvol gedraagt en niet zulke vreselijke dingen doet.

Heb je al buikpijn als je dit leest?

Probeer je dan maar in te beelden hoeveel buikpijn iemand heeft die dit meemaakt. Dan pas voel je het echt. Dat het onder je huid kruipt en je niet meer loslaat. Dat je ook een keer een klein beetje, voor een moment, voelt hoe ingewikkeld dit is. Voor alle betrokkenen. Er lopen zoveel lijnen tussen betrokkenen. En dat er misschien een heel klein begin van begrip kan groeien.

 

 

En weet je, punt 2 slaat helemaal nergens op. Dat er geen sprake is van verkrachting als je je niet hevig verzet. Dat is juist het probleem, dat kun je niet. Je bent letterlijk verlamd door hevige angst. Doodangst zelfs. En die doodangst, daar hoeft die ander niet eens je voor met de dood te bedreigen of met een mes te zwaaien. Alleen naar je kijken is al genoeg. Je maakt geen geluid. Je probeert zelfs nog stiller te zijn, in de hoop dat het dan sneller over is. En zelfs als je misschien wel kunt schreeuwen, zul je dat vaak niet doen. De dreiging is zo groot dat je hele lijf en geest totaal verlamd is.

 

Punt 3:

…. En het meest beladen discussiepunt over verkrachting is de kwestie van valse beschuldigingen. Al eeuwenlang wordt beweerd en verondersteld dat vrouwen ‘verzinnen’ dat ze verkracht zijn, dat beschuldigngen van verkrachting voor een groot deel kwaadwillig uit wraak of andere motieven zijn gefabriceerd.

Citaat in het boek van Krakauer. Komt uit: false alligations of sexual assault. Violence against women, dec 2010

 

Dit citaat staat aan het begin van het boek. Het hele boek is ervan doordrongen. Wanneer een vrouw zegt dat ze verkracht is, wordt ze niet geloofd. Moet ze medisch onderzoek ondergaan, wordt ze nog eens gehertraumatiseerd. Durft ze naar de politie te gaan, nemen ze haar verhaal niet serieus. Komt het tot een rechtzaak [waarin je de pijnlijke  details moet oplepelen] wordt er van alle kanten een situatie gecreeerd waarin het slachtoffer steeds maar weer erop wordt gewezen dat ze onbetrouwbaar is. [Dit boek gaat over de situatie in Amerika, ik weet niet hoe de situatie in Nederland precies is]

 

Daar krijg ík buikpijn van.

Dat ik gewoonweg me niet kan voorstellen waarom er een cultuur heerst dat men liever roept dat het allemaal verzonnen is, dan werkelijk toegeven hoeveel mensen dit overkomt. Dat je je het moeilijk vind om je er een voorstelling van te maken, dat kan ik nog wel begrijpen. Maar waarom zou iemand die dit heeft meegemaakt dit verzinnen? Wat bereikt diegene ermee om dat te doen??? Ik snap dat gewoon niet. Vertel mij eens waarom dit idee leeft. Dat begrijp ik namelijk niet.

Is het zo ontzettend gemakkelijk om je kop in het zand te blijven willen steken?? Het lijkt mij dat dat juist ongelofelijk veel energie kost. Meer dan er open over durven zijn. Maar goed, dan zal ik er waarschijnlijk  niet veel van begrijpen.

 

Tot slot:

Ik begon dit blog met te zeggen dat het niet alleen over angst zou gaan, maar ook over kracht. Hieronder een citaat om duidelijk te maken dat kracht verenigt. Dat het overal is, stille kracht misschien, maar het is kracht. Een kracht die sterker is dan angst. Die sterker is dan diegenen die hun kop in het zand willen steken, die sterker is dan de personen die roepen dat verkrachtingen verzonnen zijn, die sterker is dan de personen die denken dat seksueel misbruik niet bestaat, een kracht die sterker is dan al die angst.

…. En dat geldt ook voor de waarheid zeggen over de onzegbare aard van de pijn. Verkrachters vertrouwen erop dat hun slachtoffers zwijgen, zodat zij hun verantwoordelijkheid kunnen ontlopen. Overlevenden van seksueel geweld kunnen een flinke klap uitdelen aan hun belagers, simpelweg door hun verhalen te vertellen en hun zwijgen te doorbreken. Het is onvermijdelijk dat daarbij veel slachtoffers die naar voren komen niet worden geloofd en geen gerechtigheid zullen vinden in een rechtbank of een hal van de universiteit of waar dan ook. Maar door hun verhaal te vertellen zullen ze andere slachtoffers wellicht aanmoedigen ook hun relaas te doen en merken ze dat hun eigen herstel erdoor bespoedigd wordt. Terwijl steeds meer slachtoffers naar voren treden en duidelijk maken dat seksueel geweld overal verspreid is, putten ze ook kracht uit het feit dat ze met zovelen zijn. Deze gemeenschappelijke kracht raakt alle slachtoffers, zelfs diegenen die bang zijn om voor zichzelf op te komen, door de onverdiende schaamte weg te halen die zo vaak ontstaat in afzondering.

 

Geloofd worden

Vandaag ga ik iets schrijven over geloven of niet geloven.

Hoe vaak hoor je niet dat een kind niet durft te spreken over seksueel misbruik? Al dan niet door dreiging en dwang van de dader of uit gevoelens van schaamte en schuld.

Toen ik als kind mijn ouders vertelde wat er gebeurd was, geloofden ze me direct. Ondanks dat het een verschrikkelijke waarheid is: je kind heeft een ervaring met seksueel misbruik meegemaakt op een leeftijd (3) waarin het hoort te spelen met poppen, onbevangen hoort te zijn.

Ik had geluk. Ik durfde te spreken. Ik werd geloofd. Daardoor bleef het bij één ervaring. Maar zovelen hadden en hebben dat geluk niet. Zij kunnen hun verhaal niet kwijt. Ze zitten jarenlang gevangen in een situatie waar ze onmogelijk uit kunnen ontsnappen. Met een hele reeks aan psychische, lichamelijke en sociale problemen tot gevolg.

Het is zo ongelofelijk belangrijk voor een kind dat het zich veilig kan voelen. Veilig voelen om te spreken. Wij allemaal als volwassenen hebben daar een rol in. Geloof een kind als het een dergelijk verhaal verteld. Geloof mij maar dat het kind het verhaal niet kan verzinnen. Leeftijd maakt niet uit. Hoe denk je dat een kind zich voelt als er geen gehoor wordt gegeven aan het doorbreken van zijn of stilte? Het kind is al beschadigd, er is al over zijn grenzen heen gegaan en dan doet een ander dat nog een keer.

Ik weet dat je geluk moet hebben als kind een zogenaamde veilige ander te treffen in je leven. Vroeg of laat komt die voorbij. Durf jij als volwassene die persoon voor dat kind te zijn? Mijn boodschap van vandaag: denk twee keer na voor je besluit het verhaal van een kind te negeren. Neem het serieus, altijd. Dat heeft het kind zo nodig!