#verbindvoorhetkind

#verbindvoorhetkind
Dat was de # van de aftrap van de Week tegen Kindermishandeling van afgelopen maandag 20 november 2017 in Den Haag. Het was tevens de Dag van de rechten van het Kind.

 
En dat was wat er gebeurde. Alle sprekers hadden maar 1 boodschap voor de aanwezigen in de zaal: doe iets! Begin bij jezelf.

 
En dan lag de nadruk vooral op preventie, door in gesprek te gaan met kinderen en jongeren. Dat zal een vast onderdeel moeten zijn van het lesprogramma op de middelbare school.
Wij volwassenen maken het ingewikkeld en ervaren handelsverlegenheid, maar kinderen willen dingen weten. Waarom is er een programma over pesten voor kinderen op de basisschool (zelf ook ervaring mee), maar geen over het oh zo belangrijke onderwerp kindermishandeling?!

 
Wat was het daarom goed dat er initiatieven werden besproken die wel werken. Projecten waarin in gesprek gegaan wordt met volwassenen, met hulpverleners, over wat je wel kunt doen als volwassene in de signalering en begeleiding van kinderen. Bijvoorbeeld Team Kim, waar Erik ook over schrijft. Of het project theater Griezelgeheim, wat eigenlijk elke basisschool zou moeten boeken. Hier vind je er meer informatie over. [Noot: nu helaas geen mogelijkheid de links in te voegen]
Vraag de mening van kinderen. Zie dat kind. Die mening hebben ze en daar hebben ze recht op. Zonder de volwassene erbij.

 
Ik was te laat met mijn mening zeggen toen mensen in de zaal spreektijd kregen, maar mijn boodschap is een duidelijke:

 
Als het kind weet of heeft geleerd (door bijvoorbeeld voorlichting op school) dat er iets fout zit/is aan wat er gebeurde en er is iemand in de omgeving die veilig is en alleen maar luistert, dan kan het misbruik of de mishandeling stoppen. Ik ben daarvan het bewijs. Hoe belangrijk het was dat er die ene persoon was die naar mij luisterde en MIJ zag als persoon, mij serieus nam. Dat het daardoor stopte.

 
En jij en ik kunnen die persoon zijn. Daarin hebben wij allen een taak, individueel en in samenwerking. #verbindvoorhetkind dus.

 
Want ook: Wat als je het wel goed ziet?!
Dat waren de woorden van een van de sprekers en dat is precies de waarheid. Doe dan iets, alsjeblieft.
Daar vragen die 11900 kinderen, dat zijn 4538(!!!) klaslokalen vol zo in stilte dringend om….!!

Week tegen Kindermishandeling

 Hoewel ik ten tijde van de Week tegen Kindermishandeling (14-20 november 2016) op vakantie ben en dus niet actief deel kan nemen aan deze week, wil ik er toch op mijn manier aandacht aan besteden door er een blog over te publiceren. 

De week tegen Kindermishandeling. Een week vol met activiteiten in het hele land om voor dit onderwerp aandacht te vragen. Geïnteresseerd in hoe je deel kunt nemen? De agenda kun je hier vinden.

Aandacht voor dit thema is belangrijk. Vanwege vele redenen. Ik wil er twee hier uitlichten: erkenning willen als slachtoffer en signalering van kindermishandeling.

Erkenning

In een eerder blog  schreef ik al over het belang van een kind serieus nemen als hij/zij met zijn/haar verhaal naar buiten komt. Meestal gebeurt dit echter niet. Heeft het kind of de volwassene (eindelijk) de moed om te spreken, wordt het nog een keer getraumatiseerd, bovenop de reeds traumatische gebeurtenis zelf, omdat er niemand is die het verhaal gelooft. Er wordt nog eens extra zout in de wond gewreven die er toch al is.

Een tijdje terug heb ik deelgenomen aan een kort interview ten behoeve van een, nog uit te zenden, documentaire over seksueel misbruik. Er werd mij gevraagd waarom ik het belangrijk vind dat deze documentaire gemaakt zal worden. ‘Zodat er gesproken wordt over dit taboe onderwerp’, was mijn antwoord. Ik vroeg welke andere redenen mensen benoemden. Het meest genoemde antwoord was hertraumatisering doordat men niet gelooft wordt. Daar schrok ik van: dat het blijkbaar zo moeilijk is om een persoon serieus te nemen, juist bij zo’n gevoelig onderwerp. Getuige de lanceerders van de #zeghet campagne die vorig jaar plaatsvond word je als reactie zelfs online uitgemaakt voor vanalles en nog wat, zodat men maar niet hoeft te geloven dat het wel eens simpelweg de waarheid is. Gelukkig zijn er ook genoeg mensen in de wereld die hun ogen hier niet voor sluiten. Hoe pijnlijk en hard de waarheid ook is.

 

Signalering van kindermishandeling

In het eerder genoemde blog ga ik er vanuit dat een kind op een gegeven moment wel zal durven praten. Maar wat als dit niet zo is? Hoe kun je dan als bijvoorbeeld ouder of leerkracht erachter komen of een kind hulp nodig heeft?

Een mooie manier is de volgende: door middel van het (voor)lezen van een boek waarin het onderwerp grenzen bewaken, geheimen en erover vertellen op een kinderlijke manier wordt uitgelegd. Met het boek ‘Eiland zonder boten’ hebben de schrijfster en illustrator samen een bijzonder boek samengesteld.

Een recensie over dit boek beschreef de noodzaak dat dit boek er is:

Een bijzonder boek. Voor veel kinderen gewoon een spannend boek met prachtige illustraties. En voor sommige kinderen een speciaal boek, omdat het bij hen iets raakt. Iets wat kwetsbaar is. En nu dankzij dit boek woorden krijgt. Dapper, bijzonder en mooi.

Precies dat belang wil ik hier benoemen. Het boek is geschreven naar aanleiding van de Amsterdamse zedenzaak. Met de feestdagen voor de deur lijkt het me een goed cadeautje dat Sinterklaas door de schoorsteen laat gooien of de Kerstman onder de boom laat bezorgen. Hier kun je het boek bestellen.