No Kidding, daar word je wijzer van…

Vrijdag 21 september. Open wacht ik op wat komen gaat. Een workshop van  No Kidding waarin een ervaringsdeskundige vertelt over kindermishandeling.

De aanwezigen zijn vol aandacht, er hangt een sfeer van veiligheid, als we luisteren, met gevoel en emotie. Buiten stormt het, de hemel huilt, synchroon lopen met het verhaal vol horror waar geen einde aan lijkt te komen. Net als ik denk: het kan niet erger, wordt het dat.

De helden die genoemd worden, die vroeger voor de ervaringsdeskundige als een lucifer in een stikdonkere kamer zijn geweest. De complimenten die over en weer worden gegeven, vandaag, in deze veilige setting. Ze worden oprecht uitgesproken en onwennig aangenomen.

En ik: ik ben slechts bijna stil. Vind het heftig. Zeg dat ook. Maak een compliment aan een van de aanwezigen die open durft te zijn over het hebben van eigen ervaring(en). Heb bewondering voor de ervaringsdeskundige die zich zo kwetsbaar heeft opgesteld en ons even meenam in zijn wereld. Heb bewondering voor de moed van de studenten die vandaag wilden luisteren. Die dit verhaal meenemen in hun professionele verdere loopbaan. Die hebben gevoeld hoe heftig kindermishandeling in een mensenleven ingrijpt. Maar ook: ik kan met een klein gebaar, oprechte aandacht, benoemd vanuit gevoel, al zoveel betekenen voor een kind.

 

No Kidding, daar word je wijzer van… Echt!

Wanneer boekt jouw organisatie een workshop…?

no kidding afbeelding

Bron: afbeelding van No Kidding website

Advertenties

Exposeren met woorden

Hoera, ik mocht exposeren met mijn eigen woorden! Het had wat voeten in de aarde om deel te kunnen nemen, maar het is gelukt:

Een aantal van mijn gedichten uit mijn gedichtenbundel ‘In de zon’ zijn afgelopen week geëxposeerd bij een besloten 3-daagse kunsttentoonstelling ‘Tegen seksueel misbruik in families’ in Bibliotheek Rotterdam georganiseerd door GGD Rotterdam-Rijnmond en Kunst uit Geweld. Ik was een van de deelnemers die door middel van kunst als uitingsvorm een stem gaf aan mijn ervaring met betrekking tot seksueel misbruik. Naast de expositie waren er ook veel sprekers, verhalen, theater, workshops en zelfs muziek.

 

Mijn fysieke afwezigheid (vanwege werkverplichtingen) werd gecompenseerd door een vlog die ik heb opgenomen om de bezoekers van de expositie bewust te maken van de impact van kindermishandeling en de uitleg te geven dat je weer levensvreugde kunt ervaren na een dergelijke ervaring. En natuurlijk de wens uit te spreken dat mensen om zich heen kijken en actie ondernemen bij een vermoeden van seksueel misbruik of kindermishandeling.
foto blog

Dat mijn kunst en vlog maar vele mensen die aanwezig waren heeft mogen inspireren!

 

 

 

 

Spiegeltje, spiegeltje…

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land?

Gister ging ik iets doen wat heel ongewoon voor mij is. Ik ging een kleurenanalyse doen. Dan kijk je welke kleuren bij je passen, zodat je daarop je kledingkeuze kan aanpassen. Ik schreef al eerder dat ik mezelf niet mooi vond vroeger.
Dan kan iemand je honderd keer zeggen dat dat wel zo is, je gelooft het niet. Ik wilde (een beetje) onzichtbaar zijn. Dat was onder andere makkelijk door niets te geven om kleding en uiterlijk. Ze moeten me maar nemen zoals ik ben, was mijn oude overtuiging. Daar zat een gevoel van pijn onder wat ik niet wilde voelen.
Het niet veel kleding willen hebben heeft trouwens deels ook een andere reden. Ik vind het niet nodig om er veel van te hebben uit het oogpunt van duurzaamheid. Maar van oorsprong werd mijn gebrek aan interesse in kleding en mezelf mooi maken ingegeven door een gevoel van minderwaardigheid.

De workshop was geweldig leuk! Dat je voor een spiegel wordt gezet en jezelf dus steeds kunt zien. En steeds mag je zien en ervaren of de ene gekleurde sjaal je mooier staat dan een andere. Dat was soms nog best lastig om te kiezen, maar er werd wel gelijk duidelijk gemaakt: dit is geen beoordeling, het is jouw mening en dat is okee. Je mag het ook een keer eens niet weten. Dat laatste was bij mij niet het geval. De eerste keer voelde nog onwennig om te kiezen. Hoe beoordeel ik dan welke kleur me mooier staat? De mevrouw die de workshop gaf, legde uit waar ze op let: je kaaklijn, de kleur van je ogen, de lijntjes om je mond. En dus of de kleur in zijn geheel je gezicht naar voren haalt of dat juist niet doet. Na het eerste gevoel van onwennigheid, werd het daarna steeds gemakkelijker om te kiezen. Er bleven al snel twee types (van de 4) over, waarna ook weer redelijk snel duidelijk werd dat het toch echt zo is: ik ben een lente type. Dat is een type met vrolijke redelijk felle kleuren. Nu ga ik niet meer zonder mijn kleurenwaaier van het lente type winkelen. Zo is kleding kopen ineens veel leuker geworden! En inderdaad weer een bevestiging voor mezelf: dat ben ik waard. Ik mag gezien worden in kleding die bij me past.

Je eigen ruimte

Ik probeer graag iets nieuws uit. Van de week was ik bij een workshop samen met 2 vriendinnen. De workshop heette ‘Je eigen bubbel’.Je eigen ruimte dus.

Nu ben ik al (van) ver gekomen. Ik voel geen (kinder)angst om te leven meer, heel veel automatische gedachten zijn verdwenen, het dagelijkse ik-heb-altijd-hongergevoel en intense moeheid zijn verdwenen, praktisch alle triggers zijn weg. Ik maak mezelf niet meer kleiner dan ik ben. Ik bewoon mijn lijf met meer zekerheid, loop letterlijk meer rechtop. Het harde werken wordt beloond dus. Mensen om mij heen zien een stralende Ingrid. Ik krijg complimenten over de levendigheid en kracht die ik schijn uit te stralen. Het is fijn om die complimenten te krijgen, dat bevestigt alleen maar dat ik goed bezig ben. Ik ben er nog niet, maar ik ben heel goed op weg.

Ondanks al die vooruitgang, moest ik een aantal drempels over om deze workshop te volgen. Het onderwerp ‘je eigen ruimte innemen’, dat vraagt om me kwetsbaar op te stellen, mijn eigen ruimte te leren voelen, bewegen en dansen, afstemmen op een ander door samen oefeningen te doen. Gelukkig met 2 anderen die ik ken. Maar met een docent die ik voor het eerst zag. Een man die ook nog indringende ogen had. Die ogen riepen geen angst op, maar ongemakkelijk was het wel.  Ik deed liever met een van de twee anderen samen de oefeningen. Gelukkig zag en benoemde de docent mijn spanning en liet hij mij bijna alle oefeningen met een van de anderen doen. Ik voelde me gaandeweg de workshop steeds meer op mijn gemak. Ook dat benoemde de docent. De houding van de docent kwam op mij heel respectvol en professioneel over. Hij liet mij zien: ik respecteer je grens. Die ervaring had ik wel al eerder en vaker gehad, maar dan altijd bij mensen die ik al langer ken. Op het eind begon ik zelfs plezier in de oefeningen te krijgen. Er waren een aantal oefeningen die ik geweldig vond om te doen. Ook dat is leven met wat er is. Leven met spanning én plezier. En dan uiteindelijk kunnen zeggen: ik ben blij dat ik dit heb gedaan!