Nieuw: Ik zie jou – wandeling

Ik zie jou - wandeling

Click here for the english version of this blog

Ik zie jou….

 

Al wandelend door de bossen

Weidsheid om je heen

vergezichten

of geborgenheid tussen bomen

In stilte zijn

weten dat er ook in stilte geluisterd word

en durven delen

over je ervaring(en) met seksueel geweld

 

Zijn met wat er is

en was

 

Omdat delen helen is…

Ik zie jou…

 

Ga jij de uitdaging aan?

 

Deze week is het de Week tegen Kindermishandeling. Een mooi moment om de ‘Ik zie jou- wandeling’ te introduceren. Wil je weten welke mogelijkheden er zijn? Neem dan contact met me op via het contactformulier of via mijn persoonlijke emailadres. De locatie waar te wandelen is bespreekbaar, liefst wel ergens in Nederland.

 

P.S. Gedurende mijn studietijd aan de Wageningen Universiteit had ik een docente Agnes van den Berg die me inspireerde en de studenten leerde hoe waardevol helend de natuur kan zijn. Zie bijvoorbeeld het artikel gepubliceerd in tijdschrift De Margriet.

P.P.S.: Ben je geïnteresseerd in de achtergronden en voordelen van zijn in de natuur? Op deze website lees je meer over al het werk dat professor Agnes van den Berg doet op het gebied van omgevingspsychologisch onderzoek en de voordelen van zijn in de natuur.

Advertenties

Maskers af

Ik heb al een tijd niet meer hier zelf een blog geschreven. Door omstandigheden is mijn inspiratie (hopelijk tijdelijk) een beetje opgedroogd.

Maar er is iets wat ik zeker weten wil delen vandaag: wat ‘fijn’ dat al die maskers die afgaan.
Al die mensen die opstaan. In al die verhalen achter de hashtag #metoo, de artikelen, de interviews, de wereldwijde media aandacht, de beerputten die eindelijk opengaan. Op allerlei terreinen van de samenleving. Want dat zijn er zoveel. Allemaal hebben die overlevers maar 1 boodschap: Zie mij. Hoor mij.
Net zoals ik schreef in het blog  Ik zie jou.

En dan kan ik enkel buigen en zachtjes klappen. Van bewondering. Voor al die dapperen, al die moedige mensen die hun masker afzetten.
Dan ben ik dankbaar dat ze dat durven. Open te zijn. En dan wens ik: dat er heling in zit. In het vertellen, in het hardop uitspreken tijdens een interview, in het schrijven op social media. In het op ieders eigen wijze uiten van je ervaring(en).

En stiekem ben ik hoopvol. Dat de deksels van de beerputten blijven. Dat de maskers af blijven. Dat er nu eindelijk iets gaat veranderen. In de omgang tussen mensen, in de verhoudingen van machtsstructuren tussen mannen en vrouwen, in de omgang met de omvangrijkheid van dit maatschappelijke probleem, in de signalering van kindermishandeling.

Zoals Marco Borsato in zijn lied ‘Maskers af’ zingt:

Voor jou zet ik mijn masker af
met jou speel ik geen spel
Je mag me zien zoals ik ben
maar bang maakt het me wel

Voor jou zet ik mijn masker af
en hoop dat je dan ziet
dat ik gewoon een joker ben
die lacht om zijn verdriet

Voor jou zet ik mijn masker af
ik heb geen muren meer
omdat jij net zo kwetsbaar bent
leg ik mijn wapens neer

Voor jou zet ik mijn masker af
aan jou geef ik mij bloot
ik werp mijn ziel en zaligheid
uit liefde in je schoot

Zoek je hulp?

Laatst realiseerde ik me dat het belangrijk is dat mensen die mijn blog lezen en hulp nodig hebben weten waar ze terecht kunnen. Zo wist ik zelf pas geleden van het bestaan van 16 Centra Seksueel Geweld verspreid over het hele land. Daarom dit informatieve blog.

 

Centrum Seksueel Geweld

Centrum Seksueel Geweld

(via de link hierboven kom je op de website van het CSG terecht)

Welkom bij het Centrum Seksueel Geweld. Ben jij kortgeleden aangerand of verkracht? Heb jij hulp nodig of zit je met vragen? Wij kunnen je helpen en staan dag en nacht voor je klaar. We zijn 24/7 bereikbaar op het telefoonnummer

0800-0188 (gratis nummer, 24u per dag bereikbaar)

Bel dit nummer en wij zorgen dat je bij een centrum dichtbij jou in de buurt terechtkunt. Het is belangrijk dat je je snel na de aanranding of verkrachting bij ons meldt, zodat wij jou zo goed mogelijk kunnen helpen. Alles wat je met ons bespreekt, is vertrouwelijk.

Bij het Centrum Seksueel Geweld werkt een team van artsen, verpleegkundigen, politie, psychologen, maatschappelijk werkers en seksuologen samen om slachtoffers van aanranding en verkrachting specialistische zorg te geven.

Bij voorkeur geven wij binnen zeven dagen professionele hulp, omdat dit de kans op medische en psychische problemen aanzienlijk verkleint. Ook heeft de politie veel meer kans om een dader te vinden, als er binnen een week sporenonderzoek wordt gedaan.”

Niet alleen bij een verkrachting of seksueel misbruik dat kort geleden heeft plaatsgevonden, kun je bij het Centrum Seksueel Geweld terecht. Ook als het seksueel misbruik langer geleden is, kunnen zij hulp bieden.

 

 

Familie en vrienden van iemand die seksueel misbruikt is

Is iemand uit uw omgeving het slachtoffer van seksueel misbruik? Ook u kan bellen met het Centrum Seksueel Geweld via 0800-0188. Het Centrum Seksueel Geweld kan familie en vrienden die zich zorgen maken advies geven.

 

 

Wist je dat…

Er niemand is die begrijpt…

 

… waarom je het als kind moeilijk vond om bananen te eten

… waarom je als kind nog steeds in bed plastte op een leeftijd wanneer dat niet meer normaal was

… waarom je als kind héél vaak moest overgeven

… waarom je als kind het gevoel te had te stikken in bijvoorbeeld een sjaal die strak om je nek heen zat

 

… waarom je als kind niet bij mannen op schoot durfde te zitten

… waarom je als kind na het gymmen of sporttraining pas thuis douchtte

… waarom je als kind nooit meer een openbaar toilet durfde binnen te gaan

… waarom je je als kind schaamde ten opzichte van je ouders (omdat je dacht dat JIJ iets fout had gedaan)

 

… waarom het je als volwassene pijn doet om kinderen overstuur te zien

… waarom in grote groepen zijn je angst aanjaagt

… waarom je het verafschuwt om de verplichte kussen te geven bij een begroeting

… waarom er ruzie is in de familie en je daarom familiefeestjes mijd

 

… waarom de geur van de adem van een dronken persoon je hartkloppingen bezorgt

… waarom je geen alcohol drinkt (omdat je de controle niet wilt verliezen)

… waarom je soms alcohol drinkt maar nooit dronken durft te worden

 

… waarom de snelle of zware ademhaling van een ander persoon je in elkaar laat duiken

… waarom onverwachte lijfelijke dingen zoals overgeven of diarree zoveel gevoel oproepen

… waarom onverwachte aanrakingen je doen bevriezen

… waarom je in elkaar krimpt als iemand (onbedoeld) seksueel getinte of gerelateerde woorden gebruikt

 

… waarom je schrikt van onverwachte geluiden zoals vuurwerk

… waarom de blik van een ander je kippenvel bezorgt

… waarom gedachten als ‘ik mag niets willen, ik heb niets te willen, ik ben niet belangrijk, wat doe ik er toe’ je steeds kwellen

… waarom deze triggers allemaal zoveel eenzaamheid en wanhoop oproepen

 

 

Dit zijn voorbeelden uit het dagelijks leven. Van mij en anderen die te maken hebben gehad met seksueel misbruik. Vrouwen én mannen. Dat is wat triggers met je doen. Je automatische op-trauma gebaseerde reacties lokt vermijdingen en gedrag dat het etiket ‘dat-is-gevaarlijk’ krijgt uit. Ook als die dat helemaal niet zijn.

Het heeft me wat tijd gekost om dit blog te kunnen publiceren. Heel veel respect en dank aan jullie: diegenen die een bijdrage voor dit blog leverden! Dank voor jullie eerlijkheid en kwetsbaarheid. Ik maak een diepe buiging.

Lees je dit blog en wil je ook je bijdrage leveren? Stuur me dan een mailtje via het contactformulier.

 

Voor een hele mooie en uitgebreide beschrijving van hoe triggers kunnen doorwerken in je gedrag en hoe je daarmee om kunt gaan, verwijs ik graag naar het drieluik dat Mariska van Samen helen heeft geschreven: Deel 1, Deel 2 en Deel 3. Goed voor slachtoffers om te lezen, maar zeker ook goed voor buitenstaanders om een klein beetje te kunnen begrijpen hoe dit werkt.

Op koers

Toen ik begon met dit blog, ergens halverwege het afgelopen jaar, wist ik niet wat ik er precies mee wilde. Ik voelde de behoefte om te schrijven. En later om mijn blogs te delen met anderen door het openbaar te maken op facebook. (Al is daar heel wat angst aan vooraf gegaan, maar dat terzijde) Nu weet ik dat dat nodig was, omdat schaamte je klein en gevangen kan houden. En dat wilde ik blijkbaar onbewust niet (meer).

Ik kwam toevallig in aanraking met Somatic Experience en dacht: laat ik het eens proberen. “Er helemaal vanaf te komen” dat schreef mijn therapeute in het behandelplan. Ik dacht toen nog: dat zal best, ik moet het eerst nog zien…

De woorden uit een van de boeken van de schrijver Peter Levine die Somatic Experience heeft ontdekt kende ik toen nog niet. Ik citeer uit zijn boek De tijger ontwaakt:

“Omdat elke verwonding binnen het leven bestaat en het leven zich voortdurend vernieuwt, zit in elke verwonding ook de kiem van genezing en vernieuwing. Het lichaam is ontworpen om zichzelf te vernieuwen door voortdurende zelfcorrectie. Dezelfde principes gaan ook op voor de genezing van de psyche, het wezen en de ziel.”

Wat heb ik nu geleerd van het beschrijven van mijn proces?
Dat het het waard is om diep te gaan, soms, wanneer het nodig is. Ook al weet je niet waar het eindigt. Is het vaak donker, zie je geen hand voor ogen, maar voel, weet je, dat er ergens licht is. Licht dat er altijd geweest is, maar wat je niet kon voelen en zien. Omdat het trauma je gevangen hield. Ik weet en heb ervaren wat er is bij dat licht: genezing. Meer nog: het vinden van mijn levensvreugde.

Om het jaar af te sluiten wil ik een gedicht delen om uit te leggen hoe trauma je leven beheerst. Hoe het mijn leven beheerstte.

Koersbepaling?

Dat je het stuur van je leven kwijt bent.
Je geen flauw idee hebt welke kant je op wilt varen.
Je niet eens kunt bedenken dat je ergens naartoe kunt varen. Laat staan wilt.

Geen horizon zien.
De hoge golven proberen te bedwingen.
Meegesleurd worden door de sterke stroming.
Kopje onder gaan.
Elke dag opnieuw.

Je schip gehuld in een dikke mist
Onzichtbaar voor het oog
Maar altijd aanwezig
Sluimerend

Dat is wat trauma met je doet. In je lijf en je hoofd. Elke dag opnieuw.

Wat is het heerlijk om te kunnen zeggen dat ik nu het gevoel heb wél zelf de koers te kunnen bepalen. Dat er een keuze is. Bijvoorbeeld een keuze om het ruime sop te kiezen en voor nieuwe avonturen te gaan. Of voor anker te gaan en kalm liggen wachten. Er is een keuze, elk moment opnieuw.

Koers kunnen bepalen, wat een heerlijke bezigheid! Ik ga er stiekem misschien nog wel goed in worden ook.

Over die levensvreugde schrijf ik wellicht nog wel een keer, maar dat zal dan volgend jaar worden. Ik wens iedereen een vreugdevol begin van 2017!

Verborgen leed

Een keer maakte iemand die ik jaren geleden over mijn verleden verteld had onlangs na het lezen van mijn blog de opmerking: “Ik heb nooit aan je gemerkt dat je er nog zoveel last van had.” En ik reageerde met: “Ja, dat kon je toch ook niet aan de buitenkant zien.”

Ik las laatst het boek ‘Traumaverwerking door yoga’ geschreven door David Emerson en Elizabeth Hopper. Er staat voor mij niets nieuws uitgelegd eigenlijk. Veel herkenning. Ik zal een aantal stukjes uit het boek citeren om uit te leggen hoe trauma in je lichaam kan zitten. Hoe dat verborgen is, voor jezelf, maar vooral voor de buitenwereld. Hoe het bij mij zo was, maar nu niet meer zo is (Gelukkig!).

“Tijdens een traumatische gebeurtenis worden alle alarmsystemen van ons lichaam ingeschakeld, maar vervolgens nooit meer echt uitgezet. Daardoor ervaren we de intense pijn van nooit werkelijk ontspannen te zijn, nooit op ons gemak zijn in het leven; in plaats daarvan blijven we altijd op onze hoede en is ons primitieve brein voortdurend gespitst op gevaren en kansen. Onze innerlijke wachter staat onafgebroken op zijn post.”

Dit is de conclusie na jarenlang onderzoek naar trauma en het lichaam. Gelukkig is er ook onderzoek gedaan wat positief nieuws is:

“We weten nu dat we doelbewust en systematisch kunnen ingrijpen in de eigen alarmsystemen van het lichaam en ze beetje bij beetje uit kunnen schakelen.” “Een van de manieren is het beoefenen van yoga.”

 

Ik schreef al in een eerder blog over kwetsbaarheid tonen. Hoe moeilijk dat ik dat vond. Een stukje uit het boek legt uit waarom dat zo is. Dat is niet alleen omdat het onderwerp zo’n taboe onderwerp is om over te schrijven of praten. Zo wordt dit beschreven in het boek:

“Als je op fundamenteel niveau voortdurend bezig bent om te zorgen dat je op de volgende aanval voorbereidt bent, is de kans bovendien groot dat dat leidt tot een permanente stroom gedachten over overleven.”

Het was letterlijk zo dat ik, zonder het in de gaten te hebben, dacht vanuit een bepaald kader. Dat uitte zich ook in mijn handelen. Naast de boodschap, ik mag er niet zijn, was er nog een die mij heel lang belemmerde. Als kind sta je nog volop open voor het leven, je bent onbevangen. Wanneer er dan iemand precies op dat gevoel van onbevangenheid trapt, gaf dat mij de boodschap: als ik mij kwetsbaar opstel, gaat een ander mij pijn doen. Die angst zat zo diep dat dat betekende dat ik letterlijk me niet durfde kwetsbaar op te stellen. Dan ging namelijk de automatische boodschap ‘aan’, ‘dan ziet die ander je gapende wond en misschien word je pijn dan erger’.

Hoewel ik als ik het zo nalees heus wel begrijp dat dit een irrationele reactie is, is dat juist het kenmerk van gevolgen van een trauma. Die zo diepgewortelde automatische reactie was er al nog voordat ik had kunnen bedenken dat het nergens op sloeg. Je limbische, primaire systeem ‘overdenkt’ niet, die reageert en voelt vanuit een eerdere ervaring. In dit licht is het ook te begrijpen dat het me daarom zoveel moeite kostte om anders erover na te denken. Er was gewoon die primaire reactie en daar had ik geen invloed op. Als er dan niemand was die tegen me zei, “oh maar het klopt niet wat je denkt en voelt, ik ben wel te vertrouwen.” dan krijg je ook geen andere boodschap. ( Dat lag er natuurlijk ook aan dat ik niets vertelde, maar dat vond ik juist zo moeilijk! )

Laat staan als deze situatie je jarenlang gebeurt. Als het na 1x al een diepgewortelde reactie geeft, hoe destructief moet het dan van binnen voelen als je dit heel vaak en lang meemaakt?

Veel verborgen leed dus. Maar er is hoop: therapie. Mogelijkheden om het trauma uit je lichaam te krijgen. En met succes gelukkig. Dat kan ik nu wel met volle overtuiging zeggen!

Daarom

In gesprek met een vroegere basisschoolvriendin die ik jarenlang niet gesproken had, kwam ter sprake dat ik mijn blog op facebook had gezet.

Ze zei tegen mij: als jij het niet erg vind dat iedereen dit nu kan lezen….. Het lukte me niet zo goed om in woorden te vatten waarom ik het nu wel durf en belangrijk vind om over dit taboe onderwerp te spreken. Waarom het me niet (meer) uitmaakt dat iedereen dit  van mij weet. Vandaag moest ik ineens denken aan een boek dat ik een paar maanden geleden las en waarin precies omschreven stond wat ik niet kon, maar zo graag wilde uitleggen.

……. Overlevenden die het slachtoffer van een vergelijkbaar trauma zijn geworden, worden actief op juridisch, politiek of educatief gebied om te verhinderen dat anderen in de toekomst tot slachtoffer worden gemaakt, of trachten de daders voor het gerecht te brengen.

Wat al deze inspanningen gemeen hebben is dat ze voortkomen uit de wens om de publieke bewustwording te bevorderen. Overlevenden beseffen heel goed dat mensen van nature geneigd zijn om gruweldaden en wreedheden uit hun gedachten te verdrijven. Soms hebben ze dat vroeger zelf ook gedaan.

Overlevenden beseffen dat ook diegenen die het verleden vergeten, gedoemd zijn om dat verleden te herhalen. Elke vorm van maatschappelijke actie berust daarom op het openbaar maken van de waarheid.

Overlevenden besluiten in het openbaar over het onuitsprekelijke te spreken in de overtuiging dat anderen daardoor geholpen zullen worden. Wanneer ze dat doen, voelen ze zich verbonden met een kracht die hun eigen vermogens overtreft. ……..

Uit: Trauma en herstel, Judith Lewis Herman

Bovenstaande woorden zeggen alles. Daarom dus.

Vaarwel moeheid

In een eerdere blog schreef ik eens over het gegeven dat mijn verpletterende moeheid is verdwenen. Echt verdwenen.

Ik kan dat soms nog niet geloven na jarenlang (meer dan 25 jaar) onwetend te hebben rondgelopen met een moeheid die zijn weerga niet kent.

Een illustratie van de verdwenen moeheid. Gisteravond was ik bij een festival na er al een hele dag aan leuke activiteiten op te hebben zitten. Ik had gesprongen en gedanst op muziek. Op schoenen die niet geschikt zijn om mee te springen.

Rond de klok van 12 gingen we naar huis. Ik sliep een uurtje later op een geïmproviseerd bed van stretcherkussens bij gebrek aan beter. Ik werd enkele malen wakker van de warmte. En toch stond ik weer om 8 uur naast mijn bed, zin om aan de dag te beginnen. Alleen lichte spierpijn van het bed herinnerde me eraan dat ik gisteren een lange, leuke, volle dag had gehad.

Dat had ik vroeger niet kunnen denken. Dan lag ik om 10 uur in mijn bed, sliep ruim 8 uur  en dan nog stond ik moe op. Dan sliep ik soms overdag of liep ik veelvuldig te gapen, om na een lange dag weer doodmoe in mijn bed te ploffen.

Wat is dat heerlijk om zoveel meer energie te hebben en wat gun ik dat meer mensen die met een trauma te maken hebben (gehad). Ook al heb je dat niet in de gaten, omdat je het normaal bent gaan vinden dat alles je zoveel moeite en energie kost, in je lijf is ergens diep vanbinnen al die spanning opgeslagen.

Je hoeft daar niet mee rond te blijven lopen. Dat kan overgaan. Het maakt niet uit of je de keuze maakt met EMDR, SE of diepe ontspanningsoefeningen via yoga de op een diep niveau opgeslagen spanning los te laten. Feit blijft dat je dat tegen zal gaan komen en dat het ongelofelijk bevrijdend is als die moeheid uit je lijf is.

Gelukkig kan ik nu dus zeggen: vaarwel moeheid!

Heel je lijf

Waarom heb ik deze blog ‘Heel je lijf’ genoemd?

Een onderwerp dat ik uitermate fascinerend vind is de vraag waarom mensen het toch zo moeilijk vinden om te voelen en hun lijf te ervaren.

Waarom wordt er maar doorgerend? Waarom wordt er -nog altijd- naar mijn idee meer waarde gehecht aan wat je denkt dan aan wat je voelt? Waarom onderneemt iemand pas actie -lees: gaat luisteren naar zijn/haar lijf- als je ver over je fysieke grenzen bent gegaan? Niet 1 x, niet 20x, maar 100x? Met een burn-out of andere ziekte tot gevolg.

Ik deed hetzelfde. Ik luisterde niet naar mijn lijf. Ik luisterde niet naar de signalen dat er nog heel wat moest worden erkend en opgeruimd. Dat ik in de overleven-stand stond, niet in de gaten hebbende dat er ook een leven-stand is. Gelukkig waren er mensen op mijn pad die mij erop wezen dat het nodig was om de moed te tonen en de leven-stand te gaan zoeken. Dat was gelukkig op tijd, ver voordat het woord ‘burn-out’ in mijn vocabulaire stond.

Ik mocht dan wel geen burn-out hebben, gelukkig was ik echter ook niet. Dat die leven-stand bestaat weet ik inmiddels. Ik ben al aardig op weg naar het gevoel dat ‘mijn leven weer van mij is’ zoals Pia Douwes dat zo mooi bezingt in het gelijknamige liedje.

Ik heb het steeds over ‘heel je lijf’. Wat bedoel ik daar nu mee? Ik geloof dat alles wat je meemaakt in je leven ergens opgeslagen wordt in je lijf. Iedere gedachte, gevoel of emotie slaat zich op. Dat gebeurt zelfs in 3 seconden(!) heb ik me laten vertellen door de yogadocente bij wie ik les volg. Dat kan de boze uitval van je oudtante zijn, maar dus ook grotere trauma’s die je in je leven overkomen. Je kunt je voorstellen dat er heel wat opgeslagen wordt in je lijf als je al heel wat jaren op deze aarde rondloopt.

Laat ik als voorbeeld het hebben van een trauma op seksueel gebied nemen. Als je een seksueel trauma meemaakt, gebeurt er op dat moment heel veel. Dan begrijp je met je hoofd niet wat er gebeurt (als volwassene niet, maar als kind helemaal niet), het scala aan gevoelens wat voorbij komt kun je niet plaatsen en je lijf voel je op een bepaald moment ook niet meer. Alles wat er gebeurt is, heeft je lichaam echter wel geregistreerd.*

Dan komt er later in je leven een moment dat je lijf zegt: nu kan ik niet meer. Tot hier en niet verder. Gedurende mijn proces om mijn lijf weer ‘heel’ te maken, heb ik al vele stappen mogen maken.

Waarom is het volgens mij belangrijk om je lijf te ‘helen’? Niet alleen omdat ik -in mijn geval- in de overlevingsstand mijn leven leefde. Het gaat nog verder volgens mij. Wanneer je aan jezelf werkt door oude ballast zoals trauma’s, overtuigingen en oordelen uit je lijf en leven op te ruimen, kom je uit bij ‘wie je werkelijk bent’. Dan kun je stralen zoals je bent. Dan kun je op jouw eigen unieke wijze de wereld blij en mooier maken met wie JIJ bent. Zoals een andere blogger (Samen Helen) het zo mooi verwoordde ‘Je bent je trauma niet, je hebt een trauma’. Dat is precies wat ik ook geloof.

De stappen die ik al heb gezet om mijn lijf te helen zal ik in andere blogs toelichten.

 

* Noot: Dit principe geldt voor trauma’s van allerlei aard zoals oorlogstrauma’s of het meemaken van een overval, maar ik beperk me op dit blog tot mijn eigen ervaring met een trauma van seksueel geweld.