Bewolkt of zonnig?  

Misschien is het nog niemand opgevallen, maar ik heb bewust gekozen voor de wolkenpartij bovenaan mijn pagina. Een lucht die deels bewolkt en deels zonnig is. Beiden manifesteren zich in je leven. Bewolkt en zonnig. Licht en donker. Een storm die raast en windstil om uit te rusten en hernieuwde energie op te doen en de zon weer te voelen op je gezicht.

Ik voel de behoefte een tegengeluid te geven aan die altijd eeuwige vreugde die overal de boventoon voert. Hiermee bedoel ik geenszins dat je je altijd maar op zwaarte, negativiteit moet richten of dat je niet geniet of dankbaar mag zijn bent voor de vele dagelijkse lichtpunten en vreugde in je leven. Dat je niet op zoek mag gaan naar zoveel mogelijk dingen die vreugde in je leven brengen. Natuurlijk wel, dat is je recht als mens.

Maar het is niet in verhouding vind ik. De Vreugde met een Hoofdletter, de goedlachse foto’s op facebook, de meest prachtige plaatjes op instagram. Zelfs wanneer ik door de voorgeprogrammeerde lijsten van Spotify scroll, kom ik eerst een heleboel ‘happy’ ‘lucky’ ‘smile’ ‘life is good’ ‘ a perfect morning’ lijsten tegen, voordat ik een lijst met de treffende naam ‘life sucks’ tegenkom. Die ik op dat moment gewoon even nodig heb.

En wanneer er dan woede, verdriet, zwaarte of negativiteit is, dan is het stil. Akelig stil. Op social media in ieder geval. Er zijn mensen die hier niet aan meedoen natuurlijk. Die heb je altijd. Gelukkig wel. Ik doe er in ieder geval ook niet aan mee. Daarom postte ik gister op instagram een foto van een door mij getekende boom, die onderwijl mijn verdriet voelend, ontstond. Zodat ik daarna weer de vreugde kon toelaten en voelen.

Ik wil hier niet mee zeggen dat je altijd maar je ellende online moet plaatsen, maar zo nu en dan een beetje nuance lijkt me niet verkeerd. Omdat dat het leven ten volle leven is volgens mij. Meegaan met wat zich aandient.

Net zo goed als het leven soms bewolkt is, breekt dan bij tijden ook de zon in zijn volle glorie door.

 

 

Advertenties

“Ik ben klein en zij zijn groot…” 

“Ik ben klein en zij zijn groot….”

Uit: de tekenfilm Calimero

De laatste weken worstel ik met een ding. Een groot ding. Worstelen inderdaad ja.
Ik maak me klein. En waarom? Als ik dat beredeneer, zeg ik: dat is gemakkelijk, want dat ken ik. Dat deed ik vroeger en dat dus ik nu dus vaak nog.
Als ik voel, voel ik wat er gebeurt: dat het me angst aanjaagt om in mijn kracht te staan.  Dat die kracht groots is. Dat die kracht overweldigend is. Dat die kracht er gewoon mag zijn. Helemaal. Dat dat pas is dat je jezelf recht doet.
Het is gemakkelijker om dat bij een ander te zien zoals ik in het blog ‘ik zie jou’ beschrijf. Maar bij mezelf? Dan is dat ineens een hele uitdaging.
Het is een besef dat dat mag: groots zijn. Gewoon omdat we dat mogen zijn als mens. Dat is ons geboorterecht. Onszelf zijn en dus ook groots zijn.
Maar dat is oh zo eng om in de praktijk te brengen. Er zit nog veel verdriet onder. Verdriet van een klein meisje die alleen maar liefde was. Die klein was (letterlijk) en werd gehouden, omdat de situatie dat vroeg. Maar dat kleine meisje ben ik niet meer. Ik ben volwassen.

IK BEN GROOT(S)

Punt. Meer niet.
Als ik het zo opschrijf, lijkt dat heel simpel. Maar er is nog werk aan de winkel om dat ook echt tot in mijn diepste zelf te voelen en dat dus uit te dragen aan de wereld.
Misschien dat het helpt om de komende tijd een afbeelding die iemand mij maanden geleden met een liefdevolle intentie gaf groot uit te printen en op te hangen:
believe in yourself

Ik voel dus ik ben

Ik voel dus ik ben

Vrij naar de filosofische instelling ‘Ik denk dus ik ben’ van de filosoof René Descartes.

 

 

Wanneer er sprake is van kindermishandeling, wordt er over grenzen gegaan. Persoonlijke grenzen. Grenzen die gerespecteerd hoorden te worden, grenzen die veilig zouden moeten zijn, grenzen die een kind niet kon bewaken en dus grenzen die de volwassene doelbewust negeerde en overschreed.

 

 

Wat heeft grenzen stellen nu te maken met ‘ik voel dus ik ben?’

Alles zou ik zeggen

 

Ik voel mijn grenzen. Dat is eigenlijk deze twee samengevat.

 

Ik voel mijn grenzen als volwassene.

Steeds opnieuw blijft dat een oefening. Maar het helpt als ik dat vanuit voelen doe. Dan kan ik eerst mijn eigen grens voelen en dat dan uitdragen naar een ander. Hoewel dat uitdragen niet altijd gemakkelijk is, blijf ik het proberen. Soms heb ik niet in de gaten dat ik over mijn eigen grenzen ga. Of soms struikel ik in het verwoorden van mijn grens naar de ander. Soms gaat het wel gelijk goed. Dat blijft een leerproces. Gelukkig ben ik daarin nooit uitgeleerd.

Het begint allemaal met bewustzijn. Bewust zijn van wat ik voel en wat mijn grens is.

 

Ben jij je bewust van je eigen grenzen?

Durf jij je grenzen aan te geven?

Durf je aan jezelf toe te geven wanneer dat makkelijk gaat en wanneer het lastiger voor je is?

Heel je lijf

Waarom heb ik deze blog ‘Heel je lijf’ genoemd?

Een onderwerp dat ik uitermate fascinerend vind is de vraag waarom mensen het toch zo moeilijk vinden om te voelen en hun lijf te ervaren.

Waarom wordt er maar doorgerend? Waarom wordt er -nog altijd- naar mijn idee meer waarde gehecht aan wat je denkt dan aan wat je voelt? Waarom onderneemt iemand pas actie -lees: gaat luisteren naar zijn/haar lijf- als je ver over je fysieke grenzen bent gegaan? Niet 1 x, niet 20x, maar 100x? Met een burn-out of andere ziekte tot gevolg.

Ik deed hetzelfde. Ik luisterde niet naar mijn lijf. Ik luisterde niet naar de signalen dat er nog heel wat moest worden erkend en opgeruimd. Dat ik in de overleven-stand stond, niet in de gaten hebbende dat er ook een leven-stand is. Gelukkig waren er mensen op mijn pad die mij erop wezen dat het nodig was om de moed te tonen en de leven-stand te gaan zoeken. Dat was gelukkig op tijd, ver voordat het woord ‘burn-out’ in mijn vocabulaire stond.

Ik mocht dan wel geen burn-out hebben, gelukkig was ik echter ook niet. Dat die leven-stand bestaat weet ik inmiddels. Ik ben al aardig op weg naar het gevoel dat ‘mijn leven weer van mij is’ zoals Pia Douwes dat zo mooi bezingt in het gelijknamige liedje.

Ik heb het steeds over ‘heel je lijf’. Wat bedoel ik daar nu mee? Ik geloof dat alles wat je meemaakt in je leven ergens opgeslagen wordt in je lijf. Iedere gedachte, gevoel of emotie slaat zich op. Dat gebeurt zelfs in 3 seconden(!) heb ik me laten vertellen door de yogadocente bij wie ik les volg. Dat kan de boze uitval van je oudtante zijn, maar dus ook grotere trauma’s die je in je leven overkomen. Je kunt je voorstellen dat er heel wat opgeslagen wordt in je lijf als je al heel wat jaren op deze aarde rondloopt.

Laat ik als voorbeeld het hebben van een trauma op seksueel gebied nemen. Als je een seksueel trauma meemaakt, gebeurt er op dat moment heel veel. Dan begrijp je met je hoofd niet wat er gebeurt (als volwassene niet, maar als kind helemaal niet), het scala aan gevoelens wat voorbij komt kun je niet plaatsen en je lijf voel je op een bepaald moment ook niet meer. Alles wat er gebeurt is, heeft je lichaam echter wel geregistreerd.*

Dan komt er later in je leven een moment dat je lijf zegt: nu kan ik niet meer. Tot hier en niet verder. Gedurende mijn proces om mijn lijf weer ‘heel’ te maken, heb ik al vele stappen mogen maken.

Waarom is het volgens mij belangrijk om je lijf te ‘helen’? Niet alleen omdat ik -in mijn geval- in de overlevingsstand mijn leven leefde. Het gaat nog verder volgens mij. Wanneer je aan jezelf werkt door oude ballast zoals trauma’s, overtuigingen en oordelen uit je lijf en leven op te ruimen, kom je uit bij ‘wie je werkelijk bent’. Dan kun je stralen zoals je bent. Dan kun je op jouw eigen unieke wijze de wereld blij en mooier maken met wie JIJ bent. Zoals een andere blogger (Samen Helen) het zo mooi verwoordde ‘Je bent je trauma niet, je hebt een trauma’. Dat is precies wat ik ook geloof.

De stappen die ik al heb gezet om mijn lijf te helen zal ik in andere blogs toelichten.

 

* Noot: Dit principe geldt voor trauma’s van allerlei aard zoals oorlogstrauma’s of het meemaken van een overval, maar ik beperk me op dit blog tot mijn eigen ervaring met een trauma van seksueel geweld.